მოთხრობები   ›   ირმა მალაციძე   ›   ფუნთუშას, ღვეზელისა და ორცხობილას ამბავი

ფუნთუშას, ღვეზელისა და ორცხობილას ამბავი

ფავორიტებში დამატება

ერთი ქალაქის ერთ მყუდრო ქუჩაზე აგურის პატარა შენობა იდგა. ერთი შეხედვით დიდ კოლოფს მოგაგონებდათ, აი ისეთს, ბავშვები სათამაშოებს რომ ინახავენ-ხოლმე. ამ შენობაში ისეთი ტკბილი დაწესებულება მდებარეობდა, გულგრილად ვერავინ ჩაივლიდა. დარწმუნებული ვარ, თქვენც ძალიან გიყვართ ასეთ დაწესებულებაში დედასთან ერთად შევლა - იქ ყოველთვის გამოძებნება რაიმე გემრილი, რითაც სიმოვნებით ჩაიკოკლოზინებთ ყელს. დიახ, ეს საკონდიტრო გახლდათ, რომლის უზარმაზარ ფანჯრებში დატანებული სარკმელებიდან ყოველთვის მადისაღმძვრელი და სასიმოვნო სურნელი გამოდიოდა.

რას აღარ ნახავდით საკონდიტროს ვიტრინებში - ფერად-ფერადი ყვავილებით, გედებითა და ვარდებით მორთულ ტორტებს, შოკოლადმოსხმულ ნამცხვრებს, ათასგვარ ფუნთუშებს, კრეკერებსა თუ შაქარლამებს. მოკლედ, ყველაფერი ისეთი მაცდური და გემრილი სჩანდა, რომ არჩევანის გაკეთება ყველას უჭირდა.

ვიტრინაში ყველაფერს მკაცრად ჰქონდა მიჩენილი ადგილი - ზედა თარობი ყველაზე საპატიოდ ითვლებოდა და მასზე, როგორც წესი, ტორტი, კრემინი, თხილმოფრქველი და შოკოლადინი ნამცხვრები ცხოვრობდნენ.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, გეტყვით, რომ ამ საკონდიტროში, ვიტრინის ყველაზე ქვედა თაროზე კრემინი ღვეზელი, ჰაროვანი ფუნთუშა და ორცხობილა ბინადრობდენ. ამიტომ იყო, რომ მათ ვერავინ ამჩნევდა და სულ ტყულად მოლოდნენ მყიდველს. ტორტები და შოკოლადინი ნამცხვრები, რა თქმა უნდა, ზემოდან უყურებდნენ საბრალოებს - აქადა, ჩვენზე ისეთი მოთხოვნაა, თქვენ ზედ არავინ გიყურებთო. რა დასამალია და, ასეც იყო. ცხოვრობდენენ ასე, უხმოდ, ჩუმად, ბედს შეგუბულნი და მხოლოდ გამვლელ-გამომვლელების ფეხებს ამჩნევდნენ ვიტრინის ფანჯრის მიღმა. ხანდახან ერთმანეთში თუ საუბრობდნენ, უფრო სწორად, კამათოდნენ. ყველაზე ხშირად ღვეზელი და ფუნთუშა კინკლაობდნენ. კრემინი ფუნთუშა ამბობდა:

-მე თქვენზე გემრილი ვარ... გულში ისეთი კრემი მიდევს, ისეთი... რძით და კარაქით დამზადებული... ბავშვებს ძალიან უყვართ კრემინი ღვეზელით ყელის ჩაკოკლოზინება. თქვენ კი რა - ერთი ცარილი ცომი, მერე ხომ საერთოდ - გამომშრალი და გამხმარი ორცხობილა. არა, ჩემთან რას მოხვალთ. როცა იქნება, მოვა პატარა ბიჭი ან გოგონა და დედიკოს სთხოვს
-დედიკო, აი, ეს ღვეზელი მიყიდე... დედა ეკლერს შესთავაზებს - გასინჯე, ნახე რა გემრილი ნამცხვარია, თანაც შოკოლადი აქვს მოსხმული!
გოგონა კი გაჭირვეულდება - არა, მე ეს მინდა... მხოლოდ კრემინი ფუნთუშა მინდაო. ისიც ადგება და უყიდის. თქვენ კი დარჩებით ამ ვიტრინაში და არავინ მოინდომებს თქვენს ყიდვას.

ძალიან ბრაზობდნენ ფუნთუშა და ორცხობილა.

- რა ურცხვი ვინმეა, ეს ღვეზელი, - ეჩურჩულებოდა ფუნთუშა - თავი ისე მოაქვს, თითქოს ვარდებით მორთული ტორტი, ან ქოქოსმოყრილი და შოკოლადში ამოვლებული ნამცხვარი იყოს, ერთი კრემინი ღვეზელია, სხვა ხომ არაფერი? მხოლოდ შენზე რომ ეთქვა, კიდევ მესმის, რაც არ უნდა იყოს, ერთი უბრალო, გამხმარი ორცხობილა ხარ და მეტი არაფერი, მაგრამ ჩემზე ამის თქმას როგორ ბედავს?

ორცხობილას არ მოსწონდა ღვეზელი, ფუნთუშასგანაც სწყინდა ამის მოსმენა, მაგრამ წყენას მალავდა და ცდილობდა, ორივე დაშოშმინებინა:

- დაწყნარდი, საყვარელო. შენსავსით ფუმფულა არაფერი მინახავას ამქვეყნად. ნამდვილად არ ხარ ღვეზელზე ნაკლები. არ ღირს ნერვილობა... -დაამშვიდებდა-ხოლმე აღელვებულ ღვეზელს ორცხობილა და მერე ღვეზელს მიუბრუნდებოდა-ხოლმე:

- ძვირფასო ღვეზელო. ვიცი, რომ მართლაც უგემრილესი კრემი გიდევს გულში, ვიცი, რომ ბავშვებს ძალიან მოსწონხარ, მაგრამ აბა შეხედე, რა ფუმფულა და ჰაროვანია ჩვენი ფუნთუშა. ან შაქრის ფხვნილი რარიგ უხდება, ფერ-უმარილივით რომ აყრია ფუნთუშა ლოყებზე. ძალიან გთხოვთ, ნუ იჩხუბებთ.
მის შემდეგ ფუნთუშა და ღვეზელი დრობით რიგდებოდნენ და კინკლაბას თავს ანებებდნენ. მაგრამ მყიდველი არა და არ ჩანდა. იმდენი დრო გავიდა, იმდენი რომ...

- ღმერთო, რა მჟავე სუნი დგას? - თქვა დღეს ორცხობილამ.
- მართლაც, რაღაც მჟავე სუნი მეც მცემს, -კვერი დაუკრა ფუნთუშამაც. მხოლოდ კრემინი ღვეზელი იყო გასუსული. ვერ ამხელდა, თორემ მიხვდა, რომ გაფუჭდა და მჟავე სუნი ავიდა. არა, ახლა ნამდვილად აღარ გაიყიდებოდა და ფუნთუშა და ორცხობილა მასხარად აიგდებდნენ. მეზობლებიც მიხვდნენ, რაშიც იყო საქმე, მაგრამ დაცინვა არც უფიქრიათ. პირიქით, თანაგრძნობით გადახედეს მეზობელს.

- მორჩა, ყველაფერი დამთავრდა, - ატირდა ღვეზელი.
- დამშვიდდი, ძვირფასო, რა მოხდა, ვის არ მოსვლია. მერე რა, რომ მე კრემი არ მაქვს, მეც საკმაოდ მოვძველდი, აღარც ისეთი ფუმფულა ვარ, როგორიც ვიყავი - გაქარწყლა დარდი ფუნთუშამ.

- მართალია, სულაც არ გამოყურები ისე ცუდად, როგორც შენ გგონია, - მხარი აბა ორცხობილამაც.

თუმცა სამივემ კარგად იცოდა, რომ ღვეზელს მალე სანაგვე ყუთში გადაძახებდნენ. ასეც მოხდა.

- მშვიდობით, ჩემო კარგებო! - სევდინად დაიძახა ღვეზელმა და სიტყვის დამთავრება ძლივს მოასწრო, რომ უკვე ურნაში ეგდო.
- ახლა ჩემი ჯერია, ასე ძველს ვინღა მიყიდის, მალე ჰაერღუმელში შემაგდებენ და ჩემგან ისეთივე ორცხობილას გაკეთებენ, როგორიც შენ ხარ, -ამოოხრა ფუნთუშამ. მართლაც, სულ მალე ფუნთუშა ჰაერღუმელისაკენ წააცუნცულეს.

სწორედ იმ დროს, როცა თაროზე ელად დარჩენილი ორცხობილა მწარე ფიქრებს მისცემოდა და მეზობლებს მისტიროდა, საკონდიტროში პატარა ბიჭი შემოვიდა:

- თუ შეიძლება, ორცხობილა მომეცით. ჩემი დაიკო ავად გახდა. ექიმმა თქვა, მხოლოდ ორცხობილა და ჩაი მიცითო.

ცებ გამოცოხლდა ორცხობილა:

- მე? ეს მე ვჭირდები ვინმეს? საბრალო ჩემი მეზობლები, რა იქნებოდა, ისინიც შეძინა ვინმეს. მაგრამ არა უშავს. რადან მე ვინმეს დავჭირდი, გამოდის, რომ ფუნთუშაც გამოადგება სხვა ავადმყოფ ბავშს, ის ხომ მალე ორცხობილად გადაიქცევა!

ორცხობილა ლამაზ პაკეტში ჩადეს და ბიჭუნას დაიკოსთან გატანეს. უნდა გენახათ, რა ბედნირი ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე ორცხობილას. ძალიან უნდოდა თავისი მეგობრებისათვის დაძახა:

- გულს ნუ გაიტეხთ, ჩემო ძვირფასებო, ამ ქვეყნად ყველას ჩვენი ადგილი გვაქვს, ოდესმე ყველა ჩვენთაგანი ვინმეს დავჭირდებით, ჩვენ მხოლოდ იმედი არ უნდა დავკარგოთ!
მაგრამ რა აზრი ჰქონდა - ფუნთუშა უკვე ჰაერღუმელში იმყოფებოდა და თითქმის ორცხობლად იყო გადაქცელი, ღვეზელი, საბრალო ღვეზელი კი ნაგვის ურნაში ეგდო და აღარაფერიც აღარ ესმოდა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია