მოთხრობები   ›   სალომე გოგოლაძე   ›   ქოლგების ქალაქი

ქოლგების ქალაქი

ფავორიტებში დამატება

   ერთ დროს არსებოდა ქალაქი, სადაც გამუდმებით წვიმდა. წვიმდა დღისითა და ღამით, უქაროში და ქარიანში, თითქოს წვიმას ცა დატოვებინდა და ფეხშიშველა ჩამოსულიყო ქუჩა-ქუჩა სახეტილოდ. ადამინებს წვიმის დანახვაზე ხასითი უფუჭდებოდათ და მოწყენილნი გაჰყურებდნენ ცაზე ავად მომზირალ ღრუბლებს,  მერე კი ქოლგით ხელში  გამოდიოდნენ სახლებიდან და სველ ასფალტს თავჩარგულნი მიუყვებოდნენ.

    გადიდა დღები და მზე არ ჩანდა და   გაბრაზებულებს აღარაფერი ამხირულებდათ.  თითქოს სიხარული მზეს გაჰყვა ცის დასალიერში და სევდა-ნაღველმა დასაკუთრა მისი ადგილი, ამიტომაც ვერავინ ხედავდა ირგვლივ რა ხდებოდა.  ვერც იმ დღეს  კუთხეში  საცოდავად ატუზული პატარა ლეკვი შეამჩნიეს.   რომელიც ბანალგაწუწული და  ყურებჩამოყრილი იდგა წვიმისაგან დამბალ კარდონის ყუთთან,  ერთადერთ, უკანასკნელ  თავშესაფართან და ჭუჭყიან თათებს მოწყენილი დაჰყურებდა.  პატარა ლეკვს ღვარივით სდიდა ცრემლი თვალთაგან, მაგრამ ცრემლი არ ჩანდა იმიტომ რომ წვიმის ფერს შერედა.  

   ქუჩაში  კაცი გამოჩნდა, რომელიც  დიდი ნაბიჯებით მობიჯებდა  ხელში ქოლგა ატაცებული  და  გუბეებს ფეხს არიდებდა, ის სულაც არ ჰგავდა  ამ ქალაქის მაცხოვრებელს, სულ მუდამ უკმაყოფილო სახით, რომ დაბიჯებდნენ ვიწრო ქუჩებში და  გულშემოყრილნი უმზერდნენ წვიმის უსაშველო სტუმრობას. თვალებში სულ სხვაა სხივი უკრთოდა, გასიყვარულებულიყო მისთვის გარემო.

   კაცის გამომეტყველება სწორედ მაშინ შეიცვალა, როცა წამით თვალი მოკრა  პატარა, სველ ლეკვს და მხოლოდ სამიოდ  ნაბიჯის გადადგმა დასჭირდა, რომ მასთან მისულიყო, დიდხანს არც კი უფიქრია, თითქოს ეს ლეკვი აქამდე მას ელოდა, უცებ ატაცა, ფართე ქურთუკის უბეში  შეცურა და გზა განაგრძო, მერე სულ ერთხელ ქუჩის მოსახვევთან დახედა მადლიერ ცხოველს, რომელიც უცხოს სითბოსა  და მზურნველობას ისე გაუბრუბინა რომ თავი სიზმარში ეგონა. კაცს გაახსენდა, რომ სადღაც ჯიბეში ნამცხვრის  ნატეხი ეგდო,  ცალი ხელით მოძია და  სველ დრუნჩთან  მიტანა. ლეკვმა მაშინვე გადასანსლა და დარჩენილს   ნამცეცებს  მოკრძალებულად  დაწყო ლოკვა.

  კაცმა ქუჩა გადარა და  ლურჯ აივნებიან სახლთან მივიდა.  ფანჯრის რაფაზე  აყვავებული ჯერანები  იდგნენ და გამვლელთა ყურადღებას იპყრობდნენ. ზარის ხმაზე მოხუცი ქალი გამოფრატუნდა, კარები ნახევრად გაღო და კაცს თვალებით გაღიმა.

   სახლი,  სადაც ჯოი ხშირად სტუმრობდა, ერთდროლად სიხარულსა  და სევდას იპყრობდა მასში. სევდა მაშინ მოაწვებოდა, როცა ერთედერთ,  საბრალო დაკოს იხსენებდა. სიხარულის წყარო კი ლილიტა იყო, პატარა გოგონა. რომელიც იმ საზარელ ავტოკატასტორფას გადაურჩა. ახლა კი,  ასე უმწო გამხდარიყო მისი სიცოცხლე,  მის მერე კი წლები გავიდა, მაგრამ პატარამ ვერა და ვერ შეძლო გამოჯანმრთელება, უამრავი მცდელობის მიუხედავად ლილიტა ინვადილის ეტლს მიჯაჭვა, ერთადერთი  სასწალის იმედიღა  დატოვეს ექიმებმა ოჯახის წევრებს, ჯოისა და ბებია დინას.

  სახლში ფორთოხლის ნამცხვრის სურნელი ტრილებდა, ასე რომ უყვარდა ჯოის,  დივანზე ლამაზი ფერადბაფთებინი გოგონა იჯდა რომელსაც ეტყობოდა, რომ სტურმის მოსვლამ გაამხირულა. კაცმა სველი ქურთული გახადა და პატარა ლეკვით ხელში ოთახში შევიდა  და ცოტა არ იყოს შეშინებული  ცხოველი გოგონას ფეხებთან ჩამოსვა. ლილიტა  აგერ უკვე რამდენიმე წელია  ღამღამობით საშინელი ტკივილებით იტანჯებოდა, ეს მაშინ როცა მთვარე  ფანჯრებს მოადგებოდა და დიდი მოქცევის პერიდი დაწყებოდა,  ამიტომაც, ლილიტას არ უყვარდა მთვარე და ღამე. ლილიტას მხოლოდ ჯოი უყვარდა, რომელიც ასე ანებივრებდა საყვარელ დის შვილს.

_ შენ ხომ ასე ძალიან მეხვეწებოდი ლეკვის მოყვანას  თოლია!

 ესეც შენი საჩუქარი.

  გოგონა ღიმილმორელი დაჰყურებდა ნანატრ საჩუქარს, რომელსაც

  უკვე გამშრალს თეთრი ბეწვი აშლოდა და ნეტარება მორელი  ბედნირი თვალებით შესცქრებოდა  ახალ პარტონს.

_ მადლობელი ვარ ჯოი!  ახლა მე მეგობარი მეყოლება და აღარ მოვიწყენ შენი არყოფნისას.

_ რა თქმა უნდა პატარა. ეხლა შენს მეგობარს სახელი შეურჩიე. მოფიქრე  რას დაარქმევ?

_ მოცა, კარგად დავაკვირდე! ძალიან ლამაზია, თეთრი ბეწვი აქვს, წყლინი თვალები და  სევდინი გამოხედვა.  მოდი, ,,ბიანკას” დავარქმევ, სულ თეთრია და იმიტომ,  ხომ მოუხდება ბიანკა ჯოი?

_ მშვენირია, შესანიშნავი! _ დათანხა ჯო

   პატარა ლეკვმა თითქოს იგრძნო მასზე რომ საუბრობდნენ, გოგონას  მილაქუცა ერთი-ორჯერ შეჰყეფა და კუდის ქიცინს მოჰყვა.

_ ნეტა შენეძლოს შენთან თამაში ბიანკდა_ ნაღვლინად ჩალაპარაკა ბავშვმა,

_ შენ აცილებლად შეძლებ ამას ჩემი ანგელოზო, ცოტა მოითმინე სულ ცოტაც.

_ ხო,  ჯოი, მე შენი მჯერა,

_ ოხ, რა ჭუჭყიანიაა ეს პატარა არსებაა! _ შეწუხებულმა წამოძახა ბებიამ დინამ,  როცა ოთახში შემოვიდა და ჩაი და ნამცხვარი შემოტანა, ძაღლმა იყნოსა სუნი და  საცოდავად გაყოლა თვალი თეფშს.

_ გშია პატარაა? _ აი, ახლავე მოგიტანს ბებო შენს კუთვნილ ულუფას! _ უთხრა ლილიტამ.

  მოხუცი სამზარელოში გავიდა.  წვნინის ნარჩენში  ხმელი პურის ნატეხები ჩაფშვნა  და ლეკვს წინ დაუდგა მომცრო ჯამით.  ლეკვმა სულმოუთქმელად დაწყო თქვლეფა, იცინოდა ლილიტა და სიმოვნებდა მისი ცქერა.

_ ლილიტა ჩაი შესტავაზე ჯიოს!? _ გაახსენა ბებოამ.

_ რა თქმა უნდა, ჯოი ჩაის ხომ მირთემევ ?

_ ოო, თან ისეთი არომატი მომდის დინა შენს ნახელავს არაფერი შეედრება, _ შექო მოხუცი, როცა ფორთოხლის შესანიშნავი ნამცხვარი გასინჯა.

 Bცოტა ხანში ბიანკა მათი ოჯახის საყვარელი წევრი გახდა, დაბანილი და გასუფთავებული ისეთი ლამაზი იყო თვალს ვერ მოწყვეტდი. თეთრი ბეწვი და დიდი შავი ბრდღვილა თვალები, თათებზე  შავი ზოლით ჯიშიან ძაღლებსაც არ ჩამოვარდებოდა.  ლილიტა ბიანკას არასდროს შორდებოდა. იცის მუდამ საყვარელ გოგონას შეჰყურებდა თვალებში.  რომელიც რატომღაც მის და გასაკვირად სულ ერთ ადგილს იყო მიჯაჭვული.

_ ბიანკა ჩემი თოჯინა მომიტანე!_ ეუბნებოდა გოგონა და ელოდებოდა როდის მოძებნიდა მის სათამაშო ნაჭრის ბამბოლინას.  ბიანკა უმალვე გარბოდა და მოჰქონდა.

_ ბიანკა აბა იცეკვე! - ლილიტა ღიღინებდა მუსიკის ჰანგებს და ისიც კუდს აყოლებდა ბიანკას ხელის მოძრაბებს და გოგონა კი იცინოდა მის უცნაურ ძაღლურ ქიცინზე.

 _ რა მშვენირია გაზაფხული ბიანკა! _ ამოოხრა ლიტამ, როცა ბუნებას გამოღვიძებას დატყო და  მეგობარს სევდინად გადახედა.

  ხვალ  უთუოდ გადაიღებს! _ თქვა ჯოიმ ერთ დრეს ისე დამაჯერებლად, რომ  მასში ეჭვის ნატამალი არ იგრძნობოდა.

 დილით  ლილიტას ოთახში მზის სხივები კურდღლის ბაჭიბივით   დასკუპდნენ  და ფანჯაარსატან დიდი გრძელი ყურები მანამ აპანტურეს,   სანამ გოგონას არ გამოეღვიძა, დაინახა როგორ ეთამაშებოდა მზე.  ყური რომ მოუგდო მიხვდა, რომ აღარ წვიმდა.

ბაღი გაახსენდა, ის პატარა კოხტა ადგილი სადაც დედას მიჰყავდა ხოლმე სასირნოდ,  ადრე გაზაფხულზე ალვის ხების ღინღლები დაფარფატებდნენ ხოლმე და ლილიტას ცხვირში უღიტინებდნენ,  იქვე  ახლოს  კაფე იყო სადაც დედა და ლიტა უგემრილეს ნამცხვრებს ყიდულობდნენ ალუბლითა და მარწყვით შეზავებულს და გემრილად შეექცოდნენ,  მერე კი დიდხანს, დიდხანს დაბიჯებდნენ სიმწვანეში ჩაფლულ უზარმაზარი ხების ჩრდილ ქვეშ, საიდანაც მზის ალმაცერი სხივები საქანალებივით ეშვებოდნენ.

_ გაიღვიძე ჩემო საყვარელო?_ ფრთილად შემოვიდა ბებო ოთახში.

_ ბებო ნახე რა ლამაზი მზეა.  კარგი იქნებოდა ახლა ჩვენს ბაღში გასეირნება. ბიანკაც წავიყვანოთ და წავიდეთ რა._ შეეხვეწა ლილიტა ბებოს,

_ ჰავ, ჰავ, ! _ ყეფით გაპასუხა ბიანკდა და კუდის ქიცინით საწოლთან დაუსკუპდა.

  ბაღში მართლაც შესანიშნავი გარემო დახვდათ. Gაფუბული მიწა მზის სხივებზე თბებოდა. წვიმისაგან დაქანცული ხალხი გარეთ გამოსულიყო და მაცოცხლებელ სხივებს სიხარულით შესცინოდნენ.

ლილიტაც უღიმოდა ბუნებას და ოცნებებში ჩაძირული,Bბიანკა შორიახლოს დაქუცქუცებდა, ხან ბალახებში შეძვრებოდა , ხან  ყვავილებზე მოფარფატე პეპლებს გაკიდებოდა. ბებო  ლურჯად შეღებილ სკამზე ჩამოჯდა და ლილიტაც თავისი ეტლით გვერდით მოისვა.

 ბაღში უამრავი მოთამაშე ბავშვი ირედა, ატკარცალებული სახეებით,

ლოყააწითლებულნი,  პატარა ბიჭები ველოსიპედებით დასეირნობდნენ,  

უფრო დიდები, ლილიტასტოლები, მეგობრებთაბ ერთად მიმოდიოდნენ  დიდი ხების ჩრდილში. გოგონებს ლამაზი კაბები ეცვათ და მაღალი წვივები უჩანდათ,  ერთი- ორჯერ შემოხედეს კიდეც ლიტას, რომელიც ალბათ სასაცილო თოჯინას ჰგავდა მათ თვალში. როგორ უნდოდა მათსავით ასე ლაღად ევლო  ბაღში, ნეტა ვისთან ერთად მოსურვებდა ლილიტა გასეირნებას?  დედა რომ ცოცხალი იყოს, მაშინ სულ სხვაგვარად იქნებოდა ყველაფერი. ახლა კი, ახლაა!.... გულში მძიმე სევდა დაუფლა ლილიტას. ბიანკამ მიირბინა და მის მოწყენილს სახეს ცნობისმოყვარედ დააკვირდა,

_ ჰავ, ჰავ, ჰავ, ! _ თითქოს ეუბნებოდა მე აქ ვარ, რატომ მოგიწყენიო.

_ ეჰ, შენ რა ბედნირი ხარ ბიანკა! _ გაიფიკრა გულში გოგონამ.

ცებ ლილიტამ ამდენ ხალხში ჯოი დაინახა, ქუჩის მერე მხრიდან გადმოდიოდა, წინ მანქანების რიგი მიდიდა, ჯიო ბიანკამაც დაინახა,

ალბათ გაახსენდა ის დღე პირველად რომ ნახა მიტოვებული და ყველასაგან დავიწყებული. ბიანკა ყეფა-ყეფით გაიქცა ჯოისაკენ ამით თითქოს ძაღლურ სიხარულს გამოხატავდა. 

_ ბიანკა გაჩერდი, ბიანკაააა! _ დაუყვირა ლილიტამ, მაგრამ ბანკას არ გაგონია ლილიტას ხმა, ის მხოლოდ ჯოის ხედავდა. რომელიც ცდილობდა ამ მდინარესავით მომსკდარი ავტომანქენების რიგი გადმოლახა.

   ველოსიპედიანმა ბიჭმა ისევ ჩარა ლილიტას ზარის წკრილით და  თვალთახედვიდან  ლეკვიც დაკარგა, უცებ თვალი მოკრა ქუჩის მარცხენა მხრიდან  მომავალ წითელ მანქანას, რომელიც სწრაფი სიჩქარით უახლოვდებოდა  გამავალ ქუჩას სადას  ჯოი იდგა. იგი ვერ ხედავდა მას მხოლოდ  ლილიტას და მისკენ მორბენალ ლეკვს უყურებდა. უცებ გოგონას რაღაც კადრები ამოტივტივდა გონებაში, რომელიც სადღაც, ჰქონდა ნანახი და  გაურკვეველმა ძალამ თუ შიშმა  მთელ სხეულში დარა.  _ის აღარ იქნება, მე თუ არ შევაჩერე! _ გაიფიქრა და ყვირილი დაყო, ბებია ვერ მიხვდა რატომ ყვიროდა ლილიტა.  უცებ იგი  სავარძლიდან აიწია. არაფერი არ ესმოდა  არც ხალხის გაცებული სახეებს ხედავდა  მხოლოდ  ჯოისა და ბიანკას უყურებდა და ფიქრობდა როგორმე იქამდე მეიღწია.

_ბიძია ჯოიიიიიიი! _ ყვიროდა ლილიტა და გრძნობდა როგორ ტკიდა ფეხები, მაგრამ მაინც არ ემორჩილებიდა ამ გასაძლის ტკივილს და  მთელი ძალით   ეყრდონოდა მათ როგორც წვეტიან ყავარჯნებს.

   ჯოიმ  ჯერ ბიანკა დაინახა, მერე კი მისკენ  გამოქცელი სახელეწილი ლილიტა და მიხვდა ის მოხდა რასაც დიდი ხანია ელოდნენ. მანქანამ ქარივით ჩაუქროლა მათ და  ჯოის სახეში წყლის შხეფები შეასხურა.   ახლაღა მოვიდა გონს.  ბიანკა არავის დაუნახავს, ყველა ლილიტას შემოხვედა გარშემო, რომელიც შეშინებული და ბედნირი ჯოის ფართე მხრებში მალავდა თავს.

  ცაზე ცისარტყელა გამოჩნდა, ყველას დავიწდა ლილიტა.  საუცხოო სანახავი იყო დიდი წვიმების შემდეგ საყვარელ ქალაქში ცისარტყელის გამოჩენა, რომელიც დიდებს ,  პატარებს, მოხუცებსა ყველა სულდგმულს ერთნაირ სიხარულს უღვიძებდა  გულში.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია