ერ−თად წა−ვალთ სკო−ლა−ში
მე და ჩე−მი და−ი−კო,
თუმც ის ხუ−თი წლი−სა−ა,
მე−რე რა−ა, რა ი−ყო?
რა−ღაც უნ−და გა−გან−დოთ...
თქვენ გგო−ნი−ათ იწ−ვა−ლა?
ა−სო−ე−ბიც, ციფ−რე−ბიც,
ჩემ−ზე კარ−გად ის−წავ−ლა
მე და დე−დას გვის−მენ−და
ცა−ლი ყუ−რით მა−ი−კო,
ა−სე, თამაშ-თამაშით
ყვე−ლა−ფე−რი გა−ი−გო.
მას−ზე ა−სე ამ−ბო−ბენ:-
“ძლი−ერ ნი−ჭი−ე−რი−ა,
დაძ−ლევს, თუმ−ცა სას−წავ−ლი
მართ−ლაც ძალ−ზე ბევ−რი−ა.”
ხომ და−ვიწ−ვი სირ−ცხვი−ლით,
თუ მა−ი−კომ მა−ჯო−ბა...
მე−ტი უნ−და ვის−წავ−ლო,
მე−ყო უკ−ვე გარ−თო−ბა.