კენ−გუ−რუმ თა−ვის შვი−ლე−ბი სწრა−ფად ჩა−ის−ვა ჩან−თა−ში,
და−სას−ვე−ნებ−ლად წა−იყ−ვანს, ზღვა−ზე, სო−ფელ−ში ან მთა−ში.
-ი−სიც ე−ყო−ფათ ზამ−თარ−ში ჩან−თა−ში რომ ისხ−დე−ბი−ან,
სად−მე კუ−რორტ−ზე წა−ვიყ−ვან ზამთ−რამ−დე გა−კაჟ−დე−ბი−ან.
კო−და−ლამ უ−თხრა კენ−გუ−რუს: - კვა−ლი გა−ტყვი−ა გარ−ჯი−სო,
ფე−ხით გა−უშ−ვი ბავშ−ვე−ბი ცო−ტა−თი გა−ი−ვარ−ჯი−შონ.
რას დაგ−ყავს ჩან−თით, შე−ხე−დე ჩემს მშრო−მელ, ჭკვი−ან ბი−ჭებ−სო,
ა−გერ უმც−რო−სი ბარ−ტყიც კი ერ−თად ცხრა ჭი−ას ი−ჭერ−სო.
ე−წყი−ნა დე−და კენ−გუ−რუს, კო−და−ლას უ−თხრა ბრა−ზი−თო:
-შე−ნი ბარ−ტყე−ბი ჯო−ბი−ა ჩემს შვი−ლებს შე−ნი აზ−რი−თო?
არ ი−ცი რა სა−ში−ში−ა, ბავშ−ვი რომ დე−დას ცილ−დე−ბა,
მი−წა−ზე დავს−ვა და მე−რე ფე−ხე−ბი გა−უ−ცივ−დე−ბათ.