სა−ა−ხალწ−ლოდ ზღარ−ბუ−ნი−ა
მო−მიყ−ვა−ნა მა−მი−კომ,
მაგ−რამ მე არ მი−თხო−ვი−ა,
მი−ზე−ზი სულ სხვა ი−ყო:

მა−მას მუ−დამ გა−ვურ−ბი−ვარ,
სა−კოც−ნე−ლად არ ვუშ−ვებ,
ა−ბა, წვე−რით რომ დამ−კაწ−როს,
ა−მას რო−გორ დავუშ−ვებ.

ჰოდა ზუს−ტად ა−მის გა−მო
ზღარ−ბუ−ნი−ა შე−მარქ−ვეს,
ჩემს ლო−ყებს რომ ვუფრ−თხილ−დე−ბი,
ერ−თხე−ლაც არ შემაქეს.

ალბათ თა−ვის მშო−ბე−ლი−ო
ზღარბ−საც ვერ ე−კა−რე−ბა,
ეკ−ლებს უ−ცებ წა−მო−წევს და
წამ−ში გა−ე−პა−რე−ბა. 

მე კი ზღარ−ბი არც მე−ნა−ხა,
არ ვი−ცო−დი რა ი−ყო,
ახ−ლა ვხვდე−ბი, მე კი ა−რა,
წვე−რითა ჰგავს მა−მი−კო.