მოთხრობები   ›   ნინო ბეზარაშვილი   ›   თაგო-თაგო

თაგო-თაგო

ფავორიტებში დამატება

ერთ საღამოს მე და ჩემ ძმას ბებიამ გვითხრა:

- დაწექით, დაძინეთ, რომ დილაზე ადრე ავდგეთ, ხვალ თაგო-თაგობაა და გორაზე უნდა ავიდეთო.

თაგო-თაგობა გაზაფხულობით იცოდნენ, სახლიდან თაგვებს დათხოვდნენ ხოლმე: აქამდე ხომ ჩვენ გამოგკვებეთ, სითბოში გამყიფეთ, ახლა წადით, უკვე დათბა, ამის შემდეგ გარეთ ათასი საკნატუნებელი იქნებაო. თან ტყის პირში, ძეძვის ძირას სუფრას გაშლიდნენ და მიიპატიჟებდნენ.

ზამთარში თაგვები ჩვენცა გვყავდა სხვენში. ღამღამობით დარბოდნენ, თხილს და კაკალს დაგორებდნენ, მერე სადღაც მიკუნჭებოდნენ და აკნატუნებდნენ, ჰოდა, ჩვენც უნდა გაგვერეკა.

მეცა და ჩემს ძმასაც ძალიან გვიყვარდა თაგო-თაგობა..

დილით თავის დროზე ავდექით, გაღვიძება აღარ დაგვჭირდა.

ბებია უფრო ადრე ამდგარიყო და ფუსფუსებდა. დიდი ქვაბით ბრინჯი მოხარშა, გაწურა, ახლა ერბოთი და თონეში შემწვარი უწიპწო ჩამიჩით ანელებდა.

მალე ჩემი ბიძაშვილები ნანული და მერიკოც მოვიდნენ. იმათაც ძალიან უყვარდათ თაგო-თაგობაზე წასვლა.

ბებიამ ჯერ თითო თეფში ჩამიჩინი ფლავი ჩვენ გადმოგვიღო, ახლადამოყვანილი ყველიც მოგვიტანა. ძალიან გემრილი იყო ფლავიცა და ყველიც.

საუზმის შემდეგ პატარებმა სუფრა ავალაგეთ, ჭურჭელი დავრეცხეთ და ჩაის ტილოთი დავწმინდეთ. ბებიამ კი სპილენძის მომცრო, ყურიან ქვაბში ფლავი ჩაყარა, მერე პატარა კალათაში ქაღალდში შეხველი ყველი ჩადო. ქვაბი თვითონ დაჭირა, კალათა მე მომცა. მერიკომ და ნანულიმ კი დაშუშული, სურნელოვანი ნიგვზებით აივსეს მუჭები.

ბებიამ ყველანი სახლის კარებთან დაგვაყენა და გვითხრა:

- აბა, ახლა სამჯერ თქვით: `თაგო, თაგო, გარეთ გადი, ანგელოზო, შინ შემოდიო~.… ჩვენც, რაც შეგვეძლო ხმამაღლა გავიმერეთ ბებიას ნათქვამი.

წავედით. მალე პატარა მაღლობზე ამავალ ვიწრო, ერთი ფეხის დადგმა ბილიკს დავადექით. წინ ბებია მიდის, თავისი ნაჭინი გრძელი, ტალხი კაბით. ბებიას ჩემი ძმა მისდევს, ჩემს ძმას მერიკო და ნანული, მერე მე. მივდივართ ოდნავ წახრილები, ნამდვილ მთასვლელებს ვგევართ.

ავათავეთ აღმართი და ტყის პირში ავედით.

თბილი, მზინი დღეა, მხოლოდ ხანდახან დაბერავს ხოლმე მარტის სუსხინი ნივი მაგრამ მაინც არა გვცივა. დავდივართ და ძეძვის ჯაგებს ვათვალირებთ. ერთი ყველაზე ძალიან მოგვეწონა, ძეძვს ფოთლები ახლად ჰქონდა ამოფეთქილი, შარშანდელი, გამხმარი, ძაფისებრ ყუნწებზე ჩამოკონწილებული მრგვალი კაკრა ისევ ზედ ესხა და ნივის დაბერვაზე ჩხრილი გაუდიოდა.

კალათიდან ყველი ამოვიღეთ და პატარ-პატარა ნატეხები ძეძვის ეკლებს ჩამოვაცვით. ნანულიმ და მერიკომაც თავიანთი სურნელოვანი ნიგვზები ჩამაგრეს ეკლებში. ბებიამ ძეძვის გარშემო მიწაზე, კოვზით ფლავი მოაფრქვია, შიგადაშიგ ყველის ნატეხებიც ჩაწყო. ჩვენ ხელჩაკიდებულები ვუვლიდით ძეძვს და ვმღეროდით:

`თაგო, თაგო, გარეთ გადი, ანგელოზო, შინ შემოდი~.

ვიმღერეთ, ვიმხირულეთ სუფთა ჰაერზე და წამოვედით.

იმ ღამეს სიზმარში სულ თაგვებს ვხედავდი. ვითომ ჩვენი სხვენიდან უკვე წასულიყვნენ, ძეძვის გარშემო, გაშლილ სუფრასთან ისხდნენ და მადინად შეექცეოდნენ ყველსა და ფლავს. მხირულად იყვნენ თაგვები, მძივისებური თვალები სულ უციმციმებდათ. მე კი გული მწყდებოდა, ჩვენი სახლიდან რომ დავითხოვეთ და სადღაც ტყეში გავლალეთ.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია