სად გი−ნა−ხავთ, ციყვს და კურ−დღელს
ფინჯ−ნით ეს−ვათ ჩა−ი ცხე−ლი?
ან ლამ−ბაქ−ზე, ქაფ−ქა−ფა რძეს,
ა−ცი−ებდ−ნენ სუ−ლის ბერ−ვით?

თაფლს მი−ირთ−მევს თუმ−ცა ხში−რად,
არც დათვს არ აქვს დი−დი კოვ−ზი,
არც მე−ლა წვავს თევზს ტა−ფა−ზე,
ყლა−პავს ერ−თი თა−თის მოს−მით.

ჩვენ გვჭირ−დე−ბა ჭი−ქაც, ქვა−ბიც,
თეფ−ში, კოვ−ზი, ტა−ფა, სი−ნი,
თო−რემ ა−ბა, ჩა−იდანში
ხომ არ უნ−და ჩავ−ყოთ ცხვი−რი?!

იქ−ნებ ხე−ლი ვტუ−ცოთ ჯამ−ში,
რო−ცა ი−ხარ−შე−ბა ფა−ფა?
წვნი−ან−ში კი კოვ−ზის ნაცვ−ლად
ჩავ−დებთ ბურთს ან ჩვენ ჭრელ სა−ბანს.

გა−ნა ა−სე შე−იძ−ლე−ბა?!
დაც−ვა უნ−და წესს და კა−ნონს!
სუფ−რას ჭურჭ−ლით გაშ−ლა უნ−და,
ხელს სურს, საპ−ნით და−ი−ბა−ნო!

ქვაბს სურს, კერ−ძი რომ მი−ირთ−ვა,
ჭი−ქას - წვე−ნი რომ და−ლი−ო.
დე−დას უნ−და, გა−ი−ზარ−დო,
არ დაგ−ჭირ−დეს წა−მა−ლი−ო.

მად−ლო−ბაც ვთქვათ! ე−სეც ა−სე.
გა−ე−ბად−რა დე−დას სა−ხე!
დასვ−რილ თეფშს რომ ნი−ჟა−რა−ში
დებ, ეს ვი−ცი, გუ−შინ ვნა−ხე!