ტიკ-ტაკ, ტიკ-ტაკ,
ტიკ-ტაკ, ტიკ-ტაკ...
ის−მის კედ−ლის კუ−თხი−დან,
გუ−გუ−ლი კი გად−მოგვ−ძა−ხებს
პა−წა−წი−ნა ყუთიდან.

ეს პა−ტა−რა ი−სა−რი−ა,
წუ−თის ჩა−მო−სათვ−ლე−ლი,
წა−მი წუ−თის, წუ−თი _
დრო−ის ა−რის გამოსათვლელი.

საათი კი სა−მოც წუ−თად,
ცი−ფერბ−ლა−ტად იშ−ლე−ბა?!
ის მაკ−ვირ−ვებს, რომ მზე სა−ათს
რო−გორ ემორჩილება?

ცხრა სა−ა−ათ−ზე დი−ლა ა−რის,
ექვს სა−ათ−ზე _ სა−ღა−მო.
თორ−მეტ−ზე კი შუ−ა−დღე−ა
და გან−წყო−ბა საამო.

ბებო ხში−რად მე−კი−თხე−ბა,
რომ სა−ა−თის რა დრო−ა?
გუ−შინ რომ დრო ი−ყო,
ზუს−ტად ახ−ლაც ი−სევ ის დრო−ა.

შეკითხვებზე ი−ცი−ნი−ან,
მე ვბრაზ−დე−ბი ა−მა−ზე.
დრო მოქ−მე−დებს ჩემს ძილ−ზეც
და ნა−ყი−ნის ჭა−მა−ზეც,

წა−მი წუ−თის, წუ−თი დრო−ის _
ა−მე−რი−ა ფიქ−რე−ბი,
სწორ პა−სუ−ხებს გაგ−ცემთ ყვე−ლას,
რო−ცა დი−დი ვიქ−ნე−ბი.