საბავშვო ლექსები  ›   ვაჟა–ფშაველა   ›  ბუნების გლოვა

ბუნების გლოვა

ფავორიტებში დამატება
Ι

მთათ გული, დაწყლულებული
დახოცილ შვილთა მზერითა,
ერთმანერთს მისწებებია,
წყენა გაზდილა წყენითა.
დაღვრილი გმირების სისხლი
მიწის გულს ჩასწვდა ქვევითა,
შეწუხებული ნისლადა
მოხეთქილა ზევითა.

გულ-გაგმირული ბიჭები
გაფანტულია ველადა, ხარ-ზაქებს ჰგვანან მხედარნი,
ხმლები არტყიათ წელადა.
მტერიც-კი ვერ გამეტებს
თვის მკვლელებს დასაწყევლადა,
სეთი ლამაზებია,
მხოლოდ არვინ ჰყავთ მცველადა,
დახოცვილთ არვინა ჰგლოვობს,
არ დაწურულა ცრემლადა

ქალ-რძლის არ ისმის ქვითინი,
დედების მოთქმა მწარია,
ჯერ არ იციან დიაცთა,
რომ გასწყდა ხევსურთ ჯარია:
მტერს შახოცნენ ყველანი,
არ მოყივლეს გვარია.
სიკვდილმა სამკლად ჩაიდვა
მათი სიცოცხლე, ჯანია.
სახელსაც ეჭიდებოდა,
რომ თან წაღო საგზლადა.

ვერ მორივა, აქ დარჩა,
შვილებს გვინთია სანთლადა.
თურმე ყველაფრის მმუსვრელი
და თან წამღები ძალადა,
რომ სახელს ვერ ჰკლავს გმირისას,
აქვს გული გასამწარადა.
მის გამო ბრაზ-მორეული
სიკვდილი ჰხდება ავადა.
სჯობია, მოკვდეს სიკვდილი,
მზე ჩავიდეს შავადა.

ΙΙ
სამშობლო მიწის მცველებმა
ვერ მოხერხეს გაქცევა,
სევ სიკვდილი ირჩიეს,
ვიდრე-ღა ფიცის დარღვევა,
მთათა ქედების საპოხლად
თავის სისხლისა დაქცევა.
რებელს მტრის ჯარსა
აჰხირებიან ცოტანი,
მიტომ ფრიად მწადიან,
შევასხა იმათ ხოტბანი.
საქებარს, სათაყვანებელს
ვით შევუთვალო გმობანი?!
მიტომ ნისლი თავს ადგათ
წითელი სისხლის ფერადა,
დახოცილთ თავზე დასტირის
და დედათ მაგირადა.
ამბობენ: მუდამ იმ დღესა,
როდესაც გასწყდენ გმირები,
ნისლი გაჩნდება, როგორაც
ძმა ძმასთან შენაპირები;
ტირებს იმ დღეს, იმ ღამეს,
არ უშლის მზისა სხივები.
მერე-კი დამალება
ჩინარ მთათა ყურესა;
დრომდე არ იძვრის, დროზე კი
სატირელს მიშურებსა.
ნისლისგან ნაცრემლ მდელოზედ
მოხეთქავს ყოლი,
ტურფა, სხვადასხვა ფერისა,
ჯადოსნურადა ქსოვილი.
შორით-კი მოსჩანს თეთრადა,
როგორც მთა ჩამოთოვილი.
დიდხანს არ რჩება ამ ადგილს
ტურფა მცენარეთ კრებული:
თავს ესხმით ანგელოზთ გუნდი,
მაღლიდან მოვლინებული.
ანგელოზები გალობით
ყოილთ მოჰკრეფენ სრულადა,
არ გვიტოვებენ ერთსაც-კი
(ეს მრჩება გულში წყლულადა),
სულ ცაში მიაქვთ იმათთვის,
ვინც ძმას ეწევა ძმურადა,
ვინც თავსა სწირავს სამშობლოს
და ხდება დატანჯულადა.
ტყვიან, ღალატის გამო
თურმე დამარცხდა ლაშქარი,
დაჩლუნგდა სახელოვანი
ხევსურთ ვაჟების აბჯარი.
მტერმა კი მახარობლადა
სახლში აფრინა ჩაფარი.
ტყვიან - ჩვენივე კაცი
მტერს თურმე წინა სძღოლია…
ის საცოდავი, ნეტავი,
დედას რისთვისა ჰყოლია?!
ბეჩავმა იმისმა მამამ
რისთვის შეირთო ცოლია?
არ სჯობდა, ვაჟის მაგივრად
ძაღლი ჰყოლოდა ბროლია?!
ვაჟა–ფშაველა
რა ასაკის ბავშვისთვისაა ეს ლექსი საინტერესო?

როგორ ფიქრობთ, რა ასაკის ბავშვისთვის არის ეს ლექსი საინტერესო?



ეს ლექსი არცერთ კატეგორიაში არ არის.

ნახატი ლექსები - ამ ლექსის თემაზე შექმნილი ნახატები

ამ ლექსის თემაზე ჯერ არ არის არცერთი ნახატი ატვირთული. იყავი პირველი, ატვირთე შენი ნახატი!

დაამატე ნახატი

იმისთვის რომ შეძლოთ ამ ლექსის თემაზე შექმნილი თქვენი ნახატის დამატება, ჩვენს საიტზე უნდა გქონდეთ გახსნილი ანგარიში. ამისათვის უნდა გაიაროთ რეგისტრაცია.

ფავორიტებში დასამატებლად უნდა შეხვიდეთ სისტემაში.
ხოლო თუ ჯერ არ გაქვთ გახსნილი ანგარიში kids.ge-ზე, გაიარეთ რეგისტრაცია