ი−ყო და ა−რა ი−ყო რა,
რა იქ−ნე−ბო−და რა? -
ტყის პირს, სო−ფელ−ში ცხოვ−რობ−და,
ერ−თი პატა−რა თხა.

ჯი−უ−ტი, ცელ−ქი, ცუღ−ლუ−ტი,
მა−ღალ ღო−ბე−ზე მხტო−მა−რე,
ა−ბე−ზა−რი და კუნტ−რუ−შა,
და ვე−ნა−ხებ−ში მძრო−მა−რე.

მოძ−რა−ვი ი−ყო ბე−კე−კა,
და გა−სა−ოც−რად მარ−დი,
მაგ−რამ შრო−მა არ უყ−ვარ−და,
ა−რაფრის ჰქონ−და დარ−დი.

ბე−კო უქნა−რა, ზარ−მა−ცი,
ციცქ−ნა რქე−ბით და კუ−დით,
ყვე−ლას ღო−ბე−ებს უმტვ−რევ−და,
ის სა−ძა−გე−ლი ქურ−დი.

***

ჩვე−ნი გმი−რი ერ−თხელ დღი−სით,
და−ი−კარ−გა უღ−რან ტყე−ში,
ე−ძებს ნი−კა, - ვერ ი−პო−ვა,
ვერც ცო−ცხა−ლი - ვერ−ცა ლე−ში,

ბე−კომ ბევ−რი იკუნტ−რუ−შა,
მი−აღ−წი−ა ტყის კი−დე−ში,
და დაღ−ლილ−სა ბუჩ−ქის ძი−რას,
ჩა−ე−ძი−ნა სიგრილე−ში.

ცო−ტა ხან−მაც გაია−რა,
ჩა−მობ−ნელ−და - დად−გა ღა−მე,
ბუმ და−ი−წყო კი−ვი−ლი და
ა−მო−გორ−და ცა−ზე მთვა−რე.
ბე−კოს ძლი−ერ ე−ში−ნი−ა,
ე−ლან−დე−ბა ყველ−გან მგე−ლი,
ამ დროს ტა−ნის რხევა-რხევით,
გა−მო−ბა−კუნ−და ი−რე−მი.

ირ−მის გვერ−დით თვა−ლი მოჰკ−რა,
რო−გორ დახ−ტის ციცქ−ნა შვე−ლი,
და ი−მე−დი ჩა−ე−სა−ხა,
ვედ−რე−ბით თქვა -ვერ მიშვე−ლი?

შვე−ლი კარ−გად და−აკ−ვირ−და,
წინ ა−მა−ყად გაუა−რა,
ეს შე−ნა ხარ ბე−კე−კუ−ნა,
ბოსტ−ნის ქურ−დი და უქნა−რა?

გა−ი−გო−ნა ეს ხმა−უ−რი,
მო−ცუნ−ცულ−და მათ−თან ციყ−ვი,
ფუ, -შე ქურ−დო, სა−ლა−ხა−ნავ,
უ−თა−ვა−ზა ბე−კოს წიხ−ლი.

წა−ვი−დე−სო ეს თხა ტყი−დან!
მთლად ა−კივლ−და ხე−ზე ჭო−ტი,
უქ−ნა−რე−ბი არ გვინ−და−ო,
სა−ცემ−რად მოს−ტე−ხა ტო−ტი.

ტუ−რამ ჭოტ−სა ხმა ა−უ−წყო,
შე−ი−ძუ−ლეს „და−კარ−გუ−ლი“,
მიხვ−და ტყე−ში რა−ტომ დარ−ჩა,
ყვე−ლასაგან გა−რი−ყუ−ლი,

ნა−ნობს თა−ვის უ−ღირს ქცე−ვებს,
ა−რის ძლი−ერ დაბ−ნე−უ−ლი,
სად წა−ვი−დეს, ა−ღარ ი−ცის,
გა−მა−ლე−ბით უ−ცემს გუ−ლი.

ფიქ−რობს: -იქ−ნებ გვი−ან ა−რის,
აღა−რა მაქვს მე−ტი შან−სი?
თავს ძა−ლა რომ და−ვა−ტა−ნო,
გა−მოვს−წორ−დე ცო−ტა ხან−ში?!

თით−ქოს ფიქ−რი გა−უ−გო−ო,
ჭკუ−ას უხ−მე! -ხა−ვის ზღარ−ბი,
კურ−დღელ−მა - არ იქურ−დოო,
ნუ იქ−ნები ძმა−ო ხარ−ბი.

სად ი−ყო და სად ა−რაო,
იქ−ვე გაჩნ−და ბრძე−ნი მე−ლა,
შე−ე−ცო−და მტი−რალ ბე−კო,
მოაგვა−რა საქ−მე ხე−ლად,

წა−მო ჩემ−თან, - უნ−და გი−თხრა,
ქურ−დი ვი−ყავ მე−ცო ძვე−ლად,
არ ვიპა−რავ წი−წი−ლებ−სო,
გა−მოვს−წორ−დი- ჰფი−ცავს მე−ლა.

თუმც ღა−მეა უ−კუ−ნე−თი,
უღ−რან ტყე−ში ძლი−ერ ბნე−ლა,
გა−გა−ცი−ლებთ შენს სოფ−ლამ−დე,
მე და ის ცი−ცი−ნა−თე−ლა.

მი−იყ−ვა−ნეს ბე−კო შინ და,
სთქვა მად−ლო−ბა გულმ−ხურ−ვა−ლე,
წვე−რი უთრ−თის, სი−ხა−რუ−ლით
ცრემ−ლი სდის და იწ−მენდს თვა−ლებს,

***

დრო გავიდა-გამოსწორდა,
შრო−მამ ი−სე გა−ი−ტა−ცა,
ჩვე−ნი ბე−კო-თხის ამ−ბა−ვი,
მთელ სო−ფელ−მა ა−ი−ტა−ცა,

ბე−კო დინ−ჯად და−დის ყველ−გან,
არ დახ−ტის და არ ქოთ−ქო−თებს,
არ შორ−დე−ბა პატ−რონ ნი−კას,
ა−ღარ ამტვ−რევს არ−ვის ღო−ბეს,

ყვე−ლამ უკ−ვე ა−პა−ტი−ვა,
გა−და−უს−ვეს თავ−ზე ხე−ლი,
ყო−ველ სის−ხამ დი−ლით ხვდე−ბა,
საჩუქა−რად მწვა−ნე ნე−კე−რი.