მოთხრობები   ›   ქეთევან გარაყანიძე   ›   დაბრაწული პურები ხის ფუღუროდან

დაბრაწული პურები ხის ფუღუროდან

ფავორიტებში დამატება

ხის ფუღუროში გამომცხვარი პური ოდესმე დაგიგემოვნებიათ? -დარწმუნებული ვარ არა.

ეს ამბავი ერთ ზაფხულს მოხდა, როცა უბნის ბავშვები ჩველებისამებრ გასართობად შევიყარეთ.

თამაშის დასაწყებად, რა თქმა უნდა, იდებია საჭირო, მათი მოფიქრება და შემდგომ სისრულეში მოყვანა.

- ომობანა ვითამაშოთ,-თქვა ვასკამ, მაგრამ მისი წინადადება, ჯგუფში გოგონების სიმრავლის გამო, იმთავითვე დაწუნეს.

- დაჭერობანა?-გაბრწყინებული თვალებით ვთქვი მე, მაგრამ გამკიცხეს, შენ ყოველთვის სულელურ თამაშებს გვთავაზობო.

თამაშობათა ნუსხა თანდათან მიწურა, უკანასკნელი მგელობანაც რომ ხმათა უმრავლესობით დავიწუნეთ, მხირულთა გუნდი დაღონდა.

ონავრები თვალებს აცეცებდნენ და კენჭებს ისროდნენ ნაკადულში.

- ცომი ამოღუბულა, -უთხრა ძმას მაკომ, რომელიც იმ წუთს შეერთდა მეგობრებს.

- მერე რა, ამოღუვდა და ამოღუვდეს, დაბრუნდება ბებო და ჩააკრავს თონეში.

- ჩვენ რომ გამოვაცხოთ? -დათათბირა მაკო ნიკოს.

- როგორ?-მიუბრუნდა ნიკო დას.

- როგორ და ასე: ვიღებთ ვარცლს, ცომი გადმოგვაქვს მაგიდაზე, ვყოფთ ნაჭრებად და ვაკრავთ თონეში.

- წავედით!-თქვა ნიკომ. და- ძმა ონავრების რაზმთან ერთად თონისაკენ დაიძრა.

ცხელოდა. ზაფხულის მზე ქვებს ლამის ადნობდა.

თონესთან მივედით, მაგრამ არ გინდა ცეცხლი გაჩაღო და მერე გახურებულ თონეში თავით ჩაეყუდო?

ვასკამ მიმოხედა, მზერა უზარმაზარ წაბლზე შეჩერა, რომელიც თონესთან არც ისე შორს იდგა და სამო ჩრდილს აყენებდა ეზოში.

- აი, თონე, -თქვა ბოლოს-გრილი თონე, არც დაიღლები და არც ცხვირ-პირი გაგერუჯება.

ი, იდეა, რომელიც მთელ გუნდს, ყველაზე უმცროსი სოფოს ჩათვლით ძალიან მოეწონა.

დიდ მაგიდაზე, რომელიც თონესთან სწორედ პურის ცომის გასაყვანად იდგა, უზარმაზარი ვარცლი დავამხეთ, იქიდან კი ერთინი ძალით ცომის უზარმაზარი გუნდა გამოვაგორეთ. მცირე ხნის შემდეგ ერთინად გაფქვილულებმა პურების სპეცილურ ბალიშებზე გაყვანა დავიწყეთ. ერთი, ორი, სამი, ვასკამ ნიკოს ფეხებში წაავლო ხელი და ფუღუროში თავდაღმა ჩაკიდა. ტყაპ! ტყუპ!- მერეს მესამე მოჰყვა, მესამეს-მეოთხე და მალე ფუღურო უზარმაზარ თონედ იქცა, რომელსაც მართალია ცეცხლი არ ეკიდა, მაგრამ მაინც ჰგავდა ჩველებრივ თონეს, ცამდე აწვდილი ტოტებისა და ფოთლების ალით.

პურები ერთი სათის შემდეგ მოგვაგონდა, ფქვილისგან ერთმანეთის გამოქანდაკებით რომ ვიჯერეთ გული.

ფუღუროში თავი ნიკომ შეჰყო, მერე ტომის ბელადივით მოგვიბრუნდა გვითხრა: არ გამოვიდა. ვერ დაიბრაწა, მაგრამ პირველი ნახელავის პირობაზე არა უშავს...

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია