იმ ატმებს გაუმარჯოს, იმ ატმის ყვავილებს

ვარსკვ−ლა−ვე−ბის თოვ−ლი ცას შე−ლე−კი−ა.
მეს−მის რულ−ში,როგორც ყრუ ე−ლე−გი−ა,
მა−ტა−რებ−ლის დამ−ღალ−ვე−ლი ხმა−უ−რი,
რა−ღაც მღვრი−ე, რა−ღაც არ-აქაური.

მე ვი−გო−ნებ ატ−მებ−ზე მთვა−რის ჩრდი−ლებს,
იმ ატ−მებს გა−უ−მარ−ჯოს, იმ ატ−მის ყვა−ვი−ლებს!
ყვე−ლა−ფე−რი სიზ−მა−რი−ვით გა−თავ−და,
რა−საც გუ−ლი სიყრ−მით და−ი−ხა−ტავ−და.

მეს−მის რულ−ში, ერ−თხელ გა−იბ−ზა−რა რა,
მა−ტა−რებ−ლის: რა-რა-რა-რა, რა-რა-რა.
ა−რა - ა−რას, მე მის−მენ−დი მხო−ლოდ ჰო-ს,
მე ვი−გო−ნებ ატ−მებ−ზე მთვა−რის ჩრდი−ლებს,

იმ ატ−მებს გა−უ−მარ−ჯოს, იმ ატ−მის ყვა−ვი−ლებს!
სარკ−მე−ლი−დან - მთე−ბის უ−ბე−ში ნი−ავს
არ−ვინ ი−ტყვის: ი−ყავ, ნუ გე−ში−ნი−ა!
ი−ყო ღა−მე, ი−ყო უ−დაბ−ნო−ე−თი,

ო−დეს მშვი−დი და უც−ნო−ბი პო−ე−ტი
თვი−თე−ულ ჩრდილს შევ−ხა−რო−დი, თი−თო რტოს,
და ვი−გო−ნებ ატ−მებ−ზე მთვა−რის ჩრდი−ლებს,
იმ ატ−მებს გა−უ−მარ−ჯოს იმ ატ−მის ყვა−ვი−ლებს!