მოთხრობები   ›   ქეთევან გარაყანიძე   ›   მატარებელზე კიდევ ერთხელ

მატარებელზე კიდევ ერთხელ

ფავორიტებში დამატება

ბებიჩემს სახლში სათი და ტელევიზორი არასოდეს ჰქონდა. იმიტომ არა, რომ ყიდვა არ შეეძლო, დროს თბილისის მატარებელი რომ ამევიდოდა „კახურზე“ მასე იგებდა, ამბავს კი-მეზობლებისაგან. ზაფხულობით, როცა მე და ჩემი უმცროსი და მასთან ვრჩებოდით, დილით ასე გვაღვიძებდა:

- ადექით ბებო, მატარებელი კიდეც ამევიდა თბილისიდან და იქით მიმავალი მგზავრებითაც გეივსო!
-კარგი რა ბებო, მერე რა რომ ამოვიდა, მე ხომ არ მამგზავრებ? დამაძინე ცოტა ხანს მეთქი,-ვეუბნებოდი უკმაყოფილებანარევი ხმით.
-რაის გამგზავრებაა ბებია, ჯერ არ ჩამოსულხართ,-აგრძელებდა პოლემიკას ბებო, საწოლზე წამოსკუპებული პატარა სოფო კი, ჯერ კიდევ ძილ-ღვიძილში მყოფი, ტანსაცმელს იცვამდა, ფეხსაცმელს აცილებლად- უკუღმა.
-ბებია, მასე არ ვარგა,-შეუბრუნებდა ფლოსტებს ბებია და წაღმა ძალად ჩამოაცვამდა ნერვულად გაჩაჩხულ ფეხებზე.
- არა, მასე არ მინდა, -იწყებოდა დიდი ომინობა დიდედასა და შვილიშვილს შორის, რაც ხშირად მეზობლად მცხოვრები დედა ნანის აღშფოთებით მთავრდებოდა.
-დანებე ქალო თავი, ეცვას უკუღმა, მოსწონს ალბათ მასე, რას გადაკიდე?!
-რას ქვია ეცვას, ამას გავატანინებ თავისას?!- თავისმხრივ იდგა ჯიბრზე ბებია.
მოკლედ, ამბავი ბოლოს ზავით სრულდებოდა. სოფო ფლოსტების ნაცვლად თაკარა მზისთვის შეფერებელ ბოტებში შეჰყოფდა ფეხებს და ასე თამაშობდა დაღამებამდე მერე, მეზობელ სოფოსთან ერთად, რომელიც ასევე იყო ჯიტი და კაპასი.
საღამობით ბებიჩემს სახლში იმდენი წყალი შემოჰქონდა ჭურჭლის ასავსებად, შემოსევის დროსაც კი რომ არ დასჭირდებოდა მივალ ციხესიმაგრეში გახიზნულ სოფელს.
დაახლობით 10 სათისთვის (სათი არ გვქონდა მეთქი მოგახსენეთ, ამიტომ ზუსტი დრო არ ვიცი), როცა თბილისი-ოზურგეთის შემადგენლობა მიკივლებდა „კახურის“ სადგურს, ჩვენი სახლის „პლოშადში“ (ასე ეძახდა ამ ადგილს ბებია) უზარმაზარი ცინკის ტაშტი, თბილი წყლით სავსე ბავშვებს ვერ იტევდა, არა მარტო ოჯახის-მეზობლებისაც. დიდი ბანაბისთვის ვემზადებოდით.
ყო ერთი ამბავი: მხირულება, კისკისი, კივილი, ხარხარი. ბანაბის დასასრულს ბებიას ოთახი ივსებოდა თეთრპერანგა პატარა ანგელოზებით, რომლებიც მღეროდნენ და ცეკვავდნენ დიდედას უცნარი, განუმერებელი აკომპანიმენტის თანხლებით. 
რიტული ჰგავდა სამყაროს დაბადების დღეს, როცა დედა მარიმი მასპინძლობს უფლის ანგელოზებს და შუღამის გადასვლის შემდეგ უგალობს ლოცვას, ძილად მისასვლელს, ნეტართა სიმშვიდის მოსაგვრელად.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია