ენძელა

ფავორიტებში დამატება

გაზაფხულის მზის სხივმა თოვლიან „მზორეს“ საკინძე ჩაუხსნა და შიგ ჩაუძვრა, გაღვიძებულმა მიწამ სიცოცხლე იგრძნო, ამოსუნთქა და ნეკნებს შორის აქა-იქ კისკისით ჩატარა ყინვისაგან მიძინებული თოვლის ნაკადულები, მზის სხივებზე რომ გამოიღვიძეს და ჩაიკისკისეს.

მიწამ თანდათან გადაღეღა ჩამოხელი თოვლის საკინძე, გალხვა, ორთქლი ამოუშვა და მზის სხივებზე ახალი მოლი მოქარგა. მერე ისე მძლავრად დაწყო გულმა ბაგა-ბუგი, რომ მის მკერდში მიძინებულ ენძელას ხმაურზე გამოეღვიძა. ნამძინარევს ჯერ გაუკვირდა, რა სიბნელეო, თვალები მოიფშვნიტა და, სინათლე რომ ვერ იგრძნო, სწრაფად ამოყო ახალმოქარგულ მოლზე თავი, მზის დანახვაზე დამორცხვა, მერე ხარბად რომ ჩაკოცნეს მზის სხივებმა, თანდათან გული მოცა, ჯერ გაღიმა, მერე კი ისე ყვითლად გადიღადღადა, რომ ვეღარ დაფარა მზისადმი სიყვარული, თანდათან ტანი აყარა, მხრები შეარხია და მეზობელ ბალახებს გადაჩურჩულა: - მომილოცია, მეზობლებო, გაზაფხულის მოსვლა!

- ბედნიერ ზაფხულს გისურვებთ, - გადმოჩურჩულეს ბალახებმა და განაბნენ, ისე გაეკრნენ მიწას, რომ ენძელამ გაკვირვებულმა მიმოხედა.

- რა ყელი მოგიღერებია, თავს ნუ იწონებ, თორემ დიდხანს არ შეგარჩენენ მაგ სილამაზეს, ხომ ხედავ, ჩვენი მტრები ჩვენსკენ მოდიან. ეგენი თუ დაეჩვივნენ, მორჩა, მერე ვერ დავესწრებით შემოდგომაზე ფერისცვალებას - ეჩურჩულებოდა მწვანე ბალახი ენძელას,

ენძელას გაუკვირდა, რა მტერი, რომელი მტერიო და იმ ხარეს მიყურა, ბალახმა რომ ანიშნა, ცხვრები მიდიოდნენ მათკენ და აჭრელებულ თოვლში ბალახს წიწკნიდნენ.

ერთი კი გაიკვირვა ენძელამ, რა უნდათ ამ ცხვრებს, რას ერჩიან ამ საწყალ ბალახსო, მაგრამ გაკვირვება აღარ დასცალდა, პატარა ბატკანმა ისე დაბიჯა ყვითელ ფოთლებზე უღონო ჩლიქი, რომ საბრალო ენძელას ასე ეგონა, ერთინად დამემტვრაო ყველა სახსარი. კივილი უნდოდა, მაგრამ ისე შეშინდა რომ საცოდავად გასუსა, ხედავდა, როგორ გლეჯდნენ ცხვრები კბილებით მის მეზობლებს, ესმოდა მათი კვნესა: დანახა, როგორი გამეტებით მოწყვიტეს თეთრმა კბილებმა ის მწვანე ბალახი, წეღან ენძელას რომ უთხრა - ყელს ნუ იღერებ, თორემ დიდხანს არ შეგარჩენენ მაგ სილამაზესო, მერე მასაც გადაავლო პატარა კრავმა თეთრი კბილები და დანანა საბრალო ენძელას, მზე რომ ვეღარ დანახა, იფიქრა, სამუდამოდ ვცილდებიო მის სითბოს, მაგრამ ბატკანი მხოლოდ გათამაშა, არც კი მოსვლია მისი შეჭმა აზრად და ენძელამ ისევ გაცინა მზეს, ცხვრებმა კი გადარეს და დაჭრილ ბალახებს ჩლიქებით გამხვრიშებული თოვლი მიაფშვნეს.

გადარჩენილმა ბალახებმა თავები წამოსწიეს და მოწყვეტილ და-ძმებს საბრალოდ გადახედეს. ენძელა იდგა და „ფერისცვალებაზე“ ვიქრობდა. უკვირდა ცხვრების საქცილი, მერე თავის დედას, მიწას ჩაკითხა, -რატო მოგვეპყრნენო ასე შეუბრალებლად!

- ბუნებამ ეგენი სხვის საჭმელად დაბადა, მე კი იმავე ბუნებისაგან ნაბრძანები მაქვს, თქვენ მაგათ საჭმელად დაგბადოთ და დაგზარდოთ, - ეუბნებოდა მშობელი მიწა ენძელას და უკვირდა ყვავილს - ნეტავ, რა ვალი მართებსო დედაჩვენს ბუნების. აბა სად ჰქონდა ენძელას იმდენი აზროვნების უნარი, რომ გაგო, როგორ კვებავდა თავისივე მომავალს თავისი სხელით. ყველაფერს დაწვრილებით ხომ არ მოუყვებოდა მშობელი მიწა, ესეო და ესეო - მე შენ გზრდი, შენ ცხვრები გჭამენ, ცხვრებს ადამინები ჭამენ, ადამინებს მე ვჭამ და ყოველ გაზაფხულზე იმითი ვზრდი შენს შთამომავალ ენძელასო, ასე რომ ეთქვა, მაინც ვერაფერს გაგებდა ენძელა.

უთხრეს, ბუნებამ ასე დაწესაო და ენძელა თავისით მიხვდა, ალბათ, მზის სიყვარულიც ბუნებამ დამიწესაო. ამ აღმოჩენით გახარებულმა, ბალახებს ბრძენი კაცის სიდარბაისლით გადალაპარაკა - მორჩით კვნესას, ბუნებას არაფერი აწყენინოთო.

მთებიდან წამოქროლილმა ნიავმა მზეს ღრუბლის ნაგლეჯები ჩამოფარა და ენძელას ეგონა, ბუნებას მე და ბალახებმა ვაწყენინეთო. უცებ ისევ განაბნენ მისი მეზობლები და ენძელას ყური აღარ უთხოვებია მათი რატრატისთვის - დაწექი, დაწექიო.

ხედავდა, როგორ იწმენდდა ვიღაც კაცი ბალახებზე ტალახიან ფეხებს, ხედავდა და იმის შიშით, ბუნებას კიდევ არაფერი ვაწყენინოო, მაინც ყელს იღერებდა.

კაცმა ტალახიანი ფეხები დაიწმინდა და წავიდა.

დაჰყურებდა ენძელა თავის ტალახიან კაბას და თავისთვის, გულში ბრაზობდა ბუნებაზე - ყველაფერი ჰო. მაგრამ ეს რა ცუდი რაღაც დაწესებია, მოვა კაცი, ტალახიან ფეხებს ჩვენზე დაიწმენდს და ვითომც არაფერი, ისე წავაო. მერე ისე შერცხვა თავისი ტალახიანი კაბის, რომ სირცხვილით მზეს თვალი ვეღარ გაუსწორა, თავი ჩაღუნა და დედამიწას ცნობისმოყვარე თვალებით რაღაცა უთქმელს ჩაკითხა.

მერე ბუნებას შეცოდა საწყალი ენძელა, ქარი ააქროლა, მზეს ღრუბლები ჩამოფარა, მოღუშა და იმდენი იტირა, სანამ ტალახიანი კაბა არ გაურეცხა.

პირდაბანილი ენძელა იდგა და ფიქრობდა: - რა უცნარი წესები ჰქონია ბუნებასო!

მზე ჩასვლას აპირებდა. დედამიწა გახსნილ საკინძეს იბნევდა. ენძელა კი იდგა და ელოდა ბუნების უცნარობებს იმ მოლოდინით, რა მოლოდინიც დაჰყვებათ ხოლმე ბუნებისგანვე შექმნილთ.

ლოდა ენძელა და თან თავისთვის ფიქრობდა:

- რა უცნარი იქნებოდა, რომ ყვავილებად მოვსულიყავით ყველა: ცხვრებიც, ადამინებიც, მაშინ ხომ აღარავინ მოგვგლეჯდა, ტალახიან ფეხებს არც არავინ გაიწმენდდა ჩვენზე. ვიქნებოდით გაშლილ მდელოზე მოსულნი, ნივის ქროლაზე ვიბიბინებდით და ვიჩურჩულებდით.

მერე ჩამოწოლილი ღამის შეშინდა და თვალები დახუჭა.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია