გომ−ბორს ი−ქით ჩა−ვი−და მზე,
ბრი−ა−ლებ−და ყვა−რე−ლი,
რა−ღაც უ−ცხო სხი−ვით სავ−სე,
თვა−ლის გა−სა−ხა−რე−ლი.
მზე ჩა−სუ−ლიც -
ა−თას ფუნ−ჯით
ცე−ცხლის ვნე−ბით მხატვ−რობ−და,
ირგვ−ლივ მთებ−ზე და−და−ის−და,
ვარ−დის−ფე−რად დატ−ბორ−და...
მერ−მე მწუხ−რი,
მერ−მე ბინ−დი...
სულ−თან გაყ−რის წვა−ლე−ბა,
ივ−ნი−სის დღის მშვიდ−ზე მშვი−დი -
გარ−და... გარ−და... ცვა−ლე−ბა...
და, ჰა, ო−რის გულგ−რი−ლო−ბა,
რა მი−წა და
რა−ღა - ცა...
რა−ღაც მე−აფ−სუ−სე−ბა და
ნაღვ−ლით მავ−სებს რა−ღაცა.