ერთ სა−ღა−მოს მა−მამ სახლ−ში მო−ი−ტა−ნა ყუ−თე−ბით,
ყუ−თე−ბი−დან ა−მო−ი−ღეს შე−ფუ−თუ−ლი ფუ−თე−ბით,
ზო−გი ი−სე და−ა−მაგ−რეს, ზოგს და−ჭირ−და სა−ჭე−რი,
საქ−მეს მორჩ−ნენ და ჩვენს სახლ−ში გაჩნ−და კომპიუტერი

ყვე−ლა ა−ურ−ზა−ურ−ში−ა, ყვე−ლა კარ−გად გა−ერ−თო,
გა−დავ−წყვი−ტეთ სა−ღა−მო−ზე სა−ზე−ი−მოდ ჩაგ−ვერ−თო.
დე−დამ გვი−თხრა, მე მა−ნამ−დე ამ ო−თახ−საც დავგ−ვი−ო,
მა−მამ ხელი-ხელს შე−მოჰკ−რა დაგ−ვა−ვი−წყდა თაგ−ვიო.

ყვე−ლა ვე−ძებთ ფაცი-ფუცით მხო−ლოდ ბე−ბო ძაფს არ−თავს,
მე კი მიკ−ვირს თაგ−ვი ბი−ჭოს?! ამ ყვე−ლაფერს ის მარ−თავს?
გა−ო−ცე−ბით ვუც−ქერ ყვე−ლას, ნე−ტავ ახს−ნა ვის ვ−თხო−ვო,
თაგ−ვი უნ−და და−ვი−ჭი−რო, კა−ტა უნ−და ვი−თხო−ვო.