* * *

- სო−ფი−კუ−ნა ცუნ−ცუ−ლა,
რა−ტომ სცი−ვათ წი−წი−ლებს?
ა−ბუ−ზუ−ლი დგა−ნან და ვერ−ცერ−თი ვერ ი−ძი−ნებს.
-ა−რა−ფე−რი დედ−კო, ვა−ბან−ვე სუყ−ვე−ლა,
ი−სეთ მტვერ−ში იწვ−ნენ, რომ ქაფ−მაც კი ვერ უშ−ვე−ლა.
მე−რე ჟე−ლე და−ვას−ხი, გა−ვუ−ხე−ხე ფე−ხე−ბი,
შენ ხომ ი−ცი მიყ−ვა−რან და რა ნა−ზად ვე−ხე−ბი.
ბაფ−თე−ბიც კი შე−ვა−ბი, ფრთებ−ზე მუ−სი წა−ვუს−ვი,
ა−სე გა−მოვპ−რან−ჭე და დე−დი−კოს−კენ გა−ვუშ−ვი.
ამ სუ−ლელ−მა კრუხ−მა კი ვე−ღარ იც−ნო შვი−ლე−ბი,
ჩე−მი და−წე−პე−ბუ−ლი და−ა−წიწკ−ნა ღი−ლე−ბი.
ჭუ−ჭყი−ა−ნი რომ და−დის, სულ ი−მი−სი ბრა−ლი−ა,
კრუ−ხი შენ ა−ბა−ნა−ვე, მძი−მე ა−რის ძა−ლი−ან.