მოთხრობები   ›   ნანა კაციაშვილი   ›   გაზაფხული

გაზაფხული

ფავორიტებში დამატება

სითბომ სასიმოვნოდ შეღიტინა... ცოტათი შეიშმუშნა, მაგრამ თვალის გახელა დაზარა. მერე ისევ შეღიტინა სითბომ, მერე ისევ.

მგონი, რაღაც კარგი ხდებაო, გაფიქრა ენძელამ და თვალი გახილა. გარშემო თითქმის ბნელოდა. ყვავილებს ეძინათ, ზოგს ხავსის საბანი გადაფარებინა, ზოგს თავისივე ფოთლები, ზოგი გულაღმა იწვა, ზოგიც პირქვე, ზოგს პაწაწინა ყლორტებში ჩაერგო თავი და მშვიდად ფშვინავდა, ზოგიც, რაც არ უნდა გასაკვირი იყოს, ხმამაღლი ხვრინვით არღვევდა გამეფებულ სიჩუმეს...

ენძელამ თვალები მოიფშვნიტა, მხრები მოისრისა, მერე სახეზე შეისხა იქვე მოწანწკარე რუს ცივ-ცივი და ანკარა წყალი. ახლა უკვე მშვენივრად მოეხსენებოდა, რომ გაზაფხული მოახლოვებულიყო და სწორედ მისი სითბო არ ასვენებდა, აღარ აძლევდა ძილის გაგრძელების საშულებას.

გამოფხიზლებულმა, გაზაფხულის მოლოდინით გულათრთოლებულმა ენძელამ დანარჩენ ყვავილებს ღიმილით მოავლო თვალი და წრიპინა ხმით ნაზად შესძახა, გაიღვიძეთ, გაიღვიძეთ, გაზაფხული მოდისო. თითო-ოროლამ თვალი ჭყიტა... ეეჰ, ნეტაი, შენაო, ჩაიქნიეს ხელი ენძელას დანახვაზე და ისევ ამოუშვეს ფშვინვა. მოკლედ, ენძელას შეძახილს არავინ უგდო ყური, ალბათ, მათი დრო ჯერ არ დამდგარიყო. ენძელამ ტანზე დახედა. მზის სინათლე თითქმის ვერ აღწევდა, მაგრამ ყვავილს სიბნელისთვის თვალი ჰქონდა შეჩველი, ის ხომ აქ დიდხანს ელოდა გაზაფხულის მოახლოვებას. კაბა ნაზად ჩამობერტყა, ნაკეცები სათუთად გაასწორა, თავზეც გადაისვა ხელი, ვარცხნილობა შემოწმა, ალბათ სურდა, ლამაზზე ლამაზი ყოფილიყო. მერე ზევით ახედა _ მიწის თხელი ფენა აშორებდა გაზაფხულის კამკამა ჰაერს. ენძელა ნელ-ნელა აიწვერა, ყლორტებით ჩაჭიდა მიწას, მისი რბილი, ნესტინი ნამცეცები ადვილად მისწი-მოსწია ისე, რომ ასვლის საშულება მისცემოდა. ნასვრეტში მხირულად აციმციმდა მზის სხივი. ენძელა ნასვრეტის კიდეებს ჩაჭიდა და უფრო მეტი ხალისით შეუდგა ზევით ასვლას.

ოდნავ მოყინული და თოვლის ნარჩენებით აჭრელებული მიწის ზედაპირზე ენძელას კოპწია თავი გამოჩნდა. თავს პაწია ღეროც მოჰყვა, პაწიავე ფოთლებით. წელში გამართა და ზემოთ, მზისკენ ახედა. მზე სათუთად უღიმოდა, დამორცხვა ენძელამ. თავი დახარა. მერე მორიდებით და ცოტა არ იყოს, შიშითაც მიმოხედა. ჯერ სულ მარტო იყო. თუმცა, არა, მზე და მიწის ნოტიო ზედაპირიც ხომ აქ იყვნენ. ორივე შეჰხაროდა პაწაწინა ყვავილს. მიწას ხელის გულზე დაესვა ენძელა, მზე კი ციდან ათბობდა.

ენძელაც ბედნირი იყო. საოცრად, საოცრად უხაროდა არე-მარეზე გამოჩენა. ხუმრობა საქმე ხომ არაა ამქვეყნად დაბადება. ისიც გაზაფხულის სუსხიან რიჟრაჟზე.

რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს მოთხრობა საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს მოთხრობა საინტერესო?


ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია