ი.ა.
ქა−ლაქ−ში მტვერ−ში წა−იქ−ცა ბავშ−ვი
ნუკ−რის თვა−ლე−ბით, თმით - მი−მო−ზე−ბით.
და მწუ−ხა−რე−ბის მა−ლე ნი−ავ−ში
მოფ−რინდ−ნენ ლურ−ჯი ან−გე−ლო−ზე−ბი.
შეშ−ლი−ლი სა−ხით ჯი−ო−და ქუ−ჩა,
შორს კი მზე დარ−ჩა და მშობ−ლის კე−რა!
მზე−ზე ჰყვა−ო−და სოფ−ლად ა−ლუ−ჩა
და გა−ის−მო−და დე−ბის სიმ−ღე−რა.
ავტორის შესახებ
სხვა ლექსები ამავე კატეგორიებიდან
დაახლოებით ამავე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
მესმის, მესმის სანატრელიილია ჭავჭავაძე |
 |
დღიურიშოთა ამირანაშვილი |
 |
იუბილარიელენე სალარიძე |
 |
პეპი გრძელი წინდაინგა ქორდელი |
 |
დედისერთას ჩივილიტარიელ ჭანტურია |
უფრო მცირე ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
 |
*** (ცისარტყელის ფერებია)ანა ნოდარიძე |
 |
ხუთი თითი - მუჭაიოსებ ციცქიშვილი |
 |
მარი ზღმარტლითნანა გასვიანი |
|
ბებო რატომ გეშინიაელენე სალარიძე |
 |
იძულებით გმირისოფო გასიტაშვილი |
უფრო დიდი ზომის ლექსები კატეგორიიდან გულუბრყვილო პატარები
|
ხუთი წლის ვარ...ელენე სალარიძე |
|
ნინოს შიშიელენე სალარიძე |
|
დიდია თუ პატარაოთარ შალამბერიძე |
 |
კარიესინათია ჯანაშია |
|
ჩემი თოფიელენე სალარიძე |
