ბაბუა

ფავორიტებში დამატება

-ბაბუა, წყალი მომიტანე ერთი, შენს გაზრდა-გახარებას მომასწრებს ღმერთი!-მთხოვა ბოსტნიდან ახალგადმოსულმა, ჟამთა სიმრავლისაგან დაუძლურებულმა და თოვლის კაცივით თმაგათეთრებულმა პაპამ. თითონ კიბის საფეხურზე ჩამოჯდა, ჯიბიდან „პაპიროსი“ ამოღო და კვამლში გაეხვია.

-ა, ბაბუ, მოგიტანე,- წყლით პირამდე სავსე ალუმინის „კურუშკა“ გავუწოდე, რომელიც რატომღაც ძალიან უყვარდა.

სულმოუთქმელად დალია, ცარილი ჭურჭელი კიბის მოჯირის ჩუქურთმაზე ჩამოკიდა.

-ბაბუ, მოდი დაჯექი ჩემთან,-მითხრა მან, როცა „კურუშკის“ წამოსაღებად მივედი.

დავჯექი. ბაბუამ გზას გახედა და მითხრა:

- ამ შარას რომ უყურებ მარტო წასასვლელად კი არ არის ბაბუ.

ვერ მივუხვდი რის თქმას აპირებდა, ამიტომ წინ გადმოვიხარე, ისე, რომ მისი სახე კარგად დამენახა.

-გზა მთელი ცხოვრებაა ბაბუ. ადამინი სულ გზაგასაყარზე დგას და არ იცის რა გზას დაადგეს. ზოგი მიდის, ზოგი ბრუნდება. ზოგჯერ ისეც ხდება რომ წასული ვერ ბრუნდება, მაგრამ გზა ყოველი კაცისთვის ერთია. მე ჩემი გზა გავირე. ბევრჯერ წავედი და მოვედი. ყოფნა-არყოფნის გზიდანაც დამაბრუნა გამჩენმა (ახლა ვხვდები ომს გულისხმობდა), მაგრამ უკვე ვიცი, რომ მარტო წასვლა შემიძლია, უკან დაბრუნება-აღარ.შენ რომ 85 წლის გახდები და შვილისშვილს მოუყვები რა არის გზა...

ის გაჩუმდა, მე კი დუმილის დარღვევისა ძალიან მეშინოდა. სხვა აღარაფერი უთქვამს, ბაბუა ადგა, ჭიშკარი გაღო და გადაღმა გადავიდა.

-სად მიდიხარ ბაბუ?- გაბედავად ვკითხე მე, მაგრამ მან პასუხი არ გამცა.

 დედამ სამხრობის სუფრა გაშალა და მთხოვა ბაბუს დაძახეო. მე დავუძახე, მაგრამ ის შინ არ იყო. შებინდებამდე რომ არ გამოჩნდა გაღმა უბანში გამგზავნეს, ნახე ბებია ნინიასთან ხომ არ წავიდაო, მოცალებისას ხშირად მიდიდა დის მოსანახულებლად.

არ შემცდარა დედა, ბაბუა მართლაც წასულიყო ბებია ნინასთან, გაღმა უბანში. რომ მივედი მოხუცები მაგიდასთან ისხდნენ და სევდისმომგვრელად ჩუმად მიირთმევდნენ ფაფას, რომელიც ბიცოლა მარიას ამორიგებინა ღრმა თეფშებზე.

ფაფას ხომ არ მიირთმევ პატარა ქალბატონო?- მკითხა ძია დიმიტრიმ, მაგრამ მე ური ვუთხარი, იმიტომ რომ ფაფა არ მიყვარდა, არც ახლა მიყვარს.

დღეს ღამე ენაცვლებოდა, როცა მე და ბაბუამ ორღობე ამოვირეთ და მთავარ გზაზე გამოვედით. ცაზე უზარმაზარი, ბრდღვილა მთვარე საწოლს იხაზირებდა. ბაბუა ისე შესცქეროდა მთვარის სამზადისს გამეღიმა და ვკითხე:

-         რა იყო ბაბუ, რამ გაგაცა?

-         გზამ ბაბუ, მთვარის გზამ.

-         რას ამბობ ბაბუ, მთვარის გზა სად არის, მე ვერ ვხედავ?!

-         შენ არც უნდა ხედავდე ბაბუ,-მითხრა მან და თვალები უცნარი შუქით გაუბრწყიდა.

მთვარე ძალიან ყვითელი და კაშკაშა რომ გახდა, მაშინ მივადექით ჭიშკარს მე და ბაბუა. კარი ომიდან დაბრუნებული ჯარისკაცივით გავაღე, რომელიც ოჯახს დიდი ხნის წინ დაღუპული ჰგონია და ხმამაღლა გამოვაცხადე: აი, ბაბუა ვიპოვე და მოვიყვანე. მისი საწოლი მოგუზგუზე ბუხართან უკვე გაწყო დედას. ბაბუა დასაძინებლად დაწვა.

დილით, საძინებელი ოთახი გვინი შემოდგომის მზის სხივებით რომ გაივსო და განათდა, საწოლიდან ავდექი. აივანზე გამოსულმა ეზოში მეზობლები დავინახე, გული შემეკუმშა, შემეშინდა... მერე საგალობლის ხმამ გაარღვია ეზოს თავზე ჩამოწოლილი შეგუბებული მწუხარება და გამოჩნდა მთვარის გზა, ბაბუას გზა, რომელიც მისი აზრით მე არ უნდა მეხილა, მაგრამ მანვე მასწავლა ერთხელ, თუ ძალიან მოინდომებ შეუძლებელს შეძლებო.

მეც მთელი გულით მოვინდომე მისი საკუნო გზის დანახვა, ამიტომ დავინახე კიდეც თეთრი ბილიკი, შორელი და უსასრულობამდე ირიბი.

 მაშინ 8 წლისა ვიყავი, ახლა 35 წლისა ვარ და მაინც არ ვიცი რა უნდა ვუთხრა შვილისშვილს, როცა 85 წლისა გავხდები?!...

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია