მოთხრობები   ›   ზურაბ კუხიანიძე   ›   ქალაქში ნაპოვნი ღიმილი

ქალაქში ნაპოვნი ღიმილი

ფავორიტებში დამატება

კვირა დღის ბაზრობა იწურებოდა. ყაყანით, ხმარით, ფუსფუსით სავსე ბაზარი დღის ბოლოს წყნარდებოდა, უშველებელი ბურთივით იჩუტებოდა. ჰაერს მეზოვების სასტვენის ხმა ჰკვეთდა: - მემწვანილებო და მეხილებო, მექათმებო და მეფქვილებო, მექოთნებო და მეთესლებო, გეყოფათ დღევანდელი დუგდუგი, მუშტრებთან ლაციცი, დაცალეთ აქარობა, ბურთი და მოდანი ჩვენ დაგვითმეთო!

მეეზოვეები დანაგვინებულ ბაზარს თაგვისარას ეკლინი ცოცხებით გვიდნენ.

ბეღურები დიდად არც მანამდე ეკრძალებოდნენ ვინმეს და ახლა ხომ მთლად მოედვნენ ნარჩენებით სავსე დახლებს. როცა თაგვისარას ეკლინი ბუჩქი ფხაკაფხუკით მიახლოვდებოდა, ქშიო! - და თვალის დახამხამებაში ჟივჟივით წამოიშლებოდნენ, ფარდულის სახურავზე დაფინებოდნენ და კალმებივით წამახულ ნისკარტებს ზარმაცი მოსწავლებივით შიფერზე აფხაკუნებდნენ.

მეხილეების რიგში ორიდე კოლმეურნე შემორჩენილიყო, ერთი ულვაშებგაწინწილებული ჭაღარა კაცი საზამთრობის გროვაში ჩამჯდარიყო. წინ, გაზეთის ნაგლეჯზე, ყველი, პური, წიწაკის მწნილი ეწყო და დოქიდან წელში გამოყვანილ ჭიქებში ალისფერ ღვინოს ასხამდა; ერთს თავისთვის, მერეს, აგერ, მის გვერდით ვაშლს რომ ყიდდა, იმ აყლაყუდა ახალგაზრდა კაცისთვის.

- ბიქტორა, გადმეწიე ჩემკენ, შე კაცო. ერთი ჭიქა გადავკრათ. ბაზარი ქე იკეტება და ვიღა მოვა. კიდეც მოვიდეს ვინმე, მაგ ნარჩილა ვაშლს მაინც ვერ გასაღებ. ტყეში რომ ნახოს დაყრილი, მაჩვიც არ გაკარება.

- ამ წუთში, კოწია! ბიჭო, - მიუბრუნდა სასწორთან მდგარ უმცროს ძმას, - ცოტა ხანს ნუ ალაგებ, იქნებ ვინმე მოვიდეს და ხელი დაგვიცალოს!

ეს თქვა თუ არა, მათკენ სწრაფი ნაბიჯით მომავალი ქალი გამოჩნდა, ეტყობოდა, ჩქარობდა.

მაღალ ლამაზ ქალს გვერდით მოხდენილი ქერა გოგონა მოჰყვებოდა. გოგონა დედას ჰგავდა. ხელში ნოტების შესანახი მუყაოს ოთხკუთხა საქაღალდე ეჭირა, რომელსაც უდარდელად მოაპროწილებდა, თანაც წყნარად უწტვენდა რაღაც მელოდიას.

- ამიწონეთ ორი კილო ვაშლი, - თქვა ქალმა და საფულე გახსნა.

- ორი მანეთი! - წამოძახა ახალგაზრდა კაცმა. სასწორიდან ჯამი აღო და განურჩევლად ახვეტა ვაშლი.

- ბიქტორა, ბიჭო, - არ ისვენებდა კოწია, - ყელი გამიშრა, მივაჭახუნოთ, მაგ ბალღი მოუვლის საქმეს.

- არა, გენაცვალე, - ტუჩები აიბზუა ქალმა, - ერთ კილო ვაშლში მანეთი გადავიხადო და ნახევარი გვერდდამპალი და მოხრუკული შემომასაღო?!

- აწონე, ბიჭო! - უთხრა ბიქტორამ ძმას. ჯამი გადმოპირქვავა და კოწიას მიაშურა.

გოგონა სახურავზე მოფართხალე ბეღურებს შესცქეროდა, მერე მზერა სასწორზე გადმოტანა და ბიჭის თვალებს შეფეთა. ბიჭი გაწითლდა და გვერდზე გახედა. გოგონამ ლამაზი, ბროწელისფერი ტუჩები დედასავით აიბზუა და ისევ ბეღურებს დაწყო თვალთვალი.

- ახლავე, დედა, - თქვა ბიჭმა, ჯამი აღო და დახლქვეშ კალათაში შემორჩენილი მოხასხასე ვაშლებით აავსო.

ორ კილოზე მეტი გამოვიდა; აღო ერთი ვაშლი. მაინც მეტი იყო. აღო მერე, არ უშველა. ბიჭმა ორივე ვაშლი ჯამზე დადო და ლამაზ ქალს გაწოდა, რომელსაც ხელჩანთა უკვე მოეპირღიავებინა.

სანამ ვაშლებს ხელჩანთაში ყრიდნენ, გოგონამ მოასწრო და ერთი ბრილა ვაშლი აღო.

- ნუ იღებ, - გაწყრა დედა, - გარეცხავია!

- სუფთაა, დედა, ხეზე მოვკრიფეთ, ფუჩეჩში გავახვიეთ და ისე ჩამოვიტანეთ.

გოგონამ ვაშლი მთლინად ჩაკბიჩა, შუქინი თვალები ბიჭს შენათა და ისე შეჰღიმილა, რომ ბიჭს სახე ალანძღა.

- მადლობთ, ბიჭიკო! - თქვა ლამაზმა ქალმა და ცარიელ ჯამზე ორი თითო მანეთიანი დადო, გოგონას ხელი ჩაავლო და გასასვლელისაკენ გამართა. გოგონა დედას ერთხანს ასკინკილით მისდევდა და თან ნოტების ჩასაწყობ საქაღალდეს მიაპროწილებდა, მერე უკან მოხედა, ბიჭს ხელი დაუქნია და ისევ გაღიმა, გოგონას ღიმილი ბიჭის სახეზე ვეღარ დატია, საკინძეში ჩაუძვრა და უბე ჟრუანტელით აუვსო.

ნიავმა დაუბერა, მანეთიანები ატაცა და კოწიას საზამთრობისკენ წააფრილა.

- გამოშტერდი, ბიჭო? - წამოხტა ბიქტორა, - ფულია ეს დასაწვავი თუ კვახის ფოთოლი! - მანეთიანები აკრიფა, ერთმანეთს დადო, შუზე გაკეცა და გულისჯიბეში იტუცა.

- ასე თი ფანტე ნაშოვნი ფული, ბაზარში წამოსაყვანად არ გამოდგები, ბიძია, - დამატა კოწიამ და ჭიქა გადაჰკრა.

ფარდულის სახურავიდან ბეღურები აფრინდნენ და თავთავიანთ ბუდეებს მიშურეს. ბაზრის ქვიტკირის გალავანს გადაღმა ბოჩოლა ბღადა. დახლზე თაგუნა გამოცუნცულდა, იქარობას თვალი მოავლო. ესენი კიდევ აქ ყოფილანო, და ფაცხაფუცხით ხვრელში ჩაძვრა. თაგვისარას ზღარბუნა ცოცხები მათ ადგილსამყოფელს ფხაკაფხუკით უახლოვდებოდნენ და მტვრის კორიანტელს აყენებდნენ.

...სოფლის გზას მთვარე ანათებდა. წინ ბიჭი მიდიდა, რომელსაც ხელში ცხენის აღვირი ეჭირა. უკან გიდელებგადაკიდებული ცხენი და ბოლოს აყლაყუდა ახალგაზრდა კაცი მილაყუნობდა.

გორაკის ფერდობზე შეფენილი სოფლიდან სინათლები ციცინათელებივით ციმციმებდა. ბიჭმა მთვარეს ახედა. მთვარემ გაცინა, შუქინი თვალები შენათა და ბროწელივით წითელ ტუჩებთან ბრილა ვაშლი მიტანა ჩასაკბეჩად.

- გამოშტერდი, ბიჭო? - იყვირა ბიქტორამ, - რაღა შუგულ ტყლაპოს უპირდაპირე მაგ ბანდალა ფეხები. მომეცი აქ! - ხელიდან აღვირი გამოსტაცა და ცხენს თვითონ გაუძღვა წინ.

ბიჭი ჩამორჩა. ბუჩქებში რომელიღაც ღამის ფრინველი ჩაჩუნობდა, შორიდან ბაყაყების კრული ისმოდა. გზის პირას ღამურები დაფარფატებდნენ და მთვარის შუქზე ლაღობდნენ.

მიდიდა თავჩაღუნული ბიჭი და უბით ქალაქში ნაპოვნი ღიმილი მიჰქონდა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია