წუ−ხელ ჩვენს ბაღ−ში ვი−ღა−ცას,
ბა−ლი სულ და−უკ−რე−ფი−ა.
ამ ჩვენს ბომ−ბო−რა ძაღლ−სა კი,
ერ−თიც არ დაუ−ყეფია.

რა მო−გი−ვი−და ბომ−ბო−რა,
რას მი−ქი−ცი−ნებ მაგ შენ კუდს;
მი−თხა−რი, ერ−თი, მში−შა−რავ,
რა−ტომ არ უ−ყეფ ღა−მით ქურდს!

არა სთქვა: „ძი−ლი არ მყოფ−ნის“
დღი−სით სულ გძი−ნავს უ−საქ−მურს;
ღა−მით რა მოგ−დის ნე−ტა−ვი,
ხომ არ და−გაკლ−და ცო−ტა ყურს?

თითქოს შერ−ცხვა−ო ბომ−ბო−რას,
თა−თებ−ში თა−ვი ჩა−მა−ლა...
ერ−თი სუ−ლი აქვს და−აფრ−თხოს,
ქურ−დე−ბის მთე−ლი ა−მა−ლა.