ა−ი ი−სევ გა−იხურეს პატ−რო−ნებ−მა კა−რი,
წასვ−ლამ−დე კი და−მი−ტო−ვეს უ−ამ−რა−ვი რჩე−ვა:
არ ი−ცელ−ქო, არ ი−ყე−ფო, უნ−და ი−ყო წყნა−რი!
მგო−ნი უკ−ვე და−მა−ვი−წყეს ლეკ−ვის ყვე−ლა ჩვე−ვა.

და მეც ვწე−ვარ მუ−დამ ჩემთ−ვის, ვე−ლო−დე−ბი კარ−თან,
ა−ივანსაც ვერ ვი−ყე−ნებ, გზას არ გა−დაჰ−ყუ−რებს,
თავს ვიმხ−ნე−ვებ: "მა−ლე მოვ−ლენ, და−მი−წყე−ბენ თა−მაშს",
ჰო−და ყვე−ლას ფე−ხის ხმა−ზე წამ−ში დავცქ−ვეტ ყუ−რებს.

მგო−ნია, რომ პა−ტა−რე−ბი თვი−თონ არ ყო−ფი−ლან,
წა−მიყ−ვა−ნონ სამ−სა−ხურ−ში, რა იქ−ნე−ბა გა−ნა?!
ჩე−მი მარ−ტო და−ტო−ვე−ბა რო−გორ გა−გო−ნი−ლა,
დღე−ში ორ−ჯერ სე−ირ−ნო−ბა ა−რა მყოფ−ნის, ა−რა!