მოთხრობები   ›   ირმა მალაციძე   ›   პატარა, გულჩვილი მგელუკა

პატარა, გულჩვილი მგელუკა

ფავორიტებში დამატება

მე ერთი პატარა მგელი ვარ, უფრო სწორად მგელუკა. თუმცა არც ისე პატარა, მტერი მოყვრისაგან რომ ვერ გავარჩიო. უკვე ცხრა თვე შემისრულდა - მუხლიც მაგარი მაქვს,  თვალი და ყურიც კარგად მიჭრის. მოკლედ, ისეთი ვარ, ნამდვილ ახალგაზრდა მგელს რომ შეეფერება. 

აქ, ჩვენს მყუდრო ბუნაგში დავიბადე და ჩემს და-ძმასთან ერთად ვწოვდი დედაჩვენის ძუძუს. შვიდი დღის ვიყავი, პირველად დედამ ბუნაგიდან რომ გამოგვიყვანა და დაბურულ ტყეში ძლივს შემოღწელი მზის სხივები რომ დაგვანახა. საცარი სანახაბა იყო. ამ დროს თვალი უკვე ახელილი მქონდა და გავოცდებოდი, აბა, რა იქნებოდა? თავზე უზარმაზარი ხები გადმომცქეროდა, ტოტებს შორის კი ცის ლურჯი ნაგლეჯები და ოქროსფერი მზე მოსჩანდა. სხივებმა თვალი ისე მომჭრა, რომ ისევ ბუნაგში დავაპირე შეძრომა, მაგრამ დედამ არ შემიშვა -- პირი ჩამავლო და ბუნაგიდან მოშორებით, ბუჩქის ძირას დამსვა. მითხრა -- დაიხსომე, შენ მგელი ხარ, მგელი კი მშიშარა არ უნდა იყოსო. თავი დავუქნიე -- გავიგე-მეთქი, მაგრამ შიშით მაინც გული მისკდებოდა. მეგონა, ხე გადაბრუნდება და ქვეშ მოვყვები-მეთქი, მაგრამ ვერ ვამხელდი. როცა წამოვიზარდეთ, ჩემი დაც გამოტყდა -- თურმე მასაც ძალიან ეშინოდა, მაგრამ დედას ვერ უბედავდა ამის გამხელას.

ცოტა ხანში ტყეს ისე მივეჩვიეთ, დაკითხავადაც გამოვდიდით ბუნაგიდან და იქვე, ახლოს ვცელქობდით. რა თქმა უნდა, ჩვენ ისეთი სათამაშობი არ გვქონდა, როგორითაც თქვენ ერთობით - თოჯინები, ავტობი, ან პლუშის ცხოველები და ჭრელ-ჭრელი ბურთები (აბა, ეს რა მგლის შესაფერისი გართობაა), მაგრამ მაინც არ ვიწყენდით - ყველაზე მეტად დაჭერობანას თამაში და ჭიდაბა მოგვწონდა, ერთმანეთს პაწაწუნა კბილებით მსუბუქად ვკბენდით და ვიდრე ქანცი არ გაგვძვრებოდა, ვკოტრილობდით ტყის ნესტიან მიწაზე. ერთხელაც, თამაშის დროს ისე გავერთეთ, რომ ბუნაგიდან შორს წავედით და უკან დაბრუნების დრო რომ დადგა, ბუნაგს ვეღარ მივაგენით. მაშინ სულ პაწაწუნები ვიყავით, თორემ ახლა, სადაც არ უნდა ვიყოთ, ბუნაგს თვალდახუჭულიც მივაგნებთ. აი, შიში ის იყო, თუ იყო. აქეთ-იქით ვაწყდებოდით და ვწკმუტუნებდით. მერე დედაჩვენის ყმული მოგვესმა და მივხვდით, რომ გადავრჩით. მალე დედამ მოგვაგნო და ბუნაგში წაგვიყვანა, თან ერთი-ორჯერ დრუნჩიც ამოგვკრა კუდზე და მკაცრად გაგვაფრთხილა, თუ მერედ გავბედავდით დაკითხავად სადმე წასვლას, უფრო მკაცრად დავისჯებოდით. ამ დროს უკვე 45 დღის ვიყავით და დედა ძუძუს აღარ გვანებებდა -- გვეუბნებოდა, ახლა უკვე დიდი ლეკვები ხართ, ხორცსაც უნდა გასინჯოთ გემოო. წინააღმდეგ შემთხვევაში ვერასოდეს მტაცებლები ვერ გახდებით და მგლების ჯიშს შეარცხვენთო. სიმართლე გითხრათ, დიდად არც მეპიტნავებოდა მტაცებლობა და ძალიანაც არ მომწონდა ის ამბავი, რომ ადრე თუ გვიან მეც მათ რიგებს უნდა შევერთებოდი,  მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა - თუ მგლად დაიბადები, მგლურად უნდა იცხოვრო, თორემ შენინებიც გაგრიყავენ და არც სხვა ჯილაგი მიგიღებს. ან სად უნდა წავსულიყავი? მიყვარდა ჩემი და-ძმა, ჩემი მშობლები, მათთან ერთად ყოფნა მინდოდა და ვალდებული ვიყავი, ისე მოვქცელიყავი, როგორც უფროსები მარიგებდნენ.

სე რომ, მალე გამოვეთხოვე დედის ძუძუს და ხორცს გავუსინჯე გემო. ვერ ვიტყვი, რომ დედის რძეზე გემრილი იყო, სულაც არ მომეწონა, მაგრამ ყველა მარწმუნებდა, რომ შევეჩვედი და როცა დიდი გავიზრდებოდი, მე თვითონაც ვინადირებდი. იქამდე კი დიდები გვიზიდავდნენ ნანადირევს.

ოთხი თვის რომ შევიქენი, დედამ ყმულით მოგვიხმო თავისკენ და გამოგვიცხადა, რომ ნადირობის პირველი გაკვეთილის ჩატარებას აპირებდა. გამოგიტყდებით, რომ ურის თქმას ვაპირებდი, მაგრამ ვერ გავბედე. მართალია, გაკვეთილზე ყურს ვუგდებდი და ყველაფერს ვიმახსოვრებდი, მაგრამ რაც დრო გადიდა, მით უფრო ვრწმუნდებოდი, რომ გამიჭირდებოდა მგლობა. იმასაც კი ვფიქრობდი, რა იქნებოდა, ცხვრად ან კურდღლად დავბადებულიყავი, თავის დაცვა უფრო პატისანი საქცილია, ვიდრე ჩემზე სუსტ არსებებზე ნადირობა-მეთქი, მაგრამ ამას ხმამაღლა რა მათქმევინებდა, მთელი ჩვენი ოჯახი სასაცილოდ ამიგდებდა, მალე კი მთელი ტყე გაიგებდა ჩემი სისუსტის ამბავს.

სე, რომ დავყვებოდი დედას და და-ძმასთან ერთად ნადირობის ხელოვნებას ვეუფლებოდი. ახლა დამოკიდებლად გზის გაგნებაც შემეძლო და სუნით მსხვერპლის პოვნაც. ნანადირევიდან რაც მოგვრჩებოდა, მიწაში ვფლავდით და მერე ნადირობამდე ვიმარაგებდით.

იმ დღეს კი გულმა აღარ მომითმინა და რასაც აქამდე ვფიქრობდი, ყველაფერმა ერთბაშად ამოხეთქა. ეს მაშინ მოხდა, როცა სანადიროდ გასულთ, წინ პატარა შველი შემოგვეფეთა - შეშინებული, დამფრთხალი. გაქცევა უნდოდა, მაგრამ წრეში მოვამწყვდიეთ. ჩვენ ოთხნი ვიყავით, ის კი ერთი, სუსტი და საბრალო, თანაც ისეთი სევდინი და ლამაზი თვალები ჰქონდა... მის დანახვაზე გული შემეკუმშა და ხასითი წამიხდა. დიდხანს არ მიფიქრია, ალყა გავარღვიე და შველს გზა მივეცი, რომ გაქცეულიყო. მანაც დრო იხელთა და ისე მოჰკურცხლა, ვიდრე ჩვენები აზრზე მოვიდნენ, უკვე შორს იყო. ვერავინ მიხვდა, რა მოხდა, რატომ მივეცი გზა საწყალ შველს. რომ მეთქვა, შემეცოდა და გავუშვი-მეთქი, შავი დღე დამადგებოდა. არადა, თავი ხომ უნდა მემართლებინა. მოვიგონე, ბუჩქიდან რაღაც ხმარი მომესმა და დავიბენი, მეგონა იქ კიდევ ერთი შველი ან ირემი იმალება და იქით იმიტომ გავიქეცი-მეთქი. დედამ დამტუქსა, უხერო და მოუქნელი მიწოდა, მაგრამ ამას არ დავეძებდი, მთავარია ის არ შეემჩნიათ, ასეთი გულჩვილი რომ გახლდით. რაც მართალია, მართალია, ძალიან მრცხვენოდა ამის. როდემდე დავმალავდი? ყოველთვის ხომ ვერ ვუშველიდი მსხვერპლს? ესეც არ იყოს, და რაღაცით ხომ უნდა მეარსება, შიმშილით ხომ არ მოვკვდებოდი.

ამ შემთხვევის შემდეგ განსაკუთრებული მონდომება მჭირდებოდა, რომ დედ-მამის გული მომეგო, მაგრამ არაფერი გამომდიდა - კარგად ნადირობა ვერ იქნა და ვერ შევძელი. ერთ დღეს დედა ისე გამიბრაზდა, ისიც კი მითხრა - მგელი კი არა, ნამდვილი ლაჩარი ხარო!

წარმოგიდგენიათ? ლაჩარიო. არ გინდა ასეთი რამის მოსმენა? ისიც კი ვიფიქრე, წავალ სადმე, ხევში გადავიჩეხები და ამით მორჩება ჩემი წვალება-მეთქი, მაგრამ მერე ისეთი რამ მოხდა, რამაც ყველაფერი შეცვალა. ერთ დღეს ჩემი ძმა შეშინებული მოვარდა და ამბავი მოტანა - ტყეში ადამინები არიან ამოსული და ცხოველებს იჭერენ ზოპარკში წასაყვანადო. კარგად არ ვიცოდი, მაგრამ ბებიაჩემისაგან მსმენოდა, რომ ადამინებს ცხოველები გალიებში დასამწყვდევად მიჰყავდათ-ხოლმე, თვითონ კი თავს მათი დათვალიერებით იქცევენო. რა თქმა უნდა, გულწრფელად მეცოდებოდნენ ის ცხოველები, რომლებსაც ტყეში ნავარდი აღარ შეეძლოთ, მაგრამ გადაწყვეტილება მაინც სწრაფად მივიღე. არ მინდოდა ამის გაკეთება, მიყვარდა ჩემი ოჯახი, მაგრამ ვგრძნოდი, ჩემი ადგილი აქ არ იყო. მთელი ცხოვრება სხვისი ნანადირევით ხომ არ გავიტანდი თავს? არადა ნადირობაც არ შემეძლო. ავდექი და იქით წავედი, სადაც ადამინები მეგულებოდნენ. მათაც ეს უნდოდათ, დიდი ძალისხმევა არ დასჭირდათ, რომ გისოსებიან მანქანაში შევეგდე და ბარისკენ დაეშვნენ. ტყე რომ უკან მოვიტოვეთ, მერე კი მიხვდი, რაც ჩავიდინე. რომ წარმოვიდგინე, მთელი სიცოცხლე ამ გისოსებში უნდა ვიჯდე და მხოლოდ ადამინების ცნობისმოყვარება უნდა დავაკმაყოფილო-მეთქი, საშინლად შემეშინდა. ავყმუვლდი და რას ავყმუვლდი. ვუხმობდი ჩემს მშობლებს და და-ძმას - ადამინების ტყვებიდან დამიხსენით-მეთქი. ცოტა ხანში მანქანას, რომლზეც გალია იდგა, მთელი ჩემი ოჯახი გადაუდგა. ადამინებმა თოფები მომარჯვეს, მაგრამ სროლა ვერ მოასწრეს. ერთმა კაცმა, რომელიც, როგორც სჩანს, მათი უფროსი უნდა ყოფილიყო, შეჩერა ისინი და სთხოვა, ჩემი გალიის კარი გაღოთ. ყველაფერი ისე უცებ მოხდა, გონზე მოსვლაც ვერ მოვასწარი. თვალის დახამხამებაში უკვე თავისუფალი ვიყავი და ტყისაკენ გავრბოდი ჩემს ოჯახთან ერთად.

იმ დღის შემდეგ ადამინებზეც შემეცვალა წარმოდგენა და მგლებზეც, მივხვდი, რომ იქ უნდა ვყოფილიყავი, სადაც გავჩნდი და იმ ცხოვრებით უნდა მეცხოვრა, რომელიც ღმერთმა მარგუნა. აღარც ადამინებს მოვიხსენებდი აგად. მათ შორისაც ყოფილან ღირსელები.
სე რომ, ახლა ბედნირი ვარ. მშობლიურ ტყეში ვცხოვრობ ჩემს ახლობელ მგლებთან ერთად და მათთან ერთად ვიზირებ მგლურ სიცოცხლეს. აბა რა, ყველას და ყველაფერს თავისი ადგილი აქვს მზისქვეშეთში.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია