მეოცნებე მფრინავი

პე−ტი−კოს ძლი−ერ ე−ა−მა,
სი−ცხე−ში ხე−თა ჩრდი−ლე−ბი,
გა−და−წყვი−ტა რომ იქ დაჯ−დეს,
ის−წავ−ლოს გაკ−ვე−თი−ლე−ბი.

წიგ−ნე−ბი სკამ−ზე და−ა−წყო,
წინ კი რვე−უ−ლი და−ი−დო,
სა−წე−რიც მო−ი−მარჯ−ვა და...
მაგ−რამ ფიქ−რებ−მა წა−ი−ღო.

ნატ−რობს პა−ტა−რა მოს−წავ−ლე,
რომ გა−მო−ვი−დეს მფრი−ნა−ვი,
უ−ნი−ფორ−მი−თა ი−ა−როს,
და ჰყავ−დეს მას თვითმფრი−ნა−ვი,

ცა−ში, ღრუბ−ლებ−ში ა−ჭე−ნოს,
ის რკი−ნის ცხე−ნი ტი−ა−ლი,
ცის კა−ბა−დონ−სა რომ მიწვ−დეს,
ქრო−დეს, რო−გორ−ცა ნი−ა−ვი.

ღრუ−ბე−ლი ხე−ლით გა−ფან−ტოს,
და შე−ე−გე−ბოს მზის სხივ−სა,
თქვენ შე−გიძ−ლი−ათ გაფ−რინ−დეთ!-
პე−ტოს ბინდ ბუნდ−ში ეს−მი−სა.

ბავშვ−მა თვა−ლე−ბი მი−ლუ−ლა,
ი−სევ ი−ძა−ლეს ფიქ−რებ−მა,
და იც−ნე−ბებ−მა და−ფა−რეს,
ვი−თარ−ცა თოვ−ლის ფიფ−ქებ−მა.

მას და−ა−ვი−წყდა ყო−ვე−ლი,
მა−თე−მა−ტი−კა და ქარ−თუ−ლი,
ცა−ში ფრენს ბავშ−ვი უფრ−თო−და,
პე−ტო ი−სე−ა გარ−თუ−ლი.

მე−რე კი ხვრი−ნიც გა−ის−მა,
იმ მე−ოც−ნე−ბე ბი−ჭი−სა,
ეხ−ლა სე−ირ−საც ვუც−ქი−როთ,
მას−თან მუ−რი−ა მი−დი−სა.

და და−ით−რი−ა ლეკ−ვუ−ნამ,
და−ვა−ლე−ბე−ბის რვე−უ−ლი,
მსწრაფლ გა−მო−ფხიზლ−და მოს−წავ−ლე,
ოც−ნე−ბე−ბის−გან ძლე−უ−ლი.

მუ−რი−ას წიხ−ლი მი−არ−ტყა,
ძლივს წა−აგ−ლი−ჯა რვე−უ−ლი,
ბურ−დღუ−ნებს გაბ−რა−ზე−ბუ−ლი,
ძი−ლის−გან გო−ნა−რე−უ−ლი.

ლეკვ−მა კი მორ−თო წკავ-წკავი,
გა−იქ−ცა ბა−ღის კუ−თხე−ში,
იქ ბა−ყა−ყიც ა−ყი−ყინ−და,
იქ−ვე დიდ მწვა−ნე გუ−ბე−ში.

უ−თხრეს: ის−წავ−ლე პა−ტა−რავ,
ჯერ ი−კი−თხე და წე−რე−ო,
და თუ გა−მოხ−ვალ ნას−წავ−ლი,
კიც გაფ−რინ−დე−ბი მე−რეო.

შერ−ცხვა პე−ტი−კოს, ეგ ი−ყო,
მი−სი ოც−ნე−ბის ფი−ნა−ლი,
შეჰ−ფი−ცა კარ−გად ის−წავ−ლოს,
და გა−მო−ვი−დეს მფრი−ნა−ვი.