მელა, ტურა და კურდღელი

ხეს−თან, ბუჩქ−ში ჩა−მა−ლუ−ლა,
მა−ტყუ−ა−რა მე−ლა−კუ−და;
რა ხა−ნი−ა, კურ−დღელს ე−ლის,
მე−ლას კურ−დღლის შეჭ−მა უნდა.

დასცხა მსუ−ნაგს, ოფ−ლი დას−დის,
ბრა−ზობს, სუ−ლი ე−ხუ−თე−ბა;
ფხიზ−ლობს, არ−ვინ შე−ამჩ−ნი−ოს,
თა−ვის გრძელ კუდს ეხუტება.

უცებ შეკრ−თა, ხმა მო−ეს−მა,
ხე−დავს, მის−კენ მო−დის ტუ−რა;
ად−გა, თა−ვი მო−ა−რი−და,
სო−რო−სა−კენ გაეშურა.

იქვე ბი−ლიკს ჩა−უყ−ვა და
რომ ჩა−ვი−და გზის ბო−ლო−ში;
ა−ქეთ - ი−ქეთ მი−ი−ხე−და,
შეძვ−რა თა−ვის ბნელ სოროში.

კურდღელი კი, ბედ−ზე ამ დროს,
სახლ−ში იწ−ვა, სი−ცხე ჰქონ−და;
შუბლ−ზე ე−დო ცი−ვი ტი−ლო.
რაც ძა−ლი−ან არ მოს−წონ−და.