მავნებლები

ფოთ−ლის ხო−ჭო ხო−ჭოლავამ,
მატლს და−უ−წყო დი−დი და−ვა,

ამ ჩემს ვაშლ−ში რომ შეძ−ვე−რი,
ჩქა−რა გა−რეთ გა−მოძ−ვე−რი!
ეგ ვაშ−ლის ხე, სულ ჩე−მი−ა,
ნა−ყო−ფი თუ ფოთ−ლე−ბი−ა,

მატ−ლი ვაშლ−ში გა−ი−ნა−ბა,
სად წა−ვი−დე მე−ო ა−ბა?

სა−დაც გინ−და წა−დი ჭი−ავ,
ჭიშ−კა−რი−ა შენთ−ვის ღი−ა.
ეს ხე−ე−ბი და ეს ბა−ღი,
ი−ცო−დე, რომ სულ ჩე−მი−ა.

შენ თუ მხო−ლოდ ერთ ვაშლს ჭა−მო,
მე, მთელ ბაღ−სა გადავჭა−მო.

მატლს მართ−ლაც რომ შე−ე−შინ−და,
ხო−ჭოს მე−გო−ბა−რიც ახლ−და,
ის−კუ−პა და ი−მათ ჩუ−მად,
ხის მერქ−ნის ქვეშ გადასახლ−და.

ხო−ჭოებმა რად−გან თა−ვი,
მარ−ტოდ მარ−ტო და−ი−გუ−ლეს,
შე−ე−სივ−ნენ მწვა−ნე ფოთ−ლებს,
მატ−ლი უ−ჭამს ხე−ებს გუ−ლებს.

სას−წა−უ−ლი ხდე−ბა ბაღ−ში,
აშ−რი−ალდ−ნენ მტი−რალ ხე−ნი,
მავ−ნებ−ლე−ბი შე−ე−სი−ათ,
დათვ−ლი−ლი აქვთ ბედ−შავს დღე−ნი,

ცოდ−ვა მად−ლის გან−კი−თხვა−ა,
ტო−ტებს ხრი−ან, მი−წას დე−ბენ,
მღრღნე−ლე−ბი კი მუ−შა−ო−ბენ,
თა−ვის საქ−მეს ა−კე−თე−ბენ.

სულ გა−ძარც−ვეს ხის ფოთ−ლე−ბი,
და−ა−ჩი−ნეს თვი−სი და−ღი,
ა−ბა სად ხართ, მი−ეშ−ვე−ლეთ,
ხმე−ბა, ჭკნე−ბა ჩვე−ნი ბა−ღი.

სი−ომ ნაზ−მა, სა−ა−მურ−მა,
მე−ცხალს ყურ−ში უ−ჩურ−ჩუ−ლა,
ხო−ჭო-ჭია ბაღს ახ−მობს და,
მი−ვეშ−ვე−ლოთ წი−თელ−გუ−ლა.

მე−რე ტყის−კენ გა−იქ−რო−ლა,
და კო−და−ლა ნა−ხა სი−ომ,
ბაღს ჭი−ე−ბი შე−ე−სი−ა,
ჩქა−რა ი−ქეთ წა−მო−დი−ო.

იმ ად−გილ−ზე გაჩნდ−ნენ მყის−ვე,
გრძელ−ნის−კარ−ტა და მერ−ცხა−ლი,
გა−და−სანს−ლეს მავ−ნებ−ლე−ბი,
მო−ი−ხა−დეს თვი−სი ვა−ლი.

ვა−ლი ჩვენ გვაქვს, თქვეს ხე−ებ−მა,
რომ გვა−შო−რეთ მტე−რი ა−ვი,
და მად−ლო−ბის ნიშ−ნად მხსნე−ლებს,
და−უ−ხა−რეს დაბ−ლა თა−ვი.