ბაქიბუქა ბაჭია

ბა−ჭი−ა გმი−რულ ამ−ბე−ბით
მე−გობ−რებს მუ−დამ ა−ო−ცებს,
ფეხ−ზე დამდ−გა−რი ჰყვე−ბა და
თან მათ სა−ხე−ებს ა−მოწ−მებს.

"- ა−ბა მტრებს თქვენ−თან რა უნ−დათ, 
რო−ცა მე გყა−ვართ მცვე−ლა−დო,
ვინც გა−გაბ−რა−ზებთ, მი−თხა−რით,
სულ ყვე−ლას გადავთელავო."

თურმე მე−ლი−ა უს−მენ−და,
მი−მა−ლუ−ლი−ყო ბუჩ−ქებ−თან,
თან დამ−ცი−ნა−ვი ღი−მი−ლი
უ−თა−მა−შებ−და ტუ−ჩებ−თან.

“- ვნა−ხოთ, რა ბი−ჭიც ბრძან−დე−ბი,
ბა−ქი−ბუ−ქავ და პა−წი−ავ!”
- უ−თხრა და წასწვ−და ყუ−რებ−ში 
ა−ცახ−ცა−ხე−ბულ ბა−ჭი−ას.

გაშრა, გა−შეშ−და კურ−დღე−ლი,
სა−ხე−ზე ფე−რი ეც−ვა−ლა,
და ამ დროს ტრა−ბახისათვის
ნამდ−ვი−ლად ა−ღარ ეცალა.

შეშინებული კურ−დღლე−ბი
მის−გან ე−ლოდ−ნენ გმი−რო−ბას,
მაგ−რამ მა−ლე−ვე შე−ა−ტყვეს, 
რომ არც ახ−სოვ−და პირობა.

მაშინვე სწრა−ფად მო−კურ−ცხლეს,
“- თა−ვად ვუშ−ვე−ლით თა−ვებ−სო”,
და მოთ−მი−ნე−ბის ფი−ა−ლა
უკ−ვე მე−ლა−საც ა−ევ−სო!

“- ბე−დი გქო−ნი−ა ბა−ჭი−ა,
ახ−ლა რომ არ ვარ მში−ე−რი,
ვერც შენს მე−გობ−რებს და−ვი−ჭერ,
გახ−ლავარ უკ−ვე ხნიერი.

გაგიშვებ, თუმ−ცა ღირ−სი ხარ
ჩა−ვიტკ−ბა−რუ−ნო პი−რი−ო,
და−ი−მახ−სოვ−რე: ტრა−ბახით
ვე−რა−ვინ ხდე−ბა გმირიო”.

ბა−ჭი−ას თა−თი გა−უშ−ვა,
ჩა−ი−ხი−თხი−თა მე−ლი−ამ,
მას შემ−დეგ კურ−დღლის ტრა−ბახი
ტყე−ში ა−რა−ვის სმე−ნი−ა.