- ერ−ბო? - ა−სი−ოდ ქი−ლა.
- კვერ−ცხი? - ა−თა−სი ცა−ლი.
-ცე−ცხლი? - ტკა−ცა−ნით დაფრ−თხა
ტყე−ში ჭინ−კა და ა−ლი.
ერ−ბოკვერცხს უწ−ვავს შვი−ლებს
მე−ლა−ნო - დე−ვის ქა−ლი.
სურ−ნე−ლი გასც−და სა−მანს,
ცე−ცხლზე ლაპ−ლა−პებს რვა−ლი,
შეწ−ვას ვინ აც−ლის ან კი?!
ჟრი−ა−მუ−ლი აქვთ დე−ვებს,
-,,ლუკ−მას ნუ ე−ლის ჩემ−გან,
ვინც არ და−ი−ბანს ხელებს!“-
თქვა მე−ლა−ნომ და მშვი−დად
პუ−რიც ჩა−აკ−რა თო−ნეს,
ძმებ−მა და−ხე−დეს ზან−ტად
თა−ვის ჭუ−ჭყი−ან ტო−რებს.
დე−ვე−ბი ჰქვი−ათ, მაგ−რამ
ურ−ჩო−ბას ვერ−ვინ ბე−დავს,
ვინ შე−უბ−რუ−ნებს სი−ტყვას
ცხრა შვი−ლის გამზრ−დელ დე−დას?!
ცხრა−ვე მი−ასკ−და ა−რაგვს,
რას ე−ყო−ფო−დათ ფშა−ნი?
ქვით უ−ხე−ხი−ათ დიდ−ხანს
დე−ვებს ტო−რე−ბი შა−ვი.
ჰო−და, გა−მუქ−და თურ−მე
ჭუ−ჭყით ან−კა−რა წყა−ლი,
მას მე−რე მო−დის ა−სე
ამღვ−რე−უ−ლი და შა−ვი.
- ის ერ−ბოკვერ−ცხი ჭა−მეს?
- გა−მო−უყ−ვა−ნეს წირ−ვა.
- ეგ რო−დის მოხ−და?
- რო−დის?
ალ−ბათ დი−დი ხნის წი−ნათ...