ბე−ბო, რა−ტომ გა−აგ−დე,
ჩე−მი ფი−სო გა−რეთ?
სახლ−ში უნ−და, არ გეს−მის,
რო−გორ კნა−ვის მწარედ?

ფანჯარასთან მო−სუ−ლა,
შინ შე−მოსვ−ლას გვ−თხოვს...
ნა−ხე, რო−გორ კან−კა−ლებს?
ნა−ხე, რო−გორ თოვს?

,,ვაპატიოთ ერ−თხე−ლაც?"
რა კარ−გი ხარ, ბე−ბი!
მა−შინ, სწრა−ფად, გა−ვუ−ღოთ,
სა−წყალს ეგ კარები!

მოდი ჩემ−თან ფი−სუ−ნა,
ა−გიყ−ვა−ნო ხელ−ში.
მა−გი−და−ზე ნუ ახ−ვალ,
არ გა−გი−ტყდეს თეფში!

ჩემო ცელ−ქო, პა−ტა−რავ,
ლა−მა−ზო და ნა−ზო;
ხომ გა−ი−გე, ბე−ბიკო,
ა−ღარ გა−აბ−რა−ზო!