„ადიდასისგან“ იმედგაცრუება

ბა−ყა−ყი ქვა−ზე შეს−კუპ−და,
ყვე−ლა−ფერს იკ−ლებს ყი−ყი−ნით,
შე−ებ−რა−ლა და მი−ვი−და
ბე−კე−კა პეტელ-კიკინით.

ჰკითხა:-აქ, ქვა−ზე რად ზი−ხარ,
რად სტი−რი, ჩე−მო გულჩ−ვი−ლო?
-ი−ცი−ან შიშ−ვე−ლი რომ ვარ,
„ადიდასს“ უნ−და ვუ−ჩივ−ლო.

მეც მსურს ამ ფირ−მის მარ−კე−ბით
მო−ქარ−გუ−ლი და მორ−თუ−ლი
ბო−ტა−სე−ბი და წინ−დე−ბი,
მინ−და პი−ჯა−კიც სპორ−ტუ−ლი.

ვერც ფეხ−საც−მე−ლი მო−მარ−გეს,
მა−ხინ−ჯი გაქვ−სო თა−თე−ბი,
ბევ−რი მა−ზო−მეს და ბო−ლოს
შექმ−ნეს ა−ხა−ლი თარ−გე−ბი.

ვე−ლი და ვტი−რი ბედ−შა−ვი,
ალ−ბათ კერ−ვა არ სცოდ−ნი−ათ,
ა−ბა რად იგ−ვი−ა−ნე−ბენ,
ჩემ−თან რად ა−ღარ მო−დი−ან?

ბე−კე−კამ გა−ი−ღი−მა და
ბა−ყაყს ყურს ჩა−უ−კი−კი−ნა:
-რად გინ−და შენ „ადიდასი“,
ჩე−მო სუ−ლე−ლო ყი−ყი−ნავ?

ჭა−ობ−ში უნ−და ი−ცუ−რო,
და−გიმ−ძიმ−დე−ბა პი−ჯა−კი,
არც ფეხ−საც−მე−ლი გჭირ−დე−ბა,
ტყუ−ი−ლად, რა−ღად ი−ძა−ხი?

ბო−ტას−ში ტლა−პო ჩა−გი−ვა,
მა−ინც ჩა−იც−ვამ მათ ჯიბრ−ზე?
წყლი−დან რო−გორ−ღა ა−მოხ−ვალ?
რო−გორ იხ−ტუ−ნებ ნა−პირ−ზე?

ბა−ყაყ−მა ცრემ−ლი შე−იშ−რო,
ყი−ყი−ნიც მა−ლე შე−წყვი−ტა,
მარ−თა−ლი−ა−ო ბე−კე−კა,
მან ფიქ−რებ−ში გა−და−წყვი−ტა.

მად−ლო−ბა უძღვ−ნა მე−გო−ბარს:
-ლო−დი−ნით ტყუ−ი−ლად და−ვოს−დი,
ჩე−მი სა−მო−სიც მყოფ−ნი−სო!
მყის−ვე ის−კუ−პა ჭა−ობ−ში.