მოთხრობები   ›   ირმა მალაციძე   ›   პატარა, გულჩვილი მგელუკა

პატარა, გულჩვილი მგელუკა

ფავორიტებში დამატება

მე ერთი პატარა მგელი ვარ, უფრო სწორად მგელუკა. თუმცა არც ისე პატარა, მტერი მოყვრისაგან რომ ვერ გავარჩიო. უკვე ცხრა თვე შემისრულდა - მუხლიც მაგარი მაქვს,  თვალი და ყურიც კარგად მიჭრის. მოკლედ, ისეთი ვარ, ნამდვილ ახალგაზრდა მგელს რომ შეეფერება. 

აქ, ჩვენს მყუდრო ბუნაგში დავიბადე და ჩემს და-ძმასთან ერთად ვწოვდი დედაჩვენის ძუძუს. შვიდი დღის ვიყავი, პირველად დედამ ბუნაგიდან რომ გამოგვიყვანა და დაბურულ ტყეში ძლივს შემოღწეული მზის სხივები რომ დაგვანახა. საოცარი სანახაობა იყო. ამ დროს თვალი უკვე ახელილი მქონდა და გავოცდებოდი, აბა, რა იქნებოდა? თავზე უზარმაზარი ხეები გადმომცქეროდა, ტოტებს შორის კი ცის ლურჯი ნაგლეჯები და ოქროსფერი მზე მოსჩანდა. სხივებმა თვალი ისე მომჭრა, რომ ისევ ბუნაგში დავაპირე შეძრომა, მაგრამ დედამ არ შემიშვა -- პირი ჩამავლო და ბუნაგიდან მოშორებით, ბუჩქის ძირას დამსვა. მითხრა -- დაიხსომე, შენ მგელი ხარ, მგელი კი მშიშარა არ უნდა იყოსო. თავი დავუქნიე -- გავიგე-მეთქი, მაგრამ შიშით მაინც გული მისკდებოდა. მეგონა, ხე გადაბრუნდება და ქვეშ მოვყვები-მეთქი, მაგრამ ვერ ვამხელდი. როცა წამოვიზარდეთ, ჩემი დაც გამოტყდა -- თურმე მასაც ძალიან ეშინოდა, მაგრამ დედას ვერ უბედავდა ამის გამხელას.

ცოტა ხანში ტყეს ისე მივეჩვიეთ, დაუკითხავადაც გამოვდიოდით ბუნაგიდან და იქვე, ახლოს ვცელქობდით. რა თქმა უნდა, ჩვენ ისეთი სათამაშოები არ გვქონდა, როგორითაც თქვენ ერთობით - თოჯინები, ავტოები, ან პლუშის ცხოველები და ჭრელ-ჭრელი ბურთები (აბა, ეს რა მგლის შესაფერისი გართობაა), მაგრამ მაინც არ ვიწყენდით - ყველაზე მეტად დაჭერობანას თამაში და ჭიდაობა მოგვწონდა, ერთმანეთს პაწაწუნა კბილებით მსუბუქად ვკბენდით და ვიდრე ქანცი არ გაგვძვრებოდა, ვკოტრილობდით ტყის ნესტიან მიწაზე. ერთხელაც, თამაშის დროს ისე გავერთეთ, რომ ბუნაგიდან შორს წავედით და უკან დაბრუნების დრო რომ დადგა, ბუნაგს ვეღარ მივაგენით. მაშინ სულ პაწაწუნები ვიყავით, თორემ ახლა, სადაც არ უნდა ვიყოთ, ბუნაგს თვალდახუჭულიც მივაგნებთ. აი, შიში ის იყო, თუ იყო. აქეთ-იქით ვაწყდებოდით და ვწკმუტუნებდით. მერე დედაჩვენის ყმუილი მოგვესმა და მივხვდით, რომ გადავრჩით. მალე დედამ მოგვაგნო და ბუნაგში წაგვიყვანა, თან ერთი-ორჯერ დრუნჩიც ამოგვკრა კუდზე და მკაცრად გაგვაფრთხილა, თუ მეორედ გავბედავდით დაუკითხავად სადმე წასვლას, უფრო მკაცრად დავისჯებოდით. ამ დროს უკვე 45 დღის ვიყავით და დედა ძუძუს აღარ გვანებებდა -- გვეუბნებოდა, ახლა უკვე დიდი ლეკვები ხართ, ხორცსაც უნდა გაუსინჯოთ გემოო. წინააღმდეგ შემთხვევაში ვერასოდეს მტაცებლები ვერ გახდებით და მგლების ჯიშს შეარცხვენთო. სიმართლე გითხრათ, დიდად არც მეპიტნავებოდა მტაცებლობა და ძალიანაც არ მომწონდა ის ამბავი, რომ ადრე თუ გვიან მეც მათ რიგებს უნდა შევერთებოდი,  მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა - თუ მგლად დაიბადები, მგლურად უნდა იცხოვრო, თორემ შენიანებიც გაგრიყავენ და არც სხვა ჯილაგი მიგიღებს. ან სად უნდა წავსულიყავი? მიყვარდა ჩემი და-ძმა, ჩემი მშობლები, მათთან ერთად ყოფნა მინდოდა და ვალდებული ვიყავი, ისე მოვქცეულიყავი, როგორც უფროსები მარიგებდნენ.

ასე რომ, მალე გამოვეთხოვე დედის ძუძუს და ხორცს გავუსინჯე გემო. ვერ ვიტყვი, რომ დედის რძეზე გემრიელი იყო, სულაც არ მომეწონა, მაგრამ ყველა მარწმუნებდა, რომ შევეჩვეოდი და როცა დიდი გავიზრდებოდი, მე თვითონაც ვინადირებდი. იქამდე კი დიდები გვიზიდავდნენ ნანადირევს.

ოთხი თვის რომ შევიქენი, დედამ ყმუილით მოგვიხმო თავისკენ და გამოგვიცხადა, რომ ნადირობის პირველი გაკვეთილის ჩატარებას აპირებდა. გამოგიტყდებით, რომ უარის თქმას ვაპირებდი, მაგრამ ვერ გავბედე. მართალია, გაკვეთილზე ყურს ვუგდებდი და ყველაფერს ვიმახსოვრებდი, მაგრამ რაც დრო გადიოდა, მით უფრო ვრწმუნდებოდი, რომ გამიჭირდებოდა მგლობა. იმასაც კი ვფიქრობდი, რა იქნებოდა, ცხვრად ან კურდღლად დავბადებულიყავი, თავის დაცვა უფრო პატიოსანი საქციელია, ვიდრე ჩემზე სუსტ არსებებზე ნადირობა-მეთქი, მაგრამ ამას ხმამაღლა რა მათქმევინებდა, მთელი ჩვენი ოჯახი სასაცილოდ ამიგდებდა, მალე კი მთელი ტყე გაიგებდა ჩემი სისუსტის ამბავს.

ასე, რომ დავყვებოდი დედას და და-ძმასთან ერთად ნადირობის ხელოვნებას ვეუფლებოდი. ახლა დამოუკიდებლად გზის გაგნებაც შემეძლო და სუნით მსხვერპლის პოვნაც. ნანადირევიდან რაც მოგვრჩებოდა, მიწაში ვფლავდით და მეორე ნადირობამდე ვიმარაგებდით.

იმ დღეს კი გულმა აღარ მომითმინა და რასაც აქამდე ვფიქრობდი, ყველაფერმა ერთბაშად ამოხეთქა. ეს მაშინ მოხდა, როცა სანადიროდ გასულთ, წინ პატარა შველი შემოგვეფეთა - შეშინებული, დამფრთხალი. გაქცევა უნდოდა, მაგრამ წრეში მოვამწყვდიეთ. ჩვენ ოთხნი ვიყავით, ის კი ერთი, სუსტი და საბრალო, თანაც ისეთი სევდიანი და ლამაზი თვალები ჰქონდა... მის დანახვაზე გული შემეკუმშა და ხასიათი წამიხდა. დიდხანს არ მიფიქრია, ალყა გავარღვიე და შველს გზა მივეცი, რომ გაქცეულიყო. მანაც დრო იხელთა და ისე მოჰკურცხლა, ვიდრე ჩვენები აზრზე მოვიდნენ, უკვე შორს იყო. ვერავინ მიხვდა, რა მოხდა, რატომ მივეცი გზა საწყალ შველს. რომ მეთქვა, შემეცოდა და გავუშვი-მეთქი, შავი დღე დამადგებოდა. არადა, თავი ხომ უნდა მემართლებინა. მოვიგონე, ბუჩქიდან რაღაც ხმაური მომესმა და დავიბენი, მეგონა იქ კიდევ ერთი შველი ან ირემი იმალება და იქით იმიტომ გავიქეცი-მეთქი. დედამ დამტუქსა, უხეირო და მოუქნელი მიწოდა, მაგრამ ამას არ დავეძებდი, მთავარია ის არ შეემჩნიათ, ასეთი გულჩვილი რომ გახლდით. რაც მართალია, მართალია, ძალიან მრცხვენოდა ამის. როდემდე დავმალავდი? ყოველთვის ხომ ვერ ვუშველიდი მსხვერპლს? ესეც არ იყოს, და რაღაცით ხომ უნდა მეარსება, შიმშილით ხომ არ მოვკვდებოდი.

ამ შემთხვევის შემდეგ განსაკუთრებული მონდომება მჭირდებოდა, რომ დედ-მამის გული მომეგო, მაგრამ არაფერი გამომდიოდა - კარგად ნადირობა ვერ იქნა და ვერ შევძელი. ერთ დღეს დედა ისე გამიბრაზდა, ისიც კი მითხრა - მგელი კი არა, ნამდვილი ლაჩარი ხარო!

წარმოგიდგენიათ? ლაჩარიო. არ გინდა ასეთი რამის მოსმენა? ისიც კი ვიფიქრე, წავალ სადმე, ხევში გადავიჩეხები და ამით მორჩება ჩემი წვალება-მეთქი, მაგრამ მერე ისეთი რამ მოხდა, რამაც ყველაფერი შეცვალა. ერთ დღეს ჩემი ძმა შეშინებული მოვარდა და ამბავი მოიტანა - ტყეში ადამიანები არიან ამოსული და ცხოველებს იჭერენ ზოოპარკში წასაყვანადო. კარგად არ ვიცოდი, მაგრამ ბებიაჩემისაგან მსმენოდა, რომ ადამიანებს ცხოველები გალიებში დასამწყვდევად მიჰყავდათ-ხოლმე, თვითონ კი თავს მათი დათვალიერებით იქცევენო. რა თქმა უნდა, გულწრფელად მეცოდებოდნენ ის ცხოველები, რომლებსაც ტყეში ნავარდი აღარ შეეძლოთ, მაგრამ გადაწყვეტილება მაინც სწრაფად მივიღე. არ მინდოდა ამის გაკეთება, მიყვარდა ჩემი ოჯახი, მაგრამ ვგრძნოდი, ჩემი ადგილი აქ არ იყო. მთელი ცხოვრება სხვისი ნანადირევით ხომ არ გავიტანდი თავს? არადა ნადირობაც არ შემეძლო. ავდექი და იქით წავედი, სადაც ადამიანები მეგულებოდნენ. მათაც ეს უნდოდათ, დიდი ძალისხმევა არ დასჭირდათ, რომ გისოსებიან მანქანაში შევეგდე და ბარისკენ დაეშვნენ. ტყე რომ უკან მოვიტოვეთ, მერე კი მიხვდი, რაც ჩავიდინე. რომ წარმოვიდგინე, მთელი სიცოცხლე ამ გისოსებში უნდა ვიჯდე და მხოლოდ ადამიანების ცნობისმოყვარეობა უნდა დავაკმაყოფილო-მეთქი, საშინლად შემეშინდა. ავყმუვლდი და რას ავყმუვლდი. ვუხმობდი ჩემს მშობლებს და და-ძმას - ადამიანების ტყვეობიდან დამიხსენით-მეთქი. ცოტა ხანში მანქანას, რომლზეც გალია იდგა, მთელი ჩემი ოჯახი გადაუდგა. ადამიანებმა თოფები მოიმარჯვეს, მაგრამ სროლა ვერ მოასწრეს. ერთმა კაცმა, რომელიც, როგორც სჩანს, მათი უფროსი უნდა ყოფილიყო, შეაჩერა ისინი და სთხოვა, ჩემი გალიის კარი გაეღოთ. ყველაფერი ისე უცებ მოხდა, გონზე მოსვლაც ვერ მოვასწარი. თვალის დახამხამებაში უკვე თავისუფალი ვიყავი და ტყისაკენ გავრბოდი ჩემს ოჯახთან ერთად.

იმ დღის შემდეგ ადამიანებზეც შემეცვალა წარმოდგენა და მგლებზეც, მივხვდი, რომ იქ უნდა ვყოფილიყავი, სადაც გავჩნდი და იმ ცხოვრებით უნდა მეცხოვრა, რომელიც ღმერთმა მარგუნა. აღარც ადამიანებს მოვიხსენებდი აუგად. მათ შორისაც ყოფილან ღირსეულები.
ასე რომ, ახლა ბედნიერი ვარ. მშობლიურ ტყეში ვცხოვრობ ჩემს ახლობელ მგლებთან ერთად და მათთან ერთად ვიზიარებ მგლურ სიცოცხლეს. აბა რა, ყველას და ყველაფერს თავისი ადგილი აქვს მზისქვეშეთში.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია