მოთხრობები   ›   ირმა მალაციძე   ›   ფუნთუშას, ღვეზელისა და ორცხობილას ამბავი

ფუნთუშას, ღვეზელისა და ორცხობილას ამბავი

ფავორიტებში დამატება

ერთი ქალაქის ერთ მყუდრო ქუჩაზე აგურის პატარა შენობა იდგა. ერთი შეხედვით დიდ კოლოფს მოგაგონებდათ, აი ისეთს, ბავშვები სათამაშოებს რომ ინახავენ-ხოლმე. ამ შენობაში ისეთი ტკბილი დაწესებულება მდებარეობდა, გულგრილად ვერავინ ჩაივლიდა. დარწმუნებული ვარ, თქვენც ძალიან გიყვართ ასეთ დაწესებულებაში დედასთან ერთად შევლა - იქ ყოველთვის გამოიძებნება რაიმე გემრიელი, რითაც სიამოვნებით ჩაიკოკლოზინებთ ყელს. დიახ, ეს საკონდიტრო გახლდათ, რომლის უზარმაზარ ფანჯრებში დატანებული სარკმელებიდან ყოველთვის მადისაღმძვრელი და სასიამოვნო სურნელი გამოდიოდა.

რას აღარ ნახავდით საკონდიტროს ვიტრინებში - ფერად-ფერადი ყვავილებით, გედებითა და ვარდებით მორთულ ტორტებს, შოკოლადმოსხმულ ნამცხვრებს, ათასგვარ ფუნთუშებს, კრეკერებსა თუ შაქარლამებს. მოკლედ, ყველაფერი ისეთი მაცდური და გემრიელი სჩანდა, რომ არჩევანის გაკეთება ყველას უჭირდა.

ვიტრინაში ყველაფერს მკაცრად ჰქონდა მიჩენილი ადგილი - ზედა თაროები ყველაზე საპატიოდ ითვლებოდა და მასზე, როგორც წესი, ტორტი, კრემიანი, თხილმოფრქვეული და შოკოლადიანი ნამცხვრები ცხოვრობდნენ.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელო, გეტყვით, რომ ამ საკონდიტროში, ვიტრინის ყველაზე ქვედა თაროზე კრემიანი ღვეზელი, ჰაეროვანი ფუნთუშა და ორცხობილა ბინადრობდენ. ამიტომ იყო, რომ მათ ვერავინ ამჩნევდა და სულ ტყუილად მოელოდნენ მყიდველს. ტორტები და შოკოლადიანი ნამცხვრები, რა თქმა უნდა, ზემოდან უყურებდნენ საბრალოებს - აქაოდა, ჩვენზე ისეთი მოთხოვნაა, თქვენ ზედ არავინ გიყურებთო. რა დასამალია და, ასეც იყო. ცხოვრობდენენ ასე, უხმოდ, ჩუმად, ბედს შეგუებულნი და მხოლოდ გამვლელ-გამომვლელების ფეხებს ამჩნევდნენ ვიტრინის ფანჯრის მიღმა. ხანდახან ერთმანეთში თუ საუბრობდნენ, უფრო სწორად, კამათოდნენ. ყველაზე ხშირად ღვეზელი და ფუნთუშა კინკლაობდნენ. კრემიანი ფუნთუშა ამბობდა:

-მე თქვენზე გემრიელი ვარ... გულში ისეთი კრემი მიდევს, ისეთი... რძით და კარაქით დამზადებული... ბავშვებს ძალიან უყვართ კრემიანი ღვეზელით ყელის ჩაკოკლოზინება. თქვენ კი რა - ერთი ცარიელი ცომი, მეორე ხომ საერთოდ - გამომშრალი და გამხმარი ორცხობილა. არა, ჩემთან რას მოხვალთ. როცა იქნება, მოვა პატარა ბიჭი ან გოგონა და დედიკოს სთხოვს
-დედიკო, აი, ეს ღვეზელი მიყიდე... დედა ეკლერს შესთავაზებს - გასინჯე, ნახე რა გემრიელი ნამცხვარია, თანაც შოკოლადი აქვს მოსხმული!
გოგონა კი გაჭირვეულდება - არა, მე ეს მინდა... მხოლოდ კრემიანი ფუნთუშა მინდაო. ისიც ადგება და უყიდის. თქვენ კი დარჩებით ამ ვიტრინაში და არავინ მოინდომებს თქვენს ყიდვას.

ძალიან ბრაზობდნენ ფუნთუშა და ორცხობილა.

- რა ურცხვი ვინმეა, ეს ღვეზელი, - ეჩურჩულებოდა ფუნთუშა - თავი ისე მოაქვს, თითქოს ვარდებით მორთული ტორტი, ან ქოქოსმოყრილი და შოკოლადში ამოვლებული ნამცხვარი იყოს, ერთი კრემიანი ღვეზელია, სხვა ხომ არაფერი? მხოლოდ შენზე რომ ეთქვა, კიდევ მესმის, რაც არ უნდა იყოს, ერთი უბრალო, გამხმარი ორცხობილა ხარ და მეტი არაფერი, მაგრამ ჩემზე ამის თქმას როგორ ბედავს?

ორცხობილას არ მოსწონდა ღვეზელი, ფუნთუშასგანაც სწყინდა ამის მოსმენა, მაგრამ წყენას მალავდა და ცდილობდა, ორივე დაეშოშმინებინა:

- დაწყნარდი, საყვარელო. შენსავსით ფუმფულა არაფერი მინახავას ამქვეყნად. ნამდვილად არ ხარ ღვეზელზე ნაკლები. არ ღირს ნერვიულობა... -დაამშვიდებდა-ხოლმე აღელვებულ ღვეზელს ორცხობილა და მერე ღვეზელს მიუბრუნდებოდა-ხოლმე:

- ძვირფასო ღვეზელო. ვიცი, რომ მართლაც უგემრიელესი კრემი გიდევს გულში, ვიცი, რომ ბავშვებს ძალიან მოსწონხარ, მაგრამ აბა შეხედე, რა ფუმფულა და ჰაეროვანია ჩვენი ფუნთუშა. ან შაქრის ფხვნილი რარიგ უხდება, ფერ-უმარილივით რომ აყრია ფუნთუშა ლოყებზე. ძალიან გთხოვთ, ნუ იჩხუბებთ.
ამის შემდეგ ფუნთუშა და ღვეზელი დროებით რიგდებოდნენ და კინკლაობას თავს ანებებდნენ. მაგრამ მყიდველი არა და არ ჩანდა. იმდენი დრო გავიდა, იმდენი რომ...

- ღმერთო, რა მჟავე სუნი დგას? - თქვა დღეს ორცხობილამ.
- მართლაც, რაღაც მჟავე სუნი მეც მცემს, -კვერი დაუკრა ფუნთუშამაც. მხოლოდ კრემიანი ღვეზელი იყო გასუსული. ვერ ამხელდა, თორემ მიხვდა, რომ გაფუჭდა და მჟავე სუნი აუვიდა. არა, ახლა ნამდვილად აღარ გაიყიდებოდა და ფუნთუშა და ორცხობილა მასხარად აიგდებდნენ. მეზობლებიც მიხვდნენ, რაშიც იყო საქმე, მაგრამ დაცინვა არც უფიქრიათ. პირიქით, თანაგრძნობით გადახედეს მეზობელს.

- მორჩა, ყველაფერი დამთავრდა, - ატირდა ღვეზელი.
- დამშვიდდი, ძვირფასო, რა მოხდა, ვის არ მოსვლია. მერე რა, რომ მე კრემი არ მაქვს, მეც საკმაოდ მოვძველდი, აღარც ისეთი ფუმფულა ვარ, როგორიც ვიყავი - გაუქარწყლა დარდი ფუნთუშამ.

- მართალია, სულაც არ გამოიყურები ისე ცუდად, როგორც შენ გგონია, - მხარი აუბა ორცხობილამაც.

თუმცა სამივემ კარგად იცოდა, რომ ღვეზელს მალე სანაგვე ყუთში გადაუძახებდნენ. ასეც მოხდა.

- მშვიდობით, ჩემო კარგებო! - სევდიანად დაიძახა ღვეზელმა და სიტყვის დამთავრება ძლივს მოასწრო, რომ უკვე ურნაში ეგდო.
- ახლა ჩემი ჯერია, ასე ძველს ვინღა მიყიდის, მალე ჰაერღუმელში შემაგდებენ და ჩემგან ისეთივე ორცხობილას გააკეთებენ, როგორიც შენ ხარ, -ამოიოხრა ფუნთუშამ. მართლაც, სულ მალე ფუნთუშა ჰაერღუმელისაკენ წააცუნცულეს.

სწორედ იმ დროს, როცა თაროზე ეულად დარჩენილი ორცხობილა მწარე ფიქრებს მისცემოდა და მეზობლებს მისტიროდა, საკონდიტროში პატარა ბიჭი შემოვიდა:

- თუ შეიძლება, ორცხობილა მომეცით. ჩემი დაიკო ავად გახდა. ექიმმა თქვა, მხოლოდ ორცხობილა და ჩაი მიეცითო.

უცებ გამოცოხლდა ორცხობილა:

- მე? ეს მე ვჭირდები ვინმეს? საბრალო ჩემი მეზობლები, რა იქნებოდა, ისინიც შეეძინა ვინმეს. მაგრამ არა უშავს. რადან მე ვინმეს დავჭირდი, გამოდის, რომ ფუნთუშაც გამოადგება სხვა ავადმყოფ ბავშს, ის ხომ მალე ორცხობილად გადაიქცევა!

ორცხობილა ლამაზ პაკეტში ჩადეს და ბიჭუნას დაიკოსთან გაატანეს. უნდა გენახათ, რა ბედნიერი ღიმილი დასთამაშებდა სახეზე ორცხობილას. ძალიან უნდოდა თავისი მეგობრებისათვის დაეძახა:

- გულს ნუ გაიტეხთ, ჩემო ძვირფასებო, ამ ქვეყნად ყველას ჩვენი ადგილი გვაქვს, ოდესმე ყველა ჩვენთაგანი ვინმეს დავჭირდებით, ჩვენ მხოლოდ იმედი არ უნდა დავკარგოთ!
მაგრამ რა აზრი ჰქონდა - ფუნთუშა უკვე ჰაერღუმელში იმყოფებოდა და თითქმის ორცხობლად იყო გადაქცეული, ღვეზელი, საბრალო ღვეზელი კი ნაგვის ურნაში ეგდო და აღარაფერიც აღარ ესმოდა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია