მოთხრობები   ›   სალომე გოგოლაძე   ›   სადაც ბუდეა ჩვენი

სადაც ბუდეა ჩვენი

ფავორიტებში დამატება

მერცხალმა გაბომ ჰაერში კამარა შეკრა და ლურჯი აივნის კუთხეში ალიზით  შელესილ ბუდეში დაეშვა.  ყველაფერი ხელუხლებელი დახდა.  ესიმოვნა საკუთარი ბუდის მყუდრობა.

  ჭიკ-ჭიკ, ჭიკ-ჭიკ!_ ისმოდა მისი მხირული შეძახილი. 

_ რა თბილია მშობლირი ბუდე!  არაფერი შეედრება საკუთარ სახლსა და გარემოს! _ გაფიქრა და გული შეკუმშა როცა თავისი გულთეთრა გაახსენდა. _ როგორ ვერ მოესრწრო ამ  დღეს საბრალო!

_  შორი გზა გამორეს:  ცხრა მთა და ზღვა გადაიფრინეს, სამი დიდი ხომალდი გამოიცვალეს, უზარმაზარი მწვერვალები დალაშქრეს და როგორც იქნა მოაღწიეს, ამ პატარა სახლის ერთ კუთხეში, თავისი ნისკარტით აშენებულ  მშობლიურ ბუდემდე.  მერემ ვერა, გულთეთრა   გზაში დაღუპა. იმ ცივ, ქარიან ღამეს. 

  აკი მეუბნებოდა: _  ,,მოვხუცდი ამხელა გზაზე ვეღარ ვიფრენო”

   სიზამარშიც კი სულ ეს ბუდე ელანდებოდა სულ ეს ავანი.  _ ,,გახსოვსო ჩვენი ბუდეო”!

    აი აივანზე ჩვენი მასპინძლის პატარა ბიჭი გამოვიდა,  დიდი თაფლისფერი თვალებით შემომცქერის და იღიმის, რამხელა გაზრდილა უკვე!

_ დედაა ნახე ჩვენი მეცხლები მოფრინდნენ! -ამბობს სიყვარულით და უხარია. 

_ მეც  მიხარია ასე, რომ ვუყვარვართ პატარებს,

,,კეთილი გული გქონოდეს პატარაა!”  _ ვლოცავ   ჩვენებურად მერცხლის ლოცვით.  კუდმაკრატელას გვეძახიან, გაზაფხულის მახარობელს, განა ადვილია გაზაფულის მოყვანა?

უნდა ჩამოვიფრინო გავაცოცხლო მიდამო.

_ გამოიღვიძეთ გაზაფხული მოვიდაა! გამოიღვიძეთ: ადამინებო, ხებო, ჩიტებო, ყვავილებო! ჭიკ_ჭიკ გაზაფხული მოვიდა! _იზმორება ზამრთის ძილისგან მისუსტებული მიწა,

  თავხუჭუჭა ყოჩივარდები ხმელ ფოთლებიდან მორცხვად იჭყიტებიან, ენძელები  თეთრ ზანზალაკენს აწკრილებენ ქარში. ფირუსულები ხატულა კაბით თავს იწონებენ. 

  მზე ჩემი დობილი სხივებს მიწვდის და მეც მისი სხივების ჩქერში ვნებივრობ. ხან აღმა ავსრიალდები , ხან დაღმა, ჰაერში ირაოს გადავდივარ. ათასგვარი ჭია-ღუა, ფუტკარი თუ მწერი ფუთფუთებს ჩემს თვალწინ. მათაც უხარიან  ბუნების გამოცოცხლება, ჩემი დობილები ერთი წუთით არ მასვენებენ

_გამოდი გაბოო!   გამოდი, გაზაფხული ვახაროთო! _მეძახიან ადრინად და ლურჯი ცის კაბადონისაკენ მეპატიჟებიან.

 მივქრივარ და თეთრ გულისპირს ქარს ვუშვერ, თვალებს დავხუჭავ ხოლმე და ფრთებს გავშლი, წარმოვიდგენ, რომ ჩემი გულხატულაც აქაა ჩემს გვერდით.

-დედიკო ჩვენი მერცხალი ბახალებს როდის გამოჩეკავს? _ მესმის პატარა კაცის ხმა.

- ჯერ დედა  მერეცხალი უნდა იპოვოს სიხარულო!  _ უთხრა პატარას ქალმა.

 გაირბინა გაზაფხულის გამოცოცხლების ხანმაც. ჩემთვის აღარავის ეცალა, სულ სხვა საქმინობით იყო ბუნება გართული, წყვილ- წყვილად დადიოდნენ ფრინველები. ხან ფოთლებში იმალებოდნენ, ხან ძველი სახურავის ნანგერევბში, მტერედები ღუღუნით ეკროდნენ ერთმანეთს, ქორნი სულ მაღლა მაღლა მიწევდნენ, შაშვნი ჭახჭახით წამოფრინდებოდნენ ხოლმე დაფეტებულნი. ჭია- ღუბის დევნაც აღარ მხიბლავდა, შევიკეტე საკუთარ ბუდეში მოწყენილი. ერთ საღამოს ქარი ამოვარდა,

რიალებდნენ ფანჯრები და აივნის რუკულები, აქა-იქ ხოშკაკალამ  წამოყარა.  მიწაზე ფოთლის ნამქერი დაეშვა.

უცებ ვხედავ ჩემს თვალწინ შავმა ლანდმა ჩაიქროლა, და იქვე აივანზე დაცა, დავხედე და მერეცხალი იყო, სულ ღაფავდა საბრალო, ქარსა და წვიმაში გზა არედა, თრთოდა, კანკალებდა შემცივნებული. მაშინვე დავეშვი და ნისკარტით წვიმის წყალი ვასვი, ცოტა მოსულიერდა. გვერდიდან არ მოვშორებივარ. ვიყავი ასე სანამ ქარიშხალი აქ ჩადგა.

  თვალი, რომ გახილა, გამიღიმა  სახემადლიერმა. ასე მოვიდა ჩემთან ჩემი ქოჩორა მართა. სიცოცხლე უნდა გავეგრძელო, ბუდე ბარტების გარეშე რა ბუდეა. ერთ თვეში დაიჩეკებიან ჩემი ბახალები,

  არაფერი შეედრება არ გრძობას, როცა საკუთარ სახლში, მზით გამთბარ აივანზე დედა ჩიტის სამო ჟრუტული გესმის, გაღმა კი ლურჯ ჰორიზონტზე  კუდმაგრატელა ბედნირი ჭიკჭიკით აღვიძებს ბუნებას.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია