ა−რის მრა−ვალ−ფე−რა−დი
ვაფ−ლი−სა და ვა−ნი−ლის,
მე ფანკ−ლუ−ბის წევ−რი ვარ
შო−კო−ლა−დის ნა−ყი−ნის.

როცა ნა−ყინს მი−ვირთ−მევ
მეს−მის ბე−ბოს ჩი−ვი−ლი:
დაგვ−ჭირ−დე−ბა წამ−ლე−ბი
მე−რე ყე−ლის ტკივილის.

ვანუგეშებ ბე−ბი−ას,
წა−მა−ლი არ მჭირ−დე−ბა,
ნა−ყინ−თან მო−რი−გე−ბა
მე არ გამიჭირდება.

ჩემს თავს გა−მო−ვუ−წე−რე
სა−ე−ქი−მო მა−ლა−მო,
შო−კო−ლა−დის ნა−ყი−ნი:
„თო−ლი−ა“ და „ბარამბო“.

როცა დი−დი ვიქ−ნე−ბი,
ღმერთ−მა თუ−კი ი−ნე−ბა,
აფ−თი−აქ−ში ნა−ყი−ნი
წამ−ლად გაიყიდება.

ექვსი წლი−სა შევს−რულ−დი
ა−სა−კი არ მე−ტყო−ბა,
საჩ−ვე−ნებ−ლად თი−თე−ბი
ცალ ხელ−ზე არ მე−ყო−ფა.