ი.ა.
ქა−ლაქ−ში მტვერ−ში წა−იქ−ცა ბავშ−ვი
ნუკ−რის თვა−ლე−ბით, თმით - მი−მო−ზე−ბით.
და მწუ−ხა−რე−ბის მა−ლე ნი−ავ−ში
მოფ−რინდ−ნენ ლურ−ჯი ან−გე−ლო−ზე−ბი.
შეშ−ლი−ლი სა−ხით ჯი−ო−და ქუ−ჩა,
შორს კი მზე დარ−ჩა და მშობ−ლის კე−რა!
მზე−ზე ჰყვა−ო−და სოფ−ლად ა−ლუ−ჩა
და გა−ის−მო−და დე−ბის სიმ−ღე−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
ანაომაყვალა მრევლიშვილი |
 |
ქეთინოს ვედრება მზისადმინოდარ დუმბაძე |
 |
ბავშვებილუარა ჭანტურია |
 |
მართლა ბუა თუალია კობალაძე |
 |
დევიქეთევან კვიტატიანი |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
ბებო რატომ გეშინიაელენე სალარიძე |
 |
ჯიუტი ნიასოფო გასიტაშვილი |
 |
მეორე კლასელიმანანა კაკაჩია |
 |
სპილოხათუნა გულიაშვილი |
|
ნუ ალაგებ ბებიკოსოფო გასიტაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
ოქროს კბილიმანანა ტონია |
 |
შემოდგომამურმან ლებანიძე |
|
რეზოს კნუტებიმანანა ტონია |
 |
მე სკოლაში მივდივარქეთევან ქუჩუკაშვილი |
|
*** (მამას ლურჯი პერანგი წითლად გავაფერადე)ქეთევან კვიტატიანი |
