ნაცარა

ღორ−მუ−ცე−ლა და ცან−ცა−რა,
ჩვენს ბოს−ტანს სტუმ−რობს ნა−ცა−რა,
რაც ბოსტ−ნე−უ−ლი გვე−ბა−და,
სულ შე−სანს−ლა და გა−ცა−ლა.

სტა−ფი−ლო მის−კენ წა−ი−ღო,
ძაღ−ლის ყე−ფა რომ გა−ი−გო,
ნა−ხეთ კურ−დღლი−სა ბა−ჭი−ა,
ყვი−რის პა−ტა−რა და−ი−კო.

შე−იშ−მუშ−ნა და შეჩქ−ვეფ−და,
აძ−გერ−და გუ−ლი პა−წი−ა,
ჯერ კი ხრა−მუ−ნი შე−წყვი−ტა,
მე−რე ყუ−რე−ბი ას−წი−ა,
თვა−ლე−ბი ა−ა−ფა−ხუ−ლა,
კა−ლა−თი მის−კენ წას−წი−ა,

ძაღლ−მა ყე−ფას რომ უ−მა−ტა,
არც ა−ცხე−ლა და ა−ცი−ა,
დას−ტა−ცა თა−თი ნა−დავლს და
სირ−ბი−ლით ტყის−კენ გას−წი−ა.