არაჩვეულებრივი კონცერტი

შე−იკ−რი−ბა ერთ მუშ−ტად,
მომ−ღე−რალ−თა და−სი,
უნ−დათ ყვე−ლას აჩ−ვე−ნონ,
მათ სიმ−ღე−რის კლა−სი.

ყვან−ჩა−ლა და ჭრი−ჭი−ნა,
კრა−ზა−ნა და ფუტ−კა−რი,
სცე−ნაც კი შე−არ−ჩი−ა,
იმ დას−მა სა−კუ−თა−რი.

მო−იწ−ვი−ეს მსმე−ნე−ლად,
გუ−გუ−ლი და მ−წყე−რი,
პე−პე−ლა და კო−ღო,
ის სისხ−ლი−სა მსმე−ლი.

გამ−ნათ−ლებ−ლად სცე−ნი−სა,
ა−რის ცი−ცი−ნა−თე−ლა,
მიკ−რო−ფონს ა−მონ−ტა−ჟებს,
პა−ტა−რა ჭი−ანჭ−ვე−ლა.

დო−ლებ−თან ზის კო−და−ლა,
ბას−გი−ტა−რად ჩხიკ−ვი,
მონ−დო−მე−ბით ხერ−ხავს,
ვი−ო−ლი−ნოს იხ−ვი,

საქ−სა−ფონ−ზე უკ−რავს,
მა−მალ ინ−და−უ−რი,
მან თა−ვი−სი გა−მე−ბით,
გა−აყ−რუ−ა ყუ−რი,

ვირ−ტუ−ოზ−მა კა−ლი−ამ,
ახს−ნა ფორ−ტე−პი−ა−ნო,
დახ−ტის კლა−ვი−შებ−ზე და,
და−ა−ვი−წყდა პი−ა−ნო,

ანშ−ლა−გი−ა ნამდ−ვი−ლი,
და გა−თავ−და ბი−ლე−თი,
ყვე−ლას დასწ−რე−ბა უნ−და,
გახ−და იქ სა−გი−ჟე−თი,

ძლივს ლო−ჟა−ში მო−ე−წყო,
ჭრე−ლი ჭი−ა−მა−ი−კო,
პალ−მის ფარ−და გა−იხს−ნა
და კონ−ცერ−ტიც და−ი−წყო,

ა−რე−ნა−ზე გა−მო−დის,
ყელ−ზე ბაბ−თით, მა−მალი,
მსმე−ნე−ლებს ე−კი−თხე−ბა,
მსგავ−სი და−სი სად ა−რი?

ორ−კესტ−რის ხმა გა−ის−მა,
აჭ−რი−ჭინ−და ჭრი−ჭი−ნა,
ყვან−ჩა−ლამ ტემბრს უ−მა−ტა,
სულ მთლად გა−და−ჭი−ჭინ−და.

ის−მის ბა−ნი ფუტკ−რი−სა,
სა−ში−ნე−ლი ბზუ−ი−ლი,
კრა−ზა−ნამ კი ვერ შეძ−ლო,
მის−ცა ბგე−რა ტყუ−ი−ლი,

თან ცეკვავენ,-თავები,
მომ−ღერ−ლე−ბი ჰგო−ნი−ათ,
ხო−ლო სი−ნამდ−ვი−ლე−ში,
ა−რის კა−კა−ფო−ნი−ა.

ტა−ში ის−მის მქუ−ხა−რე,
სცვი−ვა ფერხ−თით ყვა−ვი−ლი,
კო−ღომ მ−წყერ−სა უკ−ბი−ნა,
ა−უ−ტე−ხა ქა−ვი−ლი.

პე−პე−ლამ კი ვარ−დებ−სა,
ა−მოს−წო−ვა ნექტა−რი,
ფუტ−კა−რი კი ყვავს ე−ცა,
და ჩა−ა−სო ნესტა−რი.

გუ−გულს ესხ−მის კა−ლი−ა,
წა−მო−უგ−დო თვა−ლი−ა,
ბუ−ზიც ცუ−დად მო−იქ−ცა,
სცე−მა ჭი−ა−მა−ი−ა.

გრძელ−ნის−კარ−ტა კო−და−ლამ,
ჩხიკვს გა−უ−პო თა−ვი,
სა−ცო−დავს და−უ−ყე−ნა,
გან−კი−თხვის დღე ა−ვი.

ის სცე−ნა გა−და−იქ−ცა,
სა−ჭი−და−ო ტა−ტა−მად,
მ−ტყუ−ა−ნი არ−ვინ არ ა−რის,
ყვე−ლა თავს გრძნობს მარ−თა−ლად.

მტრე−დი სახლ−ში გა−იქ−ცა,
მშვი−დო−ბი−სა ნატ−რუ−ლი,
ტე−ლე−ფო−ნი ა−ი−ღო,
მო−ი−ძი−ა პატ−რუ−ლი,

პო−ლი−ცი−აც მო−ვი−და,
ფრინ−ველთ რისხ−ვა ქო−რი,
აბ−რი−ა−ლებს თვა−ლებს და
ყვი−რის: „შე−წყდეს ომი!“

ყვე−ლა სახლ−ში გა−იქ−ცა,
და−ი−შა−ლა და−სი,
არ−ვის ა−ღარ უ−ნა−ხავს,
ამ კონ−ცერ−ტის მსგავ−სი.