გულყ−ვი−თე−ლა წი−წი−ლამ
მთე−ლი ღა−მე ი−წივ−ლა,
კრუხ−მა ვერ და−ი−ძი−ნა,
მა−მალ−მა კი ი−წყი−ნა:
- რა−ტომ წი−ვის წი−წი−ლა?-
გულ−მო−სულ−მა ი−კი−თხა.
-თუ მო−შივ−და ა−ჭა−მეთ,
თუ შეს−ცივ−და- გა−ათ−ბეთ,
ო−ღონდ გა−ა−ჩუ−მეთ და
რი−თაც გინ−დათ გა−არ−თეთ!
- წი−წი−ლა სულ წი−ო−და,
ა−ჭა−მეს- არ ში−ო−და,
გა−ათ−ბეს - არ სცი−ო−და,
ვერ მი−უხვდ−ნენ ვე−რაფ−რით
მუ−ცე−ლი რომ სტკი−ო−და.
მო−უყ−ვა−ნეს ე−ქი−მი,
ეც−ვა თეთ−რი ხა−ლა−თი,
გა−სინ−ჯა და და−ტო−ვა
რე−ცეპ−ტე−ბის ბა−რა−თი.
იმ ბა−რათ−ში ე−ქი−მის
დი−აგ−ნო−ზი ამ−ბობ−და:
დი−დი ჭი−ა ჩაყ−ლა−პა
მინ−დორ−ში რომ დარ−ბო−და.
ყვე−ლამ მშვი−დად ი−ძი−ნეთ,
წი−წი−ლა არ ი−წივ−ლებს.