სოფლის დილა

მზე მთებ−ზე ა−მო−იწ−ვე−რა,
სხი−ვე−ბი უხ−ვად მოჰ−ფი−ნა.
ა−კამ−კა−მე−ბულ წყა−როს−თან
ჩი−ტე−ბის გუნ−დი მოფ−რი−ნა.

ქარ−მა ველს გა−და−ურ−ბი−ნა,
ჭა−ლა−ში გა−ი−ნა−ვარ−და,
გა−მო−იღ−ვი−ძა პა−ტა−რამ
სა−ხე ღი−მი−ლით გა−ბად−რა.

გრძელ−კომბ−ლი−ან−მა ბი−ჭუ−ნამ
ჩა−მო−ი−ა−რა კარ−და−კარ,
ზან−ტად მი−მა−ვალ სა−ქო−ნელს
სახ−რე ტლა−შუ−ნით გა−დაჰკ−რა:

და−თე−ფე−თე−ბუ−ლი მა−მა−ლი
გაძვ−რა ღო−ბი−დან ღო−ბე−ში,
ა−სე ლა−მა−ზად გა−თენ−და
დი−ლა პა−ტა−რა სო−ფელ−ში.