შე−მოდ−გო−მა შე−მო−სუ−ლა,
ეს რამ−დე−ნი ფე−რე−ბი−ა,
ღირ−სე−უ−ლი მო−სა−ვა−ლით,
ქე−ბა შეუფე−რე−ბი−ა.

სად ყურ−ძე−ნი იკ−რი−ფე−ბა
სა−დღაც მაჭ−რის დუ−ღი−ლი−ა,
სა−დაც კი არ გა−ი−ხე−დავ
ყველ−გან შრო−მის ქუხილია.

ზვრების თავ−ზე, წკრი−ა−ლა ხმით
ფან−დურს უკ−რავს ბი−ჭი ლა−ლე,
და−ამ−ღე−რებს ვაჟ−კა−ცუ−რად:
_შე−მოდ−გო−მა გენაცვალე!

რა კარ−გი−ა შე−მოდ−გო−მა,
ეს ხე−ე−ბი თავ−დახ−რი−ლი,
უ−ამ−რა−ვი სა−სუს−ნა−ვი,
მრა−ვალ−ფე−რო−ვა−ნი ხილი,

ბებოს დაჭ−რილ ჩა−მი−ჩებს
მზე გაგ−ვიშ−რობს თა−კა−რა
თხი−ლიც ძაფ−ზე ა−ვაც−ვით,
მო−ვა−დუ−ღეთ თათარა,

ამოვავლეთ ჩურ−ჩხე−ლა
გა−საშ−რო−ბად გავ−კი−დეთ,
სხვენ−ში ხილს შე−ვი−ნა−ხავთ
ა−კი−დო−საც დავკიდებთ.

ამ ყვე−ლაფ−რის შემ−ყუ−რე
ხა−რობს შრო−მის ამ−ქა−რი
ლა−ლე ფან−დურს ჩა−მოჰკ−რავს
არ ა−ში−ნებს ზამთარი.

ბებო ლო−ცავს ღი−მი−ლით,
შენ ი−ხა−რე მრა−ვალ წელს,
ამ თხი−ლით და ჩურ−ჩხე−ლით
მო−გი−ლო−ცავ ა−ხალ წელს.