ერთ რვა−ფე−ხა დე−დას
გა−უ−ცივ−და შვი−ლი.
ყვე−ლას ა−სე მო−უ−ვა,
ვინც უ−წინ−დოდ ივ−ლის!

დე−დას გუ−ლი გა−უსკ−და,
მო−ი−ტა−ნა წა−მა−ლი,
ეხ−ვე−წე−ბა: _ ჩაყ−ლა−პე,
სა−ნამ გვი−ან არ ა−რის
და და−გიქ−სოვ ლა−მაზ
ჭრელა-ჭრულა წინ−დებს,
ჩხი−რე−ბიც მაქვს, მა−ტყლიც
და−სარ−თა−ვად მი−დევს!
რვა−ფე−ხუ−ნა ა−ტირ−და:
_ არ მინ−და−ო ა−ბე−ბი,
მო−მი−ყე−ვი მა−მი−კოს
პა−ტა−რო−ბის ამ−ბე−ბი!

დე−დი−კო−მაც უ−ამ−ბო
მარ−თა−ლიც და ზღა−პა−რიც,
მო−ყო−ლა−ში გა−ვი−და
ნა−ხე−ვა−რი ზამ−თა−რი.
მე−რე ძა−ფიც და−არ−თო,
ღე−ბა ნა−ირ−ფე−რე−ბი,
ო−თხი წყვი−ლის მოქ−სო−ვით
და−ე−ღა−ლა ხე−ლე−ბი.
თან ზამ−თა−რიც გას−რულ−და,
ვი−ღას ახ−სოვს ან−თე−ბა?!
რვა−ფე−ხუ−ნა გან−კურ−ნა
სა−სა−ცი−ლო ამ−ბებ−მა.

ახ−ლა კი გვაქვს წინ−და,
მაგ−რამ რა−ღად გვინ−და?