მოთხრობები   ›   სალომე გოგოლაძე   ›   დაკარგული იხვის ჭუკი

დაკარგული იხვის ჭუკი

ფავორიტებში დამატება

დაჩეკა დედა იხვმა ცხრა ჭუჭული  და სიხარულით ცას ეწია:  ექვსი თეთრი და სამი შავი. თავს ევლებოდა  პატარებს, ფრთებქვეშ გამოზარდა ცივნიავმიკარებლად.  მხოლოდ ერთი აგვინებდა.  ჯერ არ ჩქარობდა მოვლინებას ამ ქვეყანაზე.

დათბა,  მზიანმა ამინდებმა დაჭირა. ეზოში გამოფინენ ჭუჭულები, ერთ რიგად ჩამწკრივებულნი, ფერისა ასაკისა და ხასითის მიხედვით  და  ყვითელი  ქარვის მარცვლებით გაფანტნენ მინდორში.  დედა იხვს ყველა  უყვარდა, ყველას თავს ევლებოდა, მაგრამ  ის, ონავარი, ბანცალა ბუტა კი განსაკუთრებით.  ხომ ძალიან აბრაზებდა დედას, ხომ ხმის ჩახლეჩამდე აყვირებდა  და მაინც უყვარდა. სხვები ისეთი დამჯერენი იყვნენ, ისეთი წყნარები,  მხოლოდ ეს გამოვიდა ასეთი ჯიტი და თავნება.

ძილის წინ ბუტა დედაც თავს დადებდა ხოლმე კინკრიხოზე და კუტ-კუტით იზინებდა.

- დეე, ხვალ ხომ წავალთ საბანოდ  იხვის ჭალაში ? -ელიტლიტებოდა ნახევრად მძინარე ხმით.

_  შენ რომ ასე მაბრაზებ, არსად არ წაგიყვან.

_  ხო და ნახავ ერთხელაც გაგეპარები და მიყარე მერე სიმინდიი.

_ შე მართლა ბანცალაა, სად უნდა წახვიდე აქ ვერ გისწავლია ჯერ სირული, ნისკარტი ცალკე გძლევს და კურტომო ცალკე..

_აი, ნახავ შენ, რომ გაგეპარები და მერე მოგენატრები.

_  არ შეგეცოდები მერე  შე, ონავარო?

_  კი შემეცოდები, მაგრამ მინდა ვიცოდე როგორ მოგენატრები?

_  გვერდიდან არ მოგიცილებ და  მერე როგორ გამეპარები?

  ერთ  დღესაც მშვენირი დილა გათენდა. აი ისეთი, გულსა სულს რომ უხარია და მღერის ბუნებასთან ერთად: ბალახი, ხე, ყვავილი, გორაკი თუ მინდორი იზმორებოდა და თბებოდა მზის გულზე. ჭუჭულები, რომ მინდორს შერივნენ ბუტამ დრო იხელთა და ღობის ძირში ოსტატურად გაძვრა ისე,   რომ არც გაჭირვებია. დედა იხვი ამ დროს წაქცეულ ბუთქუნას ეხმარებოდა. მხოლოდ ერთ წუთს დავიწყვა ონავარი და ცელქი ჭუჭული.

ბუტამ  თავისუფლება იგრძნო თუ არა, ფრთების ფართხუნით  დაუყვა შარა-გზას.

ჰერი, ჰერი, ჰერი ჰერი,
მზესთან ერთად მეც ვიმღერი,
გულს ვიჯერებ თამაშითა
სახლში ყოფნა აღარ მინდა.

სე მიიმღეროდა ბუტა და გზა და გზა: ყვავილებს, ფოთლებსა და ბალახს შეექცედა. მერე კი, ერთ უცხო მცენარეს წატანა ნისკარტი და იცის გაციცქნა პირის ჩასატკბარუნებლად.  უცებ ციდან წვიმა წამოვიდა: წკაპ-წკუპ, წკაპ-წკუპ. დაცა რამდენიმე წვეთი ყვითელ  ღინღლზე, მერე უმატა და სულ ცოტა  ხანში დასხო მსხვილ მარცვლებად.  ბუტა ცდილობდა დამალოდა წვიმას, მაგრამ სადაც გაიქცა ყველგან გამოდევდა იგი. ატალახდა მიწა და დადგა პატარა გუბები.   ჭყლაპ, ჭყლუპ, ჭყლაპ-ჭყლუპ _ მიბოტებდა ახლა მუხლამდე წყალში ბუტა და დედა ახსენდებოდა, ამ დროს, როცა წვიმდა დედა ფრთებქვეშ შეფარებდა ხოლმე პატარებს. დედა ძალიან , ძალიან მამაცი იყო და  არაფრის ეშინოდა ბუტასაც, როცა ის გვერდით ეგულებოდა. იყო ასე, დედის ფრთებ ქვეშ შეყუჟული თბილად და უსმენდა წვიმის უცნაურ მუსიკას.

ამ სირულში ერთ მაყვლის ბუჩქს მიადგა და მის ქვეშ შეძვრა. საწყალს ციდა და აკანკალებდა. ბუჩზე  წიფლის ჩიტა დაფრინდა  და წივ-წივს მოჰყვა, მერე უცნაურად გადმოხედა გაქუცულ, ყვილეთ არსებას და წვრილი ხმით უთხრა:

_შენ ვინა ხარ?

_ მე, იხვის ჭუჭული ვარ, ბუტა და წვიმას ვემალები.

_ წვიმას ემალებაა ბიჭი! _ ჩაილაპაკა ნიშნისმოგებით.

_ შენი და-ძმები სად არიან,?

_ ისინი სახლში არიან დედასთან. მე კი, მეე კი!... _  ბუტას შერცხვა ეთქვა, რომ გამოვიპარეო  და რომ ვერაფერი მოფიქრა _,,დავიკარგეო”! _ ასე განუცხადა.

_ უყურე ამას!  დაკარგულა ბიჭი! _ თქვა წიფლის ჩიტამ  ბოლო ააქანქარა  და გაფრინდა.

_წივ-წივ, წივ- წივ!_ იხვის ჭუჭული, ბუტა, დაკარგულააა. წივ- წივ, იხვის ჭუჭული დაკარგულა!_ ამცნო მთელ საჩიტეთს ახალი ამბავი.

   აღარ იცოდა ბუტას რა ექნა, სად დამალულიყო, ბუჩქის იქეთ წვიმა პურის კაკალისოდენა მარცვლებს ისროდა. ბუჩქის აქეთ კი შიში და სირცხვილი კლავდა.

    მერე კი რატომღაც.  ყველა  წინაპარი მოგონდა, რომლებზეს დედა  ბევრს უყვებოდა, ყველა უდროოდ წასული ან გმირულად დაცემული წარმოუდგა თვალწინ, განსაკუთრებით, ამ  უკანასკნელებს იხსნებდნენ  დიდი მოწიწებით - ძერა-მელ-ქორ-ყვავ გატაცებულებს.

   ,,ეჰო,  მეც ასე გამისხენებენო ჩემი შვილებიო” _ გაიფიქრა გულში და  თვითონვე გაუკვირდა, რადგან  შვილები არ ჰყავდა, არც არავინ გაიხსენებდა, ის ხომ  სულ პატარა ახლად შეღინღლული იხვის ჭუჭული იყო და მთელი ცხოვრება  წინ ჰქონდა, ოღონდ,  წინ რომ წასულიყო ამისათვის ჯერ უკან უნდა  დაბრუნებულიყო მშობლიურ ბუდეში და მიხვდა, რომ არაფერი არ შეედრებოდა დედის ბუდეს და იმ სითბოს რასაც იქ გრძნობდა.

   მოწყინა პატარა იხვის ჭუჭულმა. სახლი და თავისი და-ძმები მონატრა.  გაიხედა და დაინახა, რომ  წვიმას გადაღო. ცაზე კი ერთი ფთილა ღრუბელიც აღარ იყო,  უცებ კი მის თვალწინ ვიღაცის ჯადოსნურმა ხელმა ერთ წამში მოხაზა: წითელი, მწვანე, იისფერი, ყვითელი, ფერები და ასე ნელ-ნელა  გადაიჭიმა ულამაზესი ცისარტელა.

_ფცხხხიკ! _ მოესმა ბუტას სულ ახლოდან და გული გადაქანდა.

_ სულ ასე ვიცი წვიმის მერე!_  ხმა ამოიდგა  მრავალძარღვამ და კინკრიხოში  ჩაცვენილი წვიმის წვეთები ჩამობერტყა.

_ ამასობაში სამყურამ წამოყო სამივე ყური _აბაა, ჰე, ხომ არაფერი გამომრჩაო და  დაბნელი  ჭუჭული, რომ დაინახა  თვალების ხამხამს მოჰყვა,

_ გამარრჯობა! -  მისალმა ბუტას.

_ ეგ ბუტაა იხვის ჭუჭული!_ მიხალა მრავალძარღვამ და  გაიზმორა.

_ უფ, ყველაფერი შენ როგორ უნდა იცოდეე, მეტიჩჩარააა!

ბუტას უცებ ყურის ძიში სისავინ ნაზი ხმა ჩაესმა და იქვე,  ულამაზესი ია დაინახა, რომელიც  ცისფერ კაბას მორცხვად ისწროებდა და ბუტას ცრემლნარევი თვალებით უღიმოდა.

_ პატარა იხვის ჭუჭულო, უნდა იჩქარო სადაცაა დაღამდება და აქ დიდი საფრთხე გელის. Gერთ საიდუმლოს გაგიმხელ გაზაფხულის პირველ ცისარტყელას თუ ვინმე   სურვილს ჩაუთქვამს აცილებლად აუსრულდება. იჩქარეე პატაარა იჩქარეე! იჩქარეე! _ თქვა და მიძინა.

_ ბუტამ კეთილი იის ნათქვამი კარგად გაიგონა. _,,გაზაფხულის პირველ ცისარტყელასო, თუ ვინმე სურვილს ჩაუთქვამსო” და   უმალვე ხმამაღლა წამოძახა ყველაზე სანუკვარი რას გულით ეწადა: _ნეტავი, ახლა ჩემს საბუდარში, ჩემს დედასთან გამაჩინაო!

_ ფცხიკ!_ კიდევ ერთხელ დასტურად დაამცხიკვა მრავალძარღვამ.

   ცისატყყელა მზის  ანარეკლზე  საუუცხოო ფერებს აელვარებდა, იდუმალი და ამოუცნობი იყო გაზაფხულის მშვენება.

  ბუტას სიტყვა არ ჰქონდა დამთავრებული, რომ  უცნაურმა სინათლემ გამოფხიზლა, რომელიც  გამჭვირვალე კედლის მერე მხრიდან შემოდიდა. კედლის იქეთ კი, ისეთ სითბოს გრძნობდა,  ნაცნობს, მშობლიურს, რომელიც თითქოს მუდამ თან სდევდა განუშორებლად  და აქამდეც ამ უცნაურმა სინათლემ მოიყვანა.    ,,დააგვიანა, უნდა გაჩნდეს”! _ თქვა ვიღაცის მღელვარე ხმამ.  მერე  კაკუნის ხმა გაიგონა, მერე მტვრევისა და კედელი, რომელიც ამ ხმას აშორებდა გაიბზარა და ბუტას თავზე დაემხო,  ,,მშვიდობა შენს მოვლინებას პატარაა”! _ უთხრა დედა იხვმა ახლად გამოჩეკილ ჭუჭულს და ალერსიანად მოფერა. შვილების სათვალავს  კი  მეთე  ონავარი  შემატა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია