მოთხრობები   ›   ირმა მალაციძე   ›   სევდია და ფიქრია

სევდია და ფიქრია

ფავორიტებში დამატება

ერთი პატარა ქალაქის გარებანში, მწვანედ შეღებილ, კოხტა სახლში ერთი პატარა გოგონა ცხოვრობდა. ის გამუდმებით თავის მშვენიერ, თეთრ ოთახში იჯდა და ეზოს სევდინი თვალებით გაჰყურებდა. მართალია, ეზო სულ მწვანეში იყო ჩაფლული და იმის ყურებას არაფერი სჯობდა, მაგრამ გოგონა მაინც ძალიან დაღონებული იყო. შემოდგომაზე ფოთლები წითლად და ყვითლად იფერებოდა, ზამთარში თოვლი ფარავდა ხეებს და ბუჩქებს, გაზაფხულზე კი თეთრი კვირტებით იმოსებოდა არემარე, მაგრამ გოგონას მაინც არაფერი ახარებდა - გაჰყურება ამ სილამაზეს და დუმდა.

აღარავის ახსოვდა, რა ერქვა გოგონას - ყველა სევდიას ეძახდა. ამაზე შესაფერის სახელს კაცი მართლაც ვერ მოგონებდა. ასე გადიდა დრო, გოგონა კი კიდევ უფრო სევდიანდებოდა. არავინ იცოდა მისი დარდის მიზეზი - არავის ანდობდა თავის ფიქრებს.

სევდიას სახლის მახლობლად მერე სახლიც იდგა, ასევე სიმწვანეში და ფერად-ფერადი ყვავილების ბუჩქებში ჩაფლული. ამ სახლშიც ცხოვრობდა სხვა გოგონა. სევდიასავით ისიც სულ ჩაფიქრებული გაჰყურებდა არემარეს. რაზე ფიქრობდა, არავინ იცოდა. არც მისი სახელი არ ახსოვდა არავის, რადგანაც დიდი ხანია ყველა ფიქრიას ეძახდა. იჯდა ფიქრია თავის ვარდისფერ ოთახში და ფიქრსა და ოცნებაში ატარებდა მთელ დროს. ეხვეწებოდნენ მშობლები - აქეთ ფიქრიას, იქით - სევდიას, გადი, ეზოში გასეირნე, ნახე გარეთ როგორი სურნელია, როგორ ყვავის ყველაფერი, ან თანატოლებთან მაინც ითამაშეო, მაგრამ ერთიც და მერეც ჯიტად იჯდა და გარეთ ფეხს არ ადგამდა.
ერთ მშვენიერ დღეს ყველასგან მოლოდნელად ფიქრიამ გასეირნება გადაწყვიტა. თითქოს რაღაც ირძნოო, სევდიასაც სწორედ ამ დროს მოუნდა ეზოში გასეირნება. ორივე გოგონა თითქმის ერთდროლად გამოვიდა ამწვანებულ ეზოში და რამდენიმე წუთში ერთმანეთს შეხვდა.

- რა გქვია? - შეკითხა ფიქრია და გოგონას ყურადღებით დააკვირდა.
- მე სევდია. შენ?
- მე ფიქრიას მეძახიან.
- უცნარია, რატომ დაგარქვეს ეს სახელი?
- იმიტომ, რომ ფიქრი მიყვარს. დღე და ღამე ვზივარ და ვფიქრობ. შენ რატომ დაგარქვეს სევდია?
- მე სულ სევდინი ვარ და იმიტომ.
- რამ დაგასევდიანა?
- რამ და... მართალია აქამდე არავისთვის გამიმხელია, მაგრამ შენ არ დაგიმალავ - იმან დამასევდიანა, რომ სულ მარტო ვარ - არც და მყავს, არც ძმა. სახლში კი ისეთი მოწყენილობაა, დავსევდიანდებოდი, აბა, რა იქნებოდა.
- ჰო, მართლაც ძნელია, - ამოოხრა ფიქრიამ.
- შენ? შენ რატომღა გქვია ფიქრია?
- მე სულ ჩაფიქრებული დავდივარ და იმიტომ.
- შენ რაზე ფიქრობ?
- უამრავ რამეზე. განსაკუთრებით კი იმაზე, რომ ძალიან მინდა მქონდეს პუანტები და ვცეკვავდე. ზამთარში, თოვლი რომ მოდის, ფიფქებს ვუყურებ-ხოლმე და ძალიან მინდა, მეც მათსავით შემეძლოს ფარფატი. ლამაზი, თეთრი კაბა მეცვას, ფეხზე თეთრი, პრილათასმინი პუანტები მეცვას...

ამის თქმაზე ფიქრიამ ისე ამოოხრა, გულიც თან ამოყოლა. სევდიამაც ამოოხრა, ჩამოსხდნენ გოგონები სკამძელზე და ჩუმად დაწყეს ყურება ამწვანებულ ქუჩას.
ცებ, სევდიას თითქოს რაღაც გაახსენდაო, ადგილზე შეხტა:

- სულ დამავიწყდა, შარშან, დაბადების დღეზე ახლადახალი პუანტები მაჩუქეს. მე კი ცეკვა არ შემიძლია, ამიტომ ის ყუთში მაქვს შენახული. გაჩუქებ და რამდენიც გინდა, იმდენი იცეკვე. 

ფიქრია უცებ გამოცოცხლდა:

- შეუძლებელია, ნუთუ მე პუანტები მექნება და ცეკვას შევძლებ!
- რა თქმა უნდა, - ასევე სიხარულით შესძახა ისევ სევდიამ.

მაგრამ უცებ ფიქრია ისევ ჩაფიქრდა:

- მაგრამ შენ რა გეშველება, შენს ოცნებას რომ ვერ აიხდენ?

სევდიაც ისევ დასევდიანდა.

- იცი რა, თუ გინდა მე ვიმეგობრებ შენთან და შენც მარტო აღარ იქნები. მთელი დღები შეგვიძლია ერთად გავატაროთ, ერთად ვითამაშოთ. შენ იცეკვებ, მე კი შენი მაყურებელი ვიქნები...
- მართლა, შეგიძლია, ჩემი მეგობარი გახდე?- სიხარულით შესძახა სევდიამ.

მის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა. გოგონები აღარ ისხდენ მარტოდმარტო, თავ-თავიანთ ოთახებში და მთელ დღეს ეზოში ატარებდნენ. საღამობით ფიქრია იცვამდა თეთრ პუანტებს და თოვლის ფიფქივით ჰაროვნად დაჰქროდა, თითის წვერებზე ტრილებდა და ცეკვავდა. აღარც სევდია გრძნობდა თავს ელად - ახლა მას მეგობარი ჰყავდა. ორივე ძალიან ბედნირი იყო. პატარა ქალაქის გარებანში როგორც წინათ - თუმცა ისევ ისე მოდიდა თოვლი, ისევ ხმებოდა შემოდგომაზე ფოთლები, ისევ იფურჩქნებოდა ვარდის ბუჩქები გაზაფხულზე და ისევ მწვანედ გადიდა ხასხასი ხეებს ზაფხულობით. მხოლოდ ის შეიცვალა, რომ ახლა ისეთი მოწყენილობა აღარ იყო, როგორც წინათ, ახლა სევდია და ფიქრია ძალიან ბედნირები იყვნენ.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია