რომ ი−ცო−დეთ, ჩვე−ნი ნი−კო
უკ−ვე ზღაპ−რებს ა−ღარ ი−თხოვს,
უ−ცხო ამ−ბებს ყვე−ბა თვი−თონ,
ჩვენც გვარ−თობს და თავ−საც ირ−თობს:
- ტყე−ში სო−კოს ვაგ−რო−ვებ−დი,
ვნა−დი−რობ−დი თა−ნაც ხმლი−თო
და სა−ღა−მოს დი−დი დათ−ვი
მო−ვიყ−ვა−ნე კა−ლა−თი−თო.
ი−ქა მყავ−და მამ−ლა−ყინ−წაც
გაჰ−ყი−ო−და მთე−ლი ხმი−თო,
მე−რე მა−ნაც ი−ვაჟ−კა−ცა,
და−ი−ჭი−რა მე−ლა ფრთი−თო.
ჩვე−ნი მუ−რას გმი−რულ ამ−ბავს,
გა−ი−ო−ცებთ, ა−ღარ მკი−თხოთ, -
ერთ ფერ−დობ−ზე სა−მი მგე−ლი
და−ა−ტყვე−ვა ხა−ფან−გი−თო...
- ნუ გვა−ტყუ−ებ, ბი−ჭო ნი−კო,
ა−ღარ მოგ−ცემთ წაბლს და თხილ−სო!..
- რად არ მომ−ცემთ წაბლს და თხილ−სო?
ეს ამ−ბე−ბი მე−ტიც ღირ−სო.
ზღაპ−რად ვყვე−ბი, რა−საც ვფიქ−რობ, -
ვითომ-ვითომ, ვითომ-ვითომ...