რო−ცა გინ−და, და−ი−ძი−ნო,
თუ კი კა−რი გა−და−რა−ზე,
სა−ნამ თვა−ლებს და−ხუ−ჭავ−დე,
არ შეს−კუპ−დე ქან−და−რა−ზე!
არც თავ−ლა−ში შეხ−ვი−დე,
არც სო−რო−ში შეძვ−რე,
არც ბუ−ნაგ−ში მო−კა−ლათ−დე,
იქ ძილს ვერ−სად შეძ−ლებ!
არც ბუ−დე−ში ჩაჯ−დე,
რა−ში გარ−გებს ფუ−ღუ−რო?
ყვე−ლა−ფერს სჯობს, სა−წოლ−ში
ჩაწ−ვე და ჭერს უ−ყუ−რო.
ძი−ლი ცხოვ−რობს თურ−მე ჭერ−ში,
არც ხმა აქვს და არც ფე−რი,
ყვე−ლა−ფერ−ზე უფ−რო უყ−ვარს
ნა−ნა - დე−დის ნამ−ღე−რი.
- კი−დევ? - კი−დევ ზღა−პა−რი,
-კი−დევ? - რბი−ლი ბა−ლი−ში,
ჭე−რი−დან რომც ჩა−მო−ვარ−დეს,
სულ არ ა−რის სა−ში−ში.
ის ი−სე−თი ფა−ფუ−კი−ა,
ბრახ! - რომც მოგხვ−დეს თავ−ში,
დი−დი, დი−დი, ერთი-ორჯერ
და−ამთქ−ნა−რო მა−შინ.