უნ−და ვირწ−მუ−ნოთ -
ცის−კენ სვე−ტად ასხლ−ტა სი−ნათ−ლე,
ლაჟ−ვარდს შე−ერ−თო გა−მო−ცა−ნა, -
კრულ−ვა სა−ტა−ნის.
ურ−ცხვად მოძვ−რე−ბა ხე−ლის ბან−ვით
ლექს−ში პი−ლა−ტეც,
სი−ნედ−რი−ო−ნიც, ლაფ−დასხ−მუ−ლი -
ჰუ−რი−ას−ტა−ნის.
მან კი თხე−მი−დან,
დაფ−ლეს ნაშ−თი სად ა−და−მი−სი
და სად მა−ლა−მოდ ე−ცხო ი−გი
ხორ−ცი−ელთ ცოდ−ვას, -
მი−ართ−ვა თვის−ნი ჭრი−ლო−ბა−ნი -
ყვა−ვილ−ნი სისხ−ლის,
ვით თა−ი−გუ−ლი, და−უმჭკ−ნა−რი -
ა−და−მის მოდგ−მას.