ონკანი

ერ−თხელ ა−ბა−ზა−ნა−ში
გაგ−ვი−ფუჭ−და ონ−კა−ნი,
ბავშ−ვე−ბისთ−ვის ის გახ−და
სი−ხა−რუ−ლის მომტანი.

მოუშვებ და ახ−ვე−ლებს,
ცე−მი−ნე−ბას ი−წყებს,
მე−რე ი−სე ი−ბღავ−ლებს,
სი−ცილს გამოიწვევს.

შემდეგ გაბ−რა−ზე−ბუ−ლი
გა−მოგ−ვაყ−რის შხე−ფებს,
თუ მარჯ−ვედ არ ი−ყა−ვი
და−გის−ვე−ლებს ფეხებს.

გვანცა ამ−ბობს სიბ−რა−ზით
ეს რა−ღა−ა ა−ბა,
მაგ ო−ხერ−მა ონ−კან−მა
და−მის−ვე−ლა კა−ბა.

ამ ზა−ფხულ−ში ონ−კა−ნი
ნე−ტა რო−გორ გა−ცივ−და?
ე−სა თქვა და გვან−ცუ−ლას
თვალთ ცრემ−ლე−ბი დასც−ვივ−და.