ბუნების ენა

რას ჭიკ−ჭი−კებს ის მერ−ცხა−ლი,
რას ჟღურ−ტუ−ლებს ნე−ტავ ,ნე−ტავ?
ლა−მა−ზი და მყა−რი ბუ−დე,
ა−ი−ვან−ზე გა−ი−კე−თა,
ხუ−თი ბარ−ტყი რომ და−ჩე−კა,
და დაზარდა,-ჩუმად ვხე−დავ,
ალ−ბათ,-ლაღად იფ−რი−ნე−თო,-
ლო−ცავს ბარტყებს,ჩიტი-დედა.
ან ნი−ა−ვი რას ჩურ−ჩუ−ლებს?
რას უ−ამ−ბობს ვარდს არ ვი−ცი?
ია,მოკლე ლურ−ჯი კა−ბით,
სირ−ცხვი−ლი−თა რა−ზედ იწ−ვის?
ან იმ ვაზ−სა რა−ღა უნ−და?-
ჩაჰ−ხუტ−ვი−ა ჭი−გოს მაგ−რად,
ღაწვ−ზე ცრემ−ლი დაჰ−კიდ−ვი−ა,
მი−ა−ტე−ხეს ლერ−წი ალ−ბათ.
ან ის კრუ−ხი რას ქოთ−ქო−თებს,
წი−წი−ლებ−სა უხ−მობს მას−თან?
ცდი−ლობს ხი−ფათს ა−ა−ცი−ლოს?
ახ−ლოს არ უშ−ვებს კა−ტას−თან,
ვის უმ−ღე−რის ა−სე ნა−ზად,
ტოტ−ზე მჯდა−რი ის ბულ−ბუ−ლი?
ან მდი−ნა−რე რას მოგ−ვი−თხრობს?-
მეს−მის მშვი−დი წყლის დუ−დუ−ნი.
ან ზღვა რა−ზედ ა−ბო−ბოქრ−და,
ვა−წყე−ნი−ნე მე მას ნე−ტავ?
ზვირ−თებს ისვ−რის გულ−მო−სუ−ლი,
მი−კა−რე−ბას ვე−ღარ ვბე−დავ.
ან ჟუ−ჟუ−ნა წყნა−რი წვი−მა,
რას უ−ამ−ბობს გამხ−მარ მი−წას?
რა ტკბილ ზღა−პარს ე−უბ−ნე−ბა,
ნა−კა−დუ−ლი მთას რას ჰფი−ცავს?
შენ ტო−რო−ლავ,- სის−ხამ დი−ლით,
ნე−ტავ რა−ზედ, რა−ზედ მღე−რი?
გე−მის ქიმ−ზე ჩა−მომსხდ−რე−ბი,
რა−ღას ბჭო−ბენ თო−ლი−ე−ბი,
მე ბუ−ნე−ბის ე−ნა მინ−და,
რომ მეს−მო−დეს მი−სი ნე−ტავ,
რომ გა−ვი−გო ტყის ნა−ნი−ნა,
და ჩურ−ჩუ−ლი ბა−ლახ - ხე−თა.