მოსწავლე წიწილები

ერ−თხელ მა−მალ−საც მო−უნ−და,
რომ გახ−დეს მას−წავ−ლე−ბე−ლი,
ყვე−ლა წი−წი−ლა შეკ−რი−ბოს
და გახს−ნას სას−წავ−ლე−ბე−ლი.

აღ−ზარ−დოს ე−ზოს ფრინ−ველ−ნი,
გა−აც−ნოს ა−სო ბგე−რე−ბი,
ფიქრობს:-ანბანსაც ვას−წავ−ლი,
და კი−დეც მი−ვე−ფე−რე−ბი.

დედ−ლებს უბრ−ძა−ნა: უ−ყი−დონ
შვი−ლებს ყვი−თე−ლი ფორ−მე−ბი,
ჰქონ−დეთ სულ ციცქ−ნა ზრდი−ლო−ბაც,
ი−ცოდ−ნენ ქცე−ვის ნორ−მე−ბი!

კონ−სე−ვის ქი−ლა დაჰ−კი−და,
ზედ იმ სა−ქათ−მის თავ−ზე−და,
არ ჩა−ე−ძი−ნოთ პა−წი−ებს,
დრო−ზე მო−ვიდ−ნენ ზარ−ზე−და.

დე−და−ლი ჭკუ−ას ა−რი−გებს,
გა−აქვთ წი−ა−ქი წი−წი−ლებს,
-ვე−ღარ მი−ი−ღებს მარც−ვალ−საც
ვინც დღეს სკო−ლა−ში ი−ტი−რებს!

მინდვ−რის ყვა−ვილ−თა გვირგ−ვი−ნი,
დაჰ−ხუ−რა დე−დამ პა−ტა−რებს,
სი−მაღ−ლით ა−წყობს და ერ−თურთს,
კრუ−ხი გულ−დას−მით ა−და−რებს.

ექვს−ნი წა−ვიდ−ნენ სკო−ლა−ში,
შე−ა−ღეს კლა−სის კა−რე−ბი,
გუ−ლის ფი−ცარ−ზე ე−წე−რათ,
დე−დე−ბის და−ნა−ბა−რე−ბი:

კარ−გად მო−იქც−ნენ, ის−წავ−ლონ,
და არ დას−ვა−რონ საც−ვა−ლი,
თუ უნ−დათ სახლ−ში მო−სუ−ლებს,
თი−თო კა−კა−ლი მარც−ვა−ლი.

აღმზრ−დელ−მა სი−ას ჩა−ხე−და,
გა−ი−გო კლას−ში ვინ ი−ყო,
და მი−სალ−მე−ბის ნიშ−ნა−და,
შე−მო−უ−ძა−ხა ყიყლი−ყოოოო!

პა−სუ−ხად, აღ−საზრ−დე−ლებ−მაც
ერ−თად და−ა−ღეს პი−რე−ბი,
და მი−ე−სალმ−ნენ პე−და−გოგს,
სწავ−ლისთ−ვის გუ−ლან−თი−ლე−ბი.

პი−რო−ბა და−დეს: ეს წე−ლი,
განვ−ლონ ფრი−ად−ზე, უ−ცუ−დოდ,
მაშ, ჩვენც პა−ტა−რა წი−წი−ლებს
წარ−მა−ტე−ბე−ბი ვუ−სურ−ვოთ!!!