ბატკანი

ტყე−ში ის−მის ბღა−ვი−ლი
სულ პა−ტა−რა კრა−ვი−სა,
მგლის ხრო−ვა თავს დასდ−გო−მი−ა
არ აქვს ძა−ლა დაცვისა.

გულში ფიქ−რობს, იქ−ნებ ვინ−მემ
ნა−ხოს ჩე−მი ტანჯ−ვის დღე,
გან−საც−დელს რომ ა−მაც−დი−ნოს
და ცო−ცხა−ლი გადავრჩე.

ბატკნის თხოვ−ნა შე−ის−მი−ნა,
ბე−დად ძაღ−ლი გა−მოჩნ−და,
ა−ყეფ−და და გა−ცოფ−და,
ლა−მის გუ−ლი აღმოხდა.

მგლებმა ში−შით მოჰ−კურ−ცხლეს,
არც კი მო−უ−ხე−დი−ათ.
ტანჯ−ვი−თა და ვა−ე−ბით
გო−რა გადურბენიათ.

კრავი მუ−რას ა−ე−დევ−ნა
მად−ლო−ბის თქმა ე−წა−და,
გან−საც−დელს რომ ა−ა−რი−და
და მო−ექ−ცა ძმუ−რა−და.
ცბი−ე−რი მე−ლი−ა
მე−ლამ თქვა ქე−იფს გავ−მარ−თავ,
მო−ვიწ−ვევ მე−ფე ლომ−სა−ო.
ყვე−ლა ცხო−ველ−მა რომ ნა−ხოს
მე რო−გორ მაფასებსაო.

იფიქრა ღა−მე და−ვივ−ლი
ყვე−ლა სა−ქათ−მეს სოფ−ლი−სა,
ვფიქ−რობ, ჯო−ბი−ა მი−ვად−გე,
დე−დალ−სა, მძი−მე წონისას.

და ამ ფიქ−რებ−ში, გარ−თულ−სა
თავ−ზე და−ად−გა პატ−რო−ნი.
დიდ−ხანს ი−ფი−ცა მე−ლი−ამ,
ა−ღარ ვარ ცუ−დის ჩამდენი.

ვინ და−უ−ჯე−რებს მე−ლა−სა
სა−ქათ−მის კარ−თან ჩვე−ულ−სა.
კრუ−ხი კრი−ა−ხით თავს იკ−ლავს
ხმა მი−აწვ−დი−ნოს პატრონსა.

მე−ლი−ას ფიც−მა არ გაჭ−რა
ვერ გა−ი−მართ−ლა თა−ვი−ო.
ი−ცო−და რა დღე ე−ლო−და
კა−ნო−ნი ი−ყო მკაც−რი−ო.
გა−ა−სა−მართ−ლეს მე−ლი−ა,
და მი−უ−სა−ჯეს ტყვე−ო−ბა,
სიკვ−დი−ლით რომ არ და−სა−ჯეს,
მე−ლა−საც კარ−გად ესმოდა.

მელა ფიქ−რობ−და სა−კან−ში
სულ სხვა−ნა−ი−რად ე−ცხოვ−რა,
სინ−დი−სის ქენჯ−ნამ ე−ტყო−ბა,
გუ−ლი და სუ−ლი შე−უძ−რა.