მოთხრობები   ›   თინათინ ჭეჟია   ›   საღამოსპირზე წასაკითხი მოთხრობა

საღამოსპირზე წასაკითხი მოთხრობა

ფავორიტებში დამატება

მე, ცაბუნია ცერცვაძე ვარ, მერე კლასში გადავედი, რომ იცოდეთ, სულაც არა ვარ პატარა. ის კი არა და...ბებიაჩემი მეუბნება: - შენ, ჩემო ბებიკო, ასოცირებული პროფესორი ხარო. რომ ვკითხე, ასოცირებული რა არის-მეთქი, ასე მიპასუხა: - ზუსტად არ ვიცი, მაგრამ სიტყვა პროფესორს თუ სიტყვა ასოცირებულიც თან ერთვის, ესე იგი კარგი პროფესორიაო. ამ დიდებისას ხომ ვერაფერს გაგებ. ხან ამბობენ, შენ ჯერ პატარა ხარო, ხან რამე საინტერესო სიტყვას შეკითხები და ზუსტად არ ვიციო, მპასუხობენ.

და, ახლა მოგიყვებით ამბავს, რომელიც ჩემი თვალით ვნახე და ამ საქმეს სულაც არ დასჭირდა განმარტება, არც ის, ასოცირებაა თუ რაღაცა. ამბავი ასე დაწყო: საზაფხულო არდადაგები იწურებოდა. შაბათი დღე იყო. ჩვენ ბავშვები „ჯერანს“ ვთამაშობდით გასახვევში. სულ შვიდნი ვიყავით: მე, ელენიკო ტუღუში, მისი ძმა საბა, ჩემი ბიძაშვილი ნუციკო, მარიკო ვასაძე, მისი ძმა ლუკა, რომელსაც ბებიაჩემი ხუთკუნჭულას ეძახის და მურადინების ხუჭუჭა ჯულო. უცებ დიდმა შავმა ჯიპმა შემოუხვია, ოდნავ შენელა სვლა, ცოტაზე ჩაგვცდა და თითქოს მანქანის კარიც გაღო და მიხურა. ამის შემდეგ ისეთი სისწრაფით გავარდა, ქუჩის გასაყართან მდგარი დალი დედას ორკიბინი მაღაზიის ქვედა, პირველი კიბე კინაღამ ააგლიჯა. ჩვენ ყველანი კედელს ავეკარით. დალი დედა გამოვარდა და სულ მამაძაღლო და გამოტვინებული ეძახა, მაგრამ, რა თქმა უნდა, დიდი შავი ჯიპის პატრონს არაფერი გაუგია.

ი, უკვე ყველაზე საინტერესო ადგილს მივადექით. ის იყო „ჯერანის“ თამაში უნდა გაგვეგრძელებინა, რომ მოლოდნელად მაღაზიის წინ ორი თეთრი, ღრუბელივით ნელა მოძრავი, ახალთვალახელილი კნუტები აწივლდნენ. იქამდე სულ ერთი, ორი, სამი  და ოთხი ნაბიჯი იყო. პირველი ჩვენი ხუთკუნჭულა გაიქცა, მაგრამ გაცებული იქვე შეჩერდა, რადგან უცებ დალი დედას ყავისფერმა კავკასიურმა ნაგაზმა ლულუმ დინჯად ჩამოიარა მაღაზიის ორი კიბე და პირდაპირ კნუტებთან გაჩნდა. ჩვენ გულში შიშმა გაგვიარა. ლულუ კი ძალიან ჩველებრივად მივიდა, ჯერ ერთი კნუტი აიყვანა პირით და იქვე, თავიანთ ეზოში შეიყვანა, სადაც მას ცისფრად შეღებილი, ლამაზი სახლი ედგა დიდი ლეღვის ძირში. მერე ისევ შემობრუნდა, მერესაც ასევე ფრთხილად მოჰკიდა პირი და იმ თავის სახლში შესვა. ჩვენ დალი დედას შევაჩერდით. მე მაშინვე ასეთი კითხვა შევაგებე:

- დალი დედა, კი მაგრამ, ძაღლები რომ კატებს ვერ იტანენ? - მას გაღიმა.
- ესენი ხომ კატები არ არიან, პროფესორო, ესენი ერთი კვირის ან ჰა და ჰა 15 დღის კნუტები არიან. ეჰ, ჩემო ცაბუნია, რა ვართ ადამინები, ლილუს 25 დღის 5 ლეკვი გავუჩუქეთ, ჯერ კიდევ ძუძუს აწოვებდა.
- ...და ახლა შეიძლება ამათ... - მღელვარებისაგან, ამდენი ხანი პირდაღებული დგომისგან ნერწყვი გადამცდა და ხველისგან სული ძლივს მოვიბრუნე.

- კი, კი ნამდვილად მოწოვებს. - დამიმთავრა წინადადება დალი დედამ. - მოდით, მოდით ჩუმად შევიხედოთ და ვნახოთ.

...ჩვენ ყველამ ოდნავ შეღებულ ჭიშკარში თავები შევყავით. ლულუ იწვა. ორი ბამბაქულა კნუტი კი ძუძუს გამალებული წოვდა.

უკვე მოსაღამოვდა. ქუჩის განათებაც ჩაირთო. დალი დედამ ყველას წუწნია ჯოხინი კანფეტები და თითო-თითო საღეჭი რეზინა გვაჩუქა.

- აი, ბავშვებო, ხომ ხედავთ დედობა როგორია, - თქვა მან.
- ესე  იგი, რაა, იშვილა ლულუმ კნუტები? - ვკითხე მე.
- მააშ, იშვილა, შვილო, იშვილა და ღმერთმა გაზარდოს, - თან იღიმებოდა დალი დედა, თან თვალები ეცრემლებოდა.

ი, ასე იყო ეს ამბავი. ბებიბი და დედები კი უკვე გვეძახდნენ. საღამო იყო მშვიდი, წყნარი და კეთილი.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია