მე რომ მკი−თხონ, გა−ვაქ−რობ−დი
შუ−ა−დღეს და დი−ლას,
დავ−ტო−ვებ−დი სა−ღა−მოს და
სრუ−ლად შაბათ-კვირას.

რა−ტომ მიყ−ვარს ეს დრო−ე−ბი?!
ალ−ბათ მკი−თხავთ ყვე−ლა,
ი−მი−ტომ რომ დი−ლა−ო−ბით
ჩემთ−ვის ა−რა ს−ცხე−ლათ.

ზო−გი გა−ფა−ცი−ცე−ბუ−ლი
სამ−სა−ხურ−ში გარ−ბის,
ზოგს სკო−ლა−ში ეჩ−ქა−რე−ბა,
დრო ა−რა აქვს არ−ვის.

სა−ღა−მომ−დე მე და ბე−ბო
სახლ−ში ერ−თად ვრჩე−ბით,
სულ ვთა−მა−შობთ, არ ვის−ვე−ნებთ,
წა−მით არ ვჩერ−დე−ბით.

მე−რე მო−დის დე−დაც, მა−მაც,
ყვე−ლა იკ−რი−ბე−ბა,
სა−ღა−მო რომ თენ−დე−ბო−დეს,
რა კარ−გი იქ−ნე−ბა!!!

შაბათ-კვირას სულ გვერ−დით მყავს
დე−დი−კუ−ნა ტკბი−ლი,
მინ−და მხო−ლოდ ვე−თა−მა−შო,
ა−ღარ მინ−და ძი−ლი.

ჰოდა,დილის გა−თე−ნე−ბა
იქ−ნებ გა−დავც−ვა−ლოთ,
სულ სა−ღა−მო და−ვა−წე−სოთ,
შაბათ-კვირით ვცვა−ლოთ.